Ben Ahmet, 36 yaşındayım. Hayat, eşim Zeynep’i iki yıl önce o korkunç trafik kazasında elimden aldığından beri, benim için sadece yedi yaşındaki oğlum Mert’ten ibaret. O kazadan sonra toparlanmamız hiç kolay olmadı. 45.000 TL’lik bir banka memuru maaşıyla hem evi geçindirmek hem de Mert’e hem annelik hem babalık yapmak zorundaydım. Her pazar sabahı, Zeynep’in anısını yaşatmak ve nefes almak için Belgrad Ormanı’na yürüyüşe gitmek bizim değişmez ritüelimiz haline gelmişti. Yine o serin kasım sabahlarından biriydi. Ağaçların arasından süzülen güneş ışıkları, dökülen sarı yaprakları aydınlatıyordu. Her şey her zamanki gibi huzurluydu; ta ki Mert aniden adımlarını durdurup, çalıların arasına kilitlenene kadar. Neredeyse ona çarpacaktım.
Eğilip çamurların içinden o şeyi çıkardığında midem bulandı. Bu bir oyuncak ayıydı ama oyuncak demeye bin şahit isterdi. Tüyleri çamurdan keçeleşmiş, sol gözü tamamen oyulmuş, içindeki elyaflar ıslanıp taş gibi sertleşmişti. Herhalde aylardır o rutubetli orman zemininde yatıyordu. Herhangi normal bir insan ona dokunmaya bile iğrenir, uzağa tekmelerdi. Fakat Mert, sanki dünyanın en değerli hazinesini bulmuş gibi onu küçük göğsüne bastırdı.
‘Oğlum… O çok pis,’ diye fısıldadım, sesimi yumuşatmaya çalışarak. ‘Hadi onu buraya bırakalım, tamam mı? Sana giderken oyuncakçıdan yenisini alırım.’
Mert’in parmakları ayının keçeleşmiş tüylerine daha da sıkı kenetlendi. Gözleri dolmuştu. ‘Baba, lütfen… Onu eve götürebilir miyim? Lütfeeeen? O çok yalnız kalmış, tıpkı benim gibi…’ Bu cümle, kalbime saplanan paslı bir bıçak gibiydi. Boğazımdaki düğümü yutkundum ve derin bir nefes aldım. ‘Tamam,’ dedim yenilmiş bir sesle. ‘Onu eve götüreceğiz.’
Eve vardığımızda o iğrenç ayıyı temizlemek tam üç saatimi aldı. Önce küvette sıcak su ve Arap sabunuyla defalarca çitiledim. Çıkan simsiyah su, banyonun giderinden akarken Mert heyecanla kapının eşiğinde bekliyordu. Sonra dezenfekte ettim, saç kurutma makinesiyle saatlerce kuruttum ve patlamış olan dikiş yerlerini sağlam bir iplikle yeniden diktim. Ayı hâlâ çirkindi ama en azından artık mikrop saçmıyordu. Mert o gece ayıcığına sıkıca sarılarak uykuya daldı.
Gece yarısı saat 03:00 sularıydı. Mert’in üstünün açıldığını fark edip yorganını örtmek için odasına girdim. Yorganı çekerken, elim yanlışlıkla ayının göbeğine hafifçe baskı yaptı.
İşte o an, odanın o derin sessizliğini bıçak gibi kesen bir ‘KLİK’ sesi duyuldu. Önce cızırtılı, radyo frekansını andıran bir parazit sesi odaya yayıldı. Sonra, oyuncağın derinliklerinden gelen, titreyen, cılız ve gerçek bir çocuk sesi duyuldu:
‘MERT… SEN OLDUĞUNU BİLİYORUM… YARDIM ET!’
Kanımın damarlarımda donduğunu hissettim. Nefesim boğazımda düğümlendi. Gözlerimi ayırdığım pörtlek tek gözlü ayıya diktim; kalbim göğüs kafesimi kıracakmış gibi atıyordu. Bu, sıradan bir oyuncağın içine kaydedilmiş bir nenni ya da kahkaha efekti değildi. Bu, insan sesiydi! Bir çocuk, basbayağı oğlumun adını söyleyerek yardım dileniyordu!
Mert’i uyandırmamaya özen göstererek ayıyı usulca kollarının arasından çektim. Parmak uçlarıma basarak mutfağa geçtim. Tezgahın üzerindeki çekmeceden büyük mutfak makasını kaptığım gibi, birkaç saat önce ellerimle diktiğim o dikişleri vahşice kestim. Elim titreyerek ayının pamuklu iç kısmına daldım. Parmaklarım soğuk, sert ve metalik bir cisme çarptı. Onu çekip çıkardığımda, karşılaştığım manzara karşısında dizlerimin bağı çözüldü.
Avucumun içinde, üzerinde yanıp sönen kırmızı bir ışık olan askeri sınıf bir GPS takip cihazı ve modifiye edilmiş, iki yönlü mini bir telsiz duruyordu. Cihazın arkasında, üzerine kan bulaşmış küçük bir etiket vardı: ‘ALİ’.
Ali… Mert’in anaokulundan en yakın arkadaşıydı. İki hafta önce, ailesiyle gittikleri bir piknikte esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolmuştu! Bütün Türkiye günlerce onu konuşmuş, polis her yeri aramış ama bir ipucu bulamamıştı.
Ayı, Ali’nindi! Onu kaçıranlar ormandan geçerken çocuk telsizini ayının içine saklayıp ormana atmış ya da düşürmüş olmalıydılar. Ve telsizin diğer ucu, hala Ali’nin elindeydi; Mert’in sesini duymuş veya onun adını sayıklıyordu. Ellerim titreyerek 155’i tuşladım.
Ertesi sabah, Belgrad Ormanı’nın derinliklerindeki terk edilmiş eski bir avcı kulübesine yapılan polis baskınıyla Ali sağ salim kurtarıldı. Kaçırıcılar, çocuğu yurtdışına kaçırmak için fidye pazarlığı yapıyorlardı. Eğer Mert o çamurlu ayıyı o gün o çalıların arasında bulmasaydı, o küçük çocuk belki de bir daha asla güneş ışığını göremeyecekti. O iğrenç ayı, sadece bir oyuncak değil, bir çocuğun hayatını kurtaran bir mucizeydi.
