Hayat bazen size en tatlı meyvesini sunarken en sert tokadını da aynı anda atar. Benim hikayem, annemin bu dünyaya veda ettiği, benimse ilk nefesimi aldığım o karlı kış gecesinde başladı. Annem doğum sırasında vefat edince, babam Ahmet ile bu koca dünyada yapayalnız kaldık. Babam, bir erkeğin hem anne hem baba olabileceğini tüm dünyaya kanıtlayan o nadir insanlardan biriydi. Elinde tarakla YouTube’dan saç örgüsü videoları izlerken saçlarımı nasıl çekiştirdiğini, her pazar sabahı mutfaktan gelen sucuklu yumurta kokusunu ve okula giderken beslenme çantama sakladığı o küçük notları asla unutamam.
Babam bir bankanın arşiv bölümünde çalışırdı. Her gün ütülü, düz renkli gömleklerini giyer, kravatını özenle bağlardı. Onun gardırobu sadece gömleklerden ibaretti; biz bu durumla hep dalga geçerdik. ‘Baba, senin başka kıyafetin yok mu?’ derdim, o da güler, ‘Bunlar benim zırhım kızım, senin geleceğini bu gömleklerin içinde ter dökerek inşa ediyorum’ derdi. Ama hayatın bizim için başka planları vardı. Geçen yıl babama akciğer kanseri teşhisi konulduğunda dünyam başıma yıkıldı. En büyük hayali benim liseden mezun olduğumu, o cübbeyi giydiğimi görmekti. ‘Mezuniyetinde en şık gömleğimi giyip en ön sırada seni alkışlayacağım Elifim’ derdi. Ama o gün hiç gelmedi. Mezuniyet balosuna sadece birkaç ay kala, babamı kaybettim.
Kalbim binlerce parçaya bölünmüştü. Müzeyyen halamın yanına taşınmak zorunda kaldım. Mezuniyet yaklaştıkça okuldaki kızlar binlerce liralık tasarım elbiselerden, ünlü markalardan bahsetmeye başladılar. Pelin ve grubu her gün hangi butikten ne aldıklarını anlatırken ben sadece babamın kokusunu özlüyordum. Bir akşam babamın eşyalarının olduğu o eski koliyi açtım. Gömlekleri hala onun gibi kokuyordu; hafif bir tütün ve taze nane karışımı… O an ne yapmam gerektiğini anladım. Başkaları gibi mağazalardan ruhsuz elbiseler almayacaktım. Babamı o gece yanımda taşıyacaktım.
Halamla birlikte günlerce uğraştık. Babamın o meşhur mavi, beyaz ve çizgili gömleklerini kestik, biçtik. Her bir parçayı birbirine dikerken sanki babamın ellerini tutuyordum. Elbise bittiğinde aynaya baktım; modern, farklı ama her ilmeğinde babamın emeği olan bir şaheser çıkmıştı ortaya. Kendimi hiç bu kadar güçlü hissetmemiştim. Balonun yapılacağı salona girdiğimde başım dikti. Ancak kapıdan girer girmez fısıldaşmalar başladı. Pelin, parıltılı ve servet değerindeki elbisesiyle yanıma yaklaştı. Herkesin duyacağı bir sesle bağırdı: ‘İnanmıyorum! Bu üzerindeki de ne? Okulun hademesinin eski toz bezlerinden mi diktin bu paçavrayı?’
Salon bir anda sessizleşti, ardından aşağılayıcı bir kahkaha tufanı koptu. Yanındaki Berk ekledi: ‘Gerçek bir elbise alacak paran yoksa söyleseydin Elif, aramızda para toplardık. Bu ne hal? Resmen yama koleksiyonu gibi!’ Yüzüm alev alev yanıyordu. Gözlerim doldu, yerin yarılıp içine girmeyi diledim. Bazı arkadaşlarım benden uzaklaştı, sanki yoksulluk bulaşıcı bir hastalıkmış gibi bana bakıyorlardı. Birisi arkadan ‘İğrenç görünüyor!’ diye bağırdı. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken tam salonu terk etmek üzereydim ki, müzik aniden kesildi.
Okul müdürümüz Metin Bey, mikrofonun başına geçmişti. Yüzünde daha önce hiç görmediğim kadar sert bir ifade vardı. ‘Herkes yerine otursun!’ diye gürledi. Salon bir anda mezarlık sessizliğine büründü. Metin Bey derin bir nefes aldı ve gözlerini doğrudan bana çevirdi. ‘Az önce burada duyduğum sözler, bu okulun çatısı altında yetişen gençlere hiç yakışmadı. Ama özellikle bir kişi hakkında konuşmam gerekiyor’ dedi. Pelin ve arkadaşları zafer kazanmış gibi gülümsediler ama Metin Bey devam edince yüzlerindeki o ifade yavaş yavaş dondu.
‘Elif’in üzerindeki elbiseye bakıp ona ‘paçavra’ diyenler… Siz o elbisenin kumaşını mağazalarda bulamazsınız. Çünkü o elbise, bu okulun en onurlu adamlarından birinin, Elif’in babası Ahmet Bey’in alın terinden dikildi.’ Metin Bey’in sesi titriyordu. ‘Ahmet benim çocukluk arkadaşımdı. Elif bilmez ama babası o gömlekleri giyip gündüz bankada çalışırken, geceleri de gizlice ek işlere giderdi. Sırf Elif en iyi okullarda okusun, kimseye muhtaç olmasın diye… O gömlekler sadece kumaş değil, bir babanın evladına duyduğu sonsuz aşkın vesikasıdır.’
Salondaki herkes buz kesmişti. Metin Bey kürsüden inip yanıma geldi. ‘Elif, baban bugün burada değil ama emin ol, şu an seninle gurur duyuyordur. Çünkü sen sadece bir elbise değil, onun onurunu giymişsin’ dedi. O an Pelin’in başını öne eğdiğini, alay edenlerin utançla birbirine baktığını gördüm. Birkaç saniye sonra, salonun en arkasından bir alkış sesi yükseldi. Sonra bir tane daha… Birkaç dakika içinde tüm salon, öğretmenler ve öğrenciler ayakta beni alkışlıyordu. O gece, o ‘paçavra’ dedikleri elbisenin içinde dünyanın en zengin kızı bendim. Çünkü babamın kokusu üzerimdeydi ve artık tüm okul onun kahramanlığını biliyordu.
