İstanbul’un o bitmek bilmeyen gri yağmurlarının Zeynep Kamil sokaklarını dövdüğü bir kasım akşamıydı. Ben Kerem, 21 yaşındayım. İki yıl önce, E-5 karayolunda meydana gelen o kahredici trafik kazasında annemi ve babamı kaybettiğimde çocukluğum da onlarla birlikte o hurdaya dönmüş aracın içinde can verdi.
O günden sonra hayat, 10 yaşındaki kız kardeşim Elif’in nefes almasından, onun gülümsemesinden ibaret oldu. Marmara Üniversitesi’ndeki kaydımı dondurup, sabahları bir zincir markette reyon dizmeye, akşamları ise o dondurucu soğukta motosiklet tepesinde kuryelik yapmaya başladım.
Aylık elime geçen 28.000 TL’nin 15.000 TL’si o rutubetli bodrum katının kirasına, geri kalanı ise doğalgaz, elektrik ve Elif’in okul masraflarına gidiyordu. Kendi hayallerim, gençliğim, arkadaşlarım… Hepsi lüks birer hatıradan ibaretti artık.
Geçtiğimiz ay, Elif akşam yemeğinde önündeki salçalı makarnayla oynarken omuzlarını silkerek fısıldadı: ‘Abi, sınıftaki bütün kızlarda o içi kürklü, parlak pembe şişme montlardan var biliyor musun? Çok sıcak tutuyormuş.’
Benden hiçbir şey istemezdi. İstememeyi, yokluğu o küçücük yaşında o kadar acı bir şekilde öğrenmişti ki, bu cümleyi kurarken bile gözlerini kaçırıyordu. O montun fiyatı 4.500 TL’ydi. Bir an bile düşünmedim. Üç hafta boyunca kuryelikte gece 2’lere kadar fazladan mesaiye kaldım. Öğle aralarında simit yiyerek geçiştirdim, bazen hiç yemedim. Cebimdeki son kuruşları birleştirip, İstiklal Caddesi’ndeki o mağazadan montu aldığımda hissettiğim gururu tarif edemem.
O akşam montu ona verdiğimde, boynuma öyle bir sarıldı ki kaburgalarımın kırılacağını sandım. ‘Bunu her gün giyeceğim abi, her saniye!’ diyordu gözyaşları içinde. Ve giydi de. Ta ki dünkü o kahredici güne kadar.
Akşamüstü kapı çaldı. Kapıyı açtığımda Elif karşımdaydı ama benim o neşeli kardeşim gitmiş, yerine titreyen, yüzü kıpkırmızı olmuş bir enkaz gelmişti.
Elinde, uğruna günlerce aç kaldığım o pembe mont vardı. Sağ kolu omuzdan aşağı paramparça edilmiş, sırt kısmı kesici bir aletle boydan boya yırtılmıştı. Mahallenin ‘zengin’ diye tabir edilen çocukları, onunla dalga geçmiş, ‘Yetimhaneden mi çaldın bunu?’ diyerek çekiştirip mahvetmişlerdi. Elif kendi acısını unutmuş, hıçkırıklara boğularak benden özür diliyordu.
‘Abi çok özür dilerim, o kadar çalıştın, o kadar yoruldun benim için…’ diyordu. İçimdeki o çaresiz öfkeyi, o çocukların ailelerini bulup hesap sorma isteğini zorla bastırdım. Elif’in önüne diz çöküp ona sımsıkı sarıldım. ‘Montlar yırtılır abicim,’ dedim yutkunarak, ‘Yeter ki senin kalbin yırtılmasın.’
O gece mutfak masasında, annemizden kalan eski dikiş kutusunu çıkardık. Paramparça olmuş kumaşı iğne iplikle bir araya getirmeye çalıştım. Yırtık yerlerin üzerine, annemin çeyiz sandığından kalan papatya desenli yamaları diktik. Artık o vitrindeki havalı mont değildi; yamalı, dikiş izleriyle dolu, bambaşka bir şeye dönüşmüştü.
Ona yarın başka bir ceket giyebileceğini söylediğimde, bana o kocaman gözleriyle bakıp, ‘Umurumda değil abi. Gülerlerse gülsünler. Bu mont benim dünyadaki en sevdiğim insanın emeği. Onu gururla giyeceğim,’ dedi.
Ertesi sabah montunu giyip başı dik bir şekilde okula gitti. Ancak aradan sadece iki saat geçmişti ki telefonum acı acı çaldı. Arayan okul müdürü Halil Bey’di. Sesi titriyordu. ‘Kerem Bey… Derhal okula gelmeniz gerekiyor. Hemen!’
Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. ‘Ne oldu? Elif’e bir şey mi yaptılar? Birine mi vurdu?’ diye bağırdım. Halil Bey derin bir nefes aldı ve ‘Bunu kendi gözlerinizle görmeniz lazım,’ deyip telefonu kapattı. Motosiklete nasıl atladığımı, o Fatih trafiğinde kırmızı ışıkları nasıl geçtiğimi hatırlamıyorum bile. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atıyordu. Okulun bahçesine motoru fırlatıp koşarak içeri girdim. Müdürün odasının kapısını kırarcasına açtığımda, içerideki manzara beni yere çiviledi.
Odadaki herkes oradaydı. Elif, müdür Halil Bey, okulun görsel sanatlar öğretmeni ve Elif’e zorbalık yapan üç çocuk ile onların aileleri. Ama beklediğim gibi bir kaos yoktu. Zorba çocukların gözleri ağlamaktan şişmişti, aileleri ise utançtan yere bakıyordu. Odadaki sessizliği görsel sanatlar öğretmeni bozdu.
Masanın üzerinde, benim gece boyunca diktiğim papatya yamalı mont duruyordu. Öğretmen gözyaşlarını silerek bana döndü: ‘Kerem Bey, kardeşiniz bugün bu montla okula geldiğinde, o çocuklar yine dalga geçmek istedi.
Ama Elif onlara öyle bir şey söyledi ki… Sizin bu yamaları dikerken parmaklarınızın nasıl kanadığını, sevginin ve emeğin hiçbir mağazada satılamayacağını öyle bir anlattı ki, bütün sınıf sustu.’
Müdür Halil Bey araya girdi: ‘Öğretmenimiz bu durumu fırsat bilip ilk derste empati üzerine bir atölye yaptı. Elif’in montunu tahtaya astı. Gerçek değerin ne olduğunu anlattı.’ Tam o sırada odanın kapısı aralandı. Dışarıdaki koridorda, okuldaki onlarca çocuğun kendi yepyeni montlarına, ceketlerine evden getirdikleri bez parçalarını, yara bantlarını yapıştırdığını gördüm. Zorbalığa karşı, Elif’in yamalı montu bir sembol olmuştu.
Zorbalık yapan çocuklardan birinin annesi, ağlayarak yanıma geldi ve çantasından çıkardığı kalın bir zarfı bana uzattı. ‘Ne olur affedin bizi. Zararı neyse karşılamak istiyoruz,’ dedi. O zarfın içinde muhtemelen benim aylar boyunca kazanacağım para vardı. Ama Elif’e baktım. Gözlerindeki o mağrur, o güçlü ifadeyi gördüm.
Zarfı elimin tersiyle yavaşça ittim. ‘Bizim montumuz tamir edildi hanımefendi,’ dedim gururla. ‘Asıl sizin çocuklarınızın o yırtık kalplerini nasıl tamir edeceğinizi düşünmeniz gerekiyor.’ Elif’in elini sıkıca tuttum, o papatyalı yamalı montu sırtına geçirdim ve o odadan, dünyanın en zengin, en yenilmez iki insanı olarak çıktık.
