İzmir’in ılık sonbahar güneşi, Karşıyaka’daki malikanenin bahçesini aydınlatırken, 90 yaşındaki Şevket Ercan bastonuna yaslanmış, dalgın gözlerle denizi izliyordu. 1950’lerde Kemeraltı Çarşısı’nda sırtında küfeyle erzak taşıyarak başladığı o çileli hayat, zamanla ‘Ege Gurme & Süpermarketleri’ adında, sosyetenin ve lüks semtlerin vazgeçilmezi olan dev bir holdinge evrilmişti. Milyarlarca liralık bir servet, emrinde çalışan ordusu gibi bir personel ve İzmir’in en saygın iş adamı unvanı… Fakat Şevket Bey’in içi kan ağlıyordu. Hayat arkadaşı Sevim’i 1992’de amansız bir hastalık yüzünden toprağa verdiğinden beri, paranın aslında sadece süslü bir kağıt parçasından ibaret olduğunu anlamıştı. Çocukları olmamıştı. Etrafı ise, öldüğü gün mirasına konmak için şimdiden avukatlarla gizli gizli görüşen ‘akbaba’ akrabalarla, kibirli yöneticilerle sarılıydı. ‘Ben öldükten sonra,’ diye mırıldandı kendi kendine, ‘Kemeraltı’nın o ahilik ruhunu, o sıcak esnaf kültürünü yaşatacak tek bir kişi yok mu bu koca şirkette?’ Parayı yönetmeyi herkes bilirdi ama insanı yönetmek, vicdan işiydi.
İşte o gece, Şevket Bey hayatının en büyük ve en tehlikeli sınavını hazırladı. Gece yarısı, şoförünün eski kıyafetlerini buldu. Ayakkabılarını çamurladı, yüzüne ve ellerine biraz soba karası, biraz toprak sürdü. Üstüne sindiği için günlerdir bahçede duran, ağır kokan eski bir battaniyeyi omuzlarına aldı. İzmir’in o şık iş adamı Şevket Ercan bir gecede, sokaklarda karton toplayan, itilip kakılan, kimsesiz bir ‘çöpçüye’ dönüşmüştü. Sabahın erken saatlerinde Alsancak’taki en lüks, en büyük şubesinin yolunu tuttu. Burası, İzmir sosyetesinin ithal peynirler, egzotik meyveler aldığı, çalışanlarının bile müşteriye göre muamele ettiği o meşhur şubeydi.
Otomatik kapıdan içeri adım attığında, o şaşalı dünyanın içine bir kara leke gibi düşmüştü. İnsanların o anki yüz ifadeleri, Şevket Bey’in zihnine bir tokat gibi çarptı. Lüks parfümler kokan bir kadın, Şevket Bey’i gördüğü an çığlık atar gibi geri sıçradı. ‘İğrenç! Leş gibi kokuyor, bu adamın burada ne işi var?’ diye bağırdı. Kasiyer çocuk, burun kıvırarak, ‘Amca yanlış geldin, çöpler arka tarafta’ diye alay etti. O sırada, Şevket Bey’in üniversite masraflarını karşıladığı, bizzat elinden tutup mağaza müdürü yaptığı Cemil, hışımla olay yerine geldi. Cemil, Şevket Bey’i kolundan sertçe iterek, ‘Senin gibileri burada istemiyoruz! Müşterilerimi rahatsız ediyorsun, defol git be adam! Güvenlik, atın şu pisliği dışarı!’ diye kükredi.
Şevket Bey’in kalbi parça parçaydı. Kendi elleriyle kurduğu, Sevim’le gecelerini gündüzlerine kattığı bu marka, kibrin ve acımasızlığın yuvası olmuştu. Başını öne eğdi, gözünden süzülen yaşı o kirli koluyla silerek kapıya doğru yöneldi. Bütün ümidini yitirmişti. Mirasını devlete bağışlayıp her şeyi kapatmayı düşünüyordu. Tam o kapıdan çıkacakken, aniden bir el, ONUN ELİNİ ÇOK SIKICA KAVRADI. Şevket Bey irkilerek başını kaldırdı.
Karşısında, mağazanın genç güvenlik görevlisi Burak duruyordu. Burak, müdür Cemil’in ‘Dışarı at’ emrini almıştı ama o, Şevket Bey’i dışarı atmak yerine koluna nazikçe girmişti. Burak, Şevket Bey’i kameraların görmediği arka çıkışa doğru götürdü. ‘Kusura bakma amca,’ dedi fısıltıyla, ‘Bizim müdür biraz vicdansızdır. Seni böyle itip kakmasına gönlüm razı olmadı.’ Burak cebinden kendi günlük yemek fişini ve 200 lira para çıkardı. Şevket Bey’in o titreyen, kirli ellerinin arasına sıkıştırdı. ‘Arka sokakta Tarihi Kemeraltı Esnaf Lokantası var. Git oraya, Burak’ın selamı var de, sana en sıcak çorbadan versinler. Hava soğuk, sokakta kalma. Bu parayla da gece bir pansiyona kıvrıl amcam. Ben seni arka kapıdan çıkardım, kimse sana vuramaz artık.’ Şevket Bey, o gencin gözlerindeki o saf merhameti gördüğünde, hıçkırarak ağlamamak için kendini zor tuttu. Burak’ın sırtını sıvazladı, parayı aldı ve sessizce uzaklaştı.
Üç gün sonra, Alsancak şubesinin önüne dört adet siyah jip yanaştı. İçinden Şevket Ercan, yanında holdingin baş avukatlarıyla birlikte indi. Üzerinde özel dikim takım elbisesi, elinde altın işlemeli bastonu vardı. Mağazaya girdiği an, müdür Cemil panikle koşup ceketinin önünü ilikledi. ‘Şevket Bey, efendim, bir sorun mu var?’ Şevket Bey bastonunu yere sertçe vurdu. ‘Evet Cemil, çok büyük bir sorun var. Kibir!’ dedi tüm mağazayı yankılandıran bir sesle. ‘Üç gün önce buraya sığındığımda beni çöpe atar gibi kovan sendin. Senin gibi merhametsiz birinin benim şirketimde yeri yok. Kovuldun!’ Cemil şok içinde yere yığılırken, Şevket Bey arka sıralarda şaşkınlıkla olayı izleyen güvenlik görevlisi Burak’ı yanına çağırdı. Burak, patronun üç gün önceki dilenci olduğunu anladığında nutku tutulmuştu.
Şevket Bey elini Burak’ın omzuna koydu ve avukatlarına dönerek, ‘Vasiyetimi değiştiriyoruz. Bu şirketi hırslı akrabalara veya kibirli müdürlere değil, çalışanlarına bırakacağım. Ve bu kooperatifin başına, yönetim kurulu başkanı olarak, kalbinde gerçek insanlığı taşıyan bu genci, Burak’ı hazırlayacaksınız’ dedi. Şevket Bey, gözlerinde yaşlarla Burak’a sarıldı. ‘Sen o gün sadece bana çorba ısmarlamadın evlat. Sen bana insanlığın ölmediğini kanıtladın.’ Şevket Bey artık huzur içindeydi; Kemeraltı’nın o kadim ruhu, emin ellerde yaşamaya devam edecekti.
