Ben Ferhat. Yirmi bir yaşındayım ama omuzlarımdaki yük beni çoktan kırkıma merdiven dayatmış gibi hissettiriyor. Balat’ın o dar, yokuşlu sokaklarından birinde, rutubet kokan iki göz bir evde 12 yaşındaki kız kardeşim Zeynep ile yaşıyoruz. Üç sene evvel, o feci kış gecesi annemle babamı soba zehirlenmesinden kaybettiğimizde, çocukluğum da o odada onlarla birlikte nefessiz kaldı.
Üniversite sınavına hazırlık kitaplarımı sobada yakıp ısındığımız o gün, hayallerime veda etmiştim. Şimdi sanayide bir oto tamircisinde çalışıyorum. Yağ pas içinde, ayda 25.000 TL maaşla hayatta kalma savaşı veriyorum. Evin kirası 12.000 TL olunca, geriye kalanla mutfak masrafı ve Zeynep’in okul harçlığını denkleştirmek için bazen günlerce sadece çayla simit yediğim oluyor.
Geçen ay Zeynep, o mahcup tavrıyla yanıma gelip, ‘Abi, okulda herkesin giydiği o kolej ceketleri var ya, hani arkasında büyük harfler olan… Çok pahalıdır değil mi?’ diye sordu. Yere bakan gözleri, kızaran yanakları içimi parçaladı. ‘Pahalı olsun abicim, hallederiz’ dedim.
O ceket 3.800 TL’ydi. Benim dünyamda bu bir servet demekti. Ustadan avans istedim, vermedi. Geceleri eve döndükten sonra merdiven altı bir tekstil atölyesinde üç hafta boyunca gece vardiyasında ortalık süpürdüm, koli taşıdım. O ceketi alıp eve getirdiğimde Zeynep’in gözlerindeki ışıltı, benim dünyadaki tek aydınlığımdı.
Ceketi üstüne geçirdiğinde o kadar mutluydu ki, aynanın karşısında dakikalarca kendi etrafında döndü. ‘Bunu hiç çıkarmayacağım, yatarken bile giyeceğim!’ diyordu. Ama dünkü o karanlık ikindi vakti, kapıdan içeri giren Zeynep’in yüzünde o mutluluktan eser yoktu.
Gözyaşları yanaklarında yollar çizmiş, nefes nefese kalmıştı. Üzerindeki o uğruna uykusuz kaldığım kolej ceketinin kolları yırtılmış, sırtındaki büyük harfler makasla kesilmiş ve üzerine tükenmez kalemle iğrenç kelimeler yazılmıştı.
Okulun zengin ailelerinin şımarık çocukları, Zeynep’i tuvalette sıkıştırıp ‘Tamirci parçası, bu ceketi çöpten mi buldun?’ diyerek ceketini paramparça etmişlerdi. Zeynep o kadar korkmuştu ki, cekete mi ağlasın, benim emeğimin boşa gitmesine mi ağlasın bilemiyordu. ‘Abi n’olur kızma bana, koruyamadım hediyeni, çok özür dilerim’ diyerek ayaklarıma kapandı. İçimdeki o öfke volkanı patlamak üzereydi ama kardeşimi korkutamazdım. Onu yerden kaldırdım, gözyaşlarını sildim. ‘Sen iyi misin? Sana bir şey yapmadılar ya?’ dedim. Sadece başını iki yana salladı.
O gece sobanın yanında oturduk. Sanayide kullandığım kalın, yanmaz yama bezlerini ve kalın iğneyi çıkardım. Tükenmez kalemle yazılan hakaretlerin üzerine, sanayideki ustamdan aldığım kartal figürlü kalın yamaları diktim.
Yırtılan kolları, siyah sağlam iplerle adeta bir zırh gibi birbirine bağladım. Ceket artık eskisinden çok daha ağır, çok daha sert ve asi duruyordu. Zeynep’e, ‘Bunu giymek zorunda değilsin, yarın ustamdan borç alıp yenisini alacağım’ dedim. Zeynep o küçük elleriyle yamalı ceketi göğsüne bastırdı. ‘Hayır. Bu ceket artık kimsede olmayan bir ceket. Benim abim kendi elleriyle yaptı bunu. Yarın bunu giyeceğim’ dedi.
Ertesi sabah onu o zırh gibi ceketle okula yolladım. Sanayiye yeni varmış, tulumumu giyiyordum ki telefonum çaldı. Arayan okul müdürü Kemal Bey’di. ‘Ferhat Bey, hemen okula gelmeniz gerekiyor, acil!’ dediğinde kalbim duracak gibi oldu. ‘Ne oldu? Zeynep’e mi vurdular?’ diye kükredim. Müdürün sesi garipti. ‘Lütfen gelin ve kendi gözlerinizle görün, telefonda anlatılacak gibi değil’ dedi.
Yağlı tulumumla, ellerimdeki siyah motor yağı lekeleriyle okulun kapısından nasıl girdiğimi bilmiyorum. Merdivenleri üçer beşer çıkıp müdürün odasına daldım. Manzara tam bir kaostu. Zeynep’in ceketini yırtan o üç zorba kız ve aileleri oradaydı. Ama işin garibi, zorbaların elebaşısı olan kızın babası, bizim mahallenin o gaddar ev sahibi, her ay kirayı bir gün geciktirdiğimde bizi evden atmakla tehdit eden Rüstem Bey’di!
Rüstem Bey’in kızı, sabah Zeynep’in yamalı ceketini görünce yine saldırmak istemiş, ceketten bir parçayı koparmak için var gücüyle asılmıştı. Ancak benim sanayiden getirdiğim o yanmaz kalın iplikler ve çelik gibi yamalar kopmamış, kızın tırnakları kırılmış ve dengesini kaybederek kendi suratını kapı koluna çarpmıştı. Sonra da ‘Zeynep beni dövdü’ diye ağlayarak iftira atmıştı.
Ancak müdür Kemal Bey, eliyle bilgisayarın ekranını işaret etti. ‘Ferhat Bey, lütfen izleyin’ dedi. Koridordaki güvenlik kamerası her şeyi saniye saniye kaydetmişti. Kızın Zeynep’e nasıl sinsice yaklaştığı, Zeynep’in kollarını iki yana açıp hiç tepki vermeden duruşu, kızın o çelik gibi dikişleri koparamayıp nasıl kendi kendini yaraladığı kabak gibi ortadaydı.
Rüstem Bey’in yüzü kireç gibi olmuştu. Kendi kızının ne kadar zalim, ne kadar yalancı olduğunu bütün okulun gözü önünde izlemişti. Üstelik, benim o yağlı tulumumla karşısında dimdik duruşum, onun o kibirli dünyasını yerle bir etmişti. Müdür Kemal Bey sert bir sesle, ‘Rüstem Bey, kızınızın bu okula devam etmesi artık mümkün değil. Disiplin kurulu kararını beklemeden naklini almanızı tavsiye ederim’ dedi.
Zeynep yanıma geldi, benim yağlı, simsiyah olmuş ellerimi o küçük, tertemiz elleriyle tuttu. Rüstem Bey tek kelime edemeden, utanç içinde kızını kolundan çekip odadan çıktı. O odadan çıkarken ev sahibimiz değil, yenilmiş, zavallı bir adamdı sadece. Biz ise, o paramparça ceketten dünyanın en güçlü zırhını yapan, yenilmez bir abi-kardeştik. Zeynep o ceketi okul bitene kadar gururla giydi ve o okulda bir daha kimse, hiç kimseye zorbalık yapmaya cesaret edemedi.
