22 Yıllık Sessizlik: Kapıdaki Zarf ve Hayatımı Değiştiren O İmza

Adım Deniz. Yirmi iki yaşındayım ve hayatta sahip olduğum her şeyi, tek bir adama, babam Ferhat’a borçluyum. Annemi hiç tanımadım. Onunla ilgili bildiğim tek şey, 2002 yılının soğuk bir Kasım sabahında, Zeynep Kamil Hastanesi’nin loş koridorunda yaşanan o an. Babamın bana defalarca, gözleri dalarak anlattığı o sahne beynime kazınmış durumda. Doğduğum gün, beni alelacele bir battaniyeye sarıp babamın kucağına tutuşturmuş ve aynen şöyle demiş: ‘Annelik yapmak hiç ilgimi çekmiyor. Onu istemiyorum. Sen bakarsın.’ Sonra hastanenin gıcırdayan döner kapısından çıkıp gitmiş. Ne arkasına bakmış, ne de bir daha bizi aramış. Ne bir bayram tebriği, ne bir telefon, ne de bir kuruş nafaka. Tam bir hiçlik.

Babam Ferhat, Topkapı’da bir matbaada işçiydi. Beni tek başına, İstanbul’un o yorucu karmaşası içinde, Üsküdar’ın arka mahallelerinden birinde, sobalı küçük bir evde büyüttü. Düşüp dizimi kanattığımda, ilkokuldaki o zorlu el işi projelerinde, gece saat 3’te ateşim 40 dereceye çıktığında başucumda ıslak bezle bekleyen hep oydu. Bizi ayakta tutmak, bana iyi bir gelecek sunabilmek için canını dişine taktı. Çoğu zaman matbaada çift vardiya kalır, eve geldiğinde yorgunluktan koltukta sızıp kalırdı ama benim için her zaman ocakta sıcak bir menemen veya tarhana çorbası olurdu. Onun bu fedakarlıklarını gördükçe, içimde büyüyen tek bir arzu vardı: Onu gururlandırmak.

Büyüdükçe ona destek olmak için elimden geleni yaptım. Derslerime asıldım, üniversiteyi tam burslu kazandım. Geceleri yazılım öğrendim, gündüzleri kafelerde garsonluk yaparak harçlığımı çıkardım. Üniversite ikinci sınıftayken, aklıma bir fikir geldi. Türkiye’deki genç, parlak beyinleri, Anadolu’nun dört bir yanındaki yetenekli ama imkanı olmayan genç yaratıcıları, melek yatırımcılar ve deneyimli mentorlarla buluşturacak dijital bir platform kurdum. Başlangıçta sadece üç beş kişinin kullandığı bu sistem, bir gün sosyal medyada viral oldu. Bir anda işler kelimenin tam anlamıyla patladı. Büyük şirketler sponsor olmaya başladı, platforma milyonlarca lira yatırım aktı.

Birkaç ay önce, Türkiye’nin en çok izlenen haber kanallarından birinde ana haber bültenine konuk oldum. Ekranda kendi yüzümü, alt yazıda ’22 Yaşındaki Türk Gencinin Büyük Başarısı’ yazısını gördüğümde hayatımda ilk defa kendimle gerçekten gurur duydum. Babam televizyonun karşısında hüngür hüngür ağlıyordu. Ve evet… İtiraf etmeliyim ki, kalbimin en derin, en karanlık köşesinde cılız bir ses fısıldıyordu: ‘Acaba beni izliyor mudur? Görseydi, o da benimle gurur duyar mıydı?’

Bu sorunun cevabını alacağımı hiç tahmin etmezdim. Ta ki geçen Cumartesi gününe kadar.

O gün babamla evdeydik. Eski alışkanlıklarımızı bırakmamış, yeni ofisim lüks plazalarda olsa da biz o Üsküdar’daki evimizde kalmaya devam etmiştik. Kapı çaldı. Babam kapıyı açmaya gittiğinde, koridordan garip, boğuk bir ses geldi. Babam bana seslendi: ‘Deniz… Buraya gelir misin?’

Kapıya doğru yürüdüm. Ve işte oradaydı. Eski püskü apartmanımızın solmuş paspasının üzerinde duran, yirmi iki yıllık koca bir sessizlik. Yüz hatları benimkilere benzeyen ama gözlerinde o anne sıcaklığından eser olmayan, iyi giyimli, ellili yaşlarda bir kadın.

‘Deniz,’ dedi son derece yumuşak, adeta yirmi yıldır ortadan kaybolan o değilmiş gibi rahat bir ses tonuyla. ‘Uzun zaman oldu.’

Göğsüm sıkıştı. Nefes alamadığımı hissettim. Ona sarılmadım. Bağırmadım da. Sadece buz gibi bir ifadeyle yüzüne baktım.

Çantasından büyük, sarı renkte bir zarf çıkardı ve bana doğru uzattı. Yüzünde yapmacık, parlak bir gülümseme vardı. ‘Bu senin için,’ dedi. ‘Bu küçük bir sürpriz!’

Midem kasıldı. Titreyen ellerimle zarfı aldım ve açtım. İçinden resmi mühürlü bir hastane raporu, bir DNA testi sonucu çıktı. Gözlerim satırlarda gezinirken kadın konuşmaya devam etti.

‘Bu belge,’ dedi, parmağıyla kapının pervazına tutunmuş, şok içinde titreyen babam Ferhat’ı işaret ederek, ‘Bu adamın senin biyolojik baban olmadığını kanıtlıyor.’

O an kulaklarımda sağır edici bir çınlama başladı. Dünya etrafımda dönüyordu. Babam Ferhat’a baktım; gözlerinden yaşlar süzülüyor, ‘Deniz… Ben…’ diyerek kelimeleri toparlayamıyordu. Anlaşılan o ki, annem beni doğurmadan önce başkasıyla birlikte olmuş ve babam bunca yıl benim kendi kanından olmadığını bilmeden, beni canından çok severek büyütmüştü.

‘Sen bana aitsin,’ diye devam etti Selma adlı o kadın. Sesindeki o sinsi ton yavaş yavaş ortaya çıkıyordu. ‘Biyolojik baban yıllar önce vefat etti ama oldukça varlıklı bir adamdı. Ben de senin o harika şirketini televizyonda gördüm. Biz bir aileyiz Deniz. Artık hayatımıza en başından, gerçek bir anne-oğul gibi başlayabiliriz.’

Sonra çantasından kalın bir sözleşme dosyası daha çıkardı. Pahalı dolma kaleminin kapağını açıp ‘tık’ diye ses çıkardı ve dosyayı bana doğru itti.

‘Şimdi tek yapman gereken, bu vekaletnameyi ve şirket ortaklığı belgesini imzalamak… Biyolojik babanın mirasını ve senin şirketinin haklarını birleştirip, harika bir hayata yelken açacağız.’

Elimdeki DNA testine, sonra da bana uzattığı o iğrenç menfaat sözleşmesine baktım. İçimden bir şeyler koptu. ‘Aman Tanrım,’ diye fısıldadım. Her şey planlıydı. Benim televizyona çıkmamı beklemiş, paramın ve başarımın kokusunu alınca biyolojik gerçeği bir silah gibi kullanarak hayatıma sızmaya çalışmıştı.

Derin bir nefes aldım. Gözlerimi doğrudan onun gözlerine diktim ve ardından her iki ebeveynimi de ağlatacak o sözleri söyledim.

‘Kan bağı,’ dedim sesim apartman boşluğunda yankılanırken, ‘sadece biyolojik bir tesadüftür. Benim babam, ben hastayken sabaha kadar başucumda bekleyen, kendi yemeyip bana yediren, elleri matbaa mürekkebinden nasır tutmuş bu adamdır.’

Babam hıçkırıklara boğuldu.

Sözleşmeyi ve DNA testini ellerimin arasında yavaşça, paramparça edene kadar yırttım ve kağıt parçalarını kadının yüzüne doğru fırlattım.

‘Şimdi o geldiğin cehenneme geri dön,’ diye kükredim. ‘Çünkü babamın tırnaklarıyla kazıyarak beni getirdiği bu hayattan alabileceğin tek bir kuruş bile yok. Benim annem de, babam da, ailem de Ferhat’tır!’

Kapıyı yüzüne sertçe çarptım. Babam yere çökmüş, elleriyle yüzünü kapatmış ağlıyordu. Yanına oturdum, kollarımı boynuna doladım. ‘Ağlama baba,’ dedim gözyaşlarım onun omzuna dökülürken. ‘Sen benim her şeyimsin. Gerisinin hiçbir önemi yok.’ O gün o evde, kan bağının değil, can bağının ne demek olduğunu bir kez daha, sonsuza dek kazıdık yüreklerimize.

72 Yıllık Kocamın Cenazesinde Elime Tutuşturulan Kutu, Tüm Hayatımı Yeniden Yazdı

Ferhat ile tam yetmiş iki yıl aynı yastığa baş koyduk. Kuzguncuk’taki o eski ahşap evimizin gıcırdayan merdivenleri, her sabah demlenen taze çayın kokusu, bayram sabahları kapıda beliren çocukların cıvıltısı ve yaz akşamları verandamıza vuran o serin Boğaz esintisiyle geçen koca bir ömür… Bir insanla yetmiş iki yıl geçirdiğinizde, onun hakkında bilinmesi gereken her şeyi bildiğinize inanırsınız. Onun çayını nasıl sevdiğini, uykusunda nasıl nefes aldığını, bir şeye canı sıkıldığında sağ eliyle bıyığını nasıl sıvazladığını ezbere bilirsiniz. Kocam Ferhat, sessiz bir adamdı. Sevgisini süslü cümlelerle değil, sobaya attığı odunla, pazardan aldığı en taze meyveyle gösterirdi. Onun bana karşı tamamen şeffaf olduğunu sanırdım. Ta ki o güne kadar.

Ferhat’ı kaybettiğimiz gün, gökyüzü de bizimle beraber ağlıyordu. Karacaahmet Mezarlığı’nın ulu selvileri altında, ince ince yağan yağmurun altında toplandık. Çocuklarımız, torunlarımız, mahalleden komşularımız… Gösterişten uzak, tam da Ferhat’ın yaşantısına uygun, mütevazı ve saygılı bir vedaydı. O, dikkat çekmekten, övülmekten hep kaçınan, kendi halinde bir adamdı. İmamın duası bittikten ve cemaat yavaş yavaş dağılmaya başladıktan sonra, başsağlığı dileklerini kabul etmek için bir kenarda bekliyordum. Etraf tenhalaştığında, musalla taşının biraz ilerisinde, eski bir çınarın altında bekleyen yaşlı bir adam dikkatimi çekti. Onu mahalleden ya da akrabalardan tanımıyordum.

Adam yavaş adımlarla, sanki her bir adımı ona fiziksel bir acı veriyormuş gibi bana doğru yürümeye başladı. Yaklaştıkça üzerindeki kıyafeti seçebildim. Beli yılların yüküyle bükülmüştü ama üzerinde özenle saklandığı, sadece en özel günlerde giyildiği belli olan, yakasında madalyalar taşıyan solmuş bir Kore Gazisi ceketi vardı. Ferhat da gençliğinde askerliğini Kore’de yapmıştı ama o günlere dair konuşmayı hiç sevmezdi. Yaşlı adam, kocamın tabutunun ardında kalan ismine uzun uzun baktıktan sonra tam önümde durdu. Gözlerinin içi, tarif etmesi güç bir hüzünle doluydu.

“Kocanızla… Ferhat’ımla omuz omuza savaştık,” dedi cılız, titreyen bir sesle. Sesi, sanki yetmiş yıldır içinde tuttuğu ağır bir taşı o an yere bırakıyormuş gibi kırılgandı. “Benim adım İhsan. Kunuri’de aynı siperdeydik.”

Ben ona zar zor bir tebessüm edip teşekkür etmeye hazırlanırken, İhsan amca elini o eski, yünlü gazi ceketinin iç cebine attı. Çizikler içinde kalmış, kenarları aşınmış, zamanın rengini koyulaştırdığı küçük, ahşap bir kutu çıkardı. Kutuyu sanki dünyanın en kırılgan mücevherini taşıyormuş gibi iki eliyle tutuyordu. Gözyaşlarıyla ıslanmış yanaklarından süzülen damlalarla bana baktı. “Bana demişti ki,” diye fısıldadı kutuyu usulca benim titreyen ellerime bırakırken, “Eğer bir gün benim vadem senden önce dolarsa… İhsan, kardeşim, bu kutuyu mutlaka Selma’ma ulaştır. Bunu ancak o zaman görmeli.”

Yağmur damlaları ahşap kutunun üzerine düşerken nefesimin kesildiğini hissettim. Yetmiş iki yıllık kocam benden ne saklamış olabilirdi? Titreyen parmaklarımla kutunun küçük, pirinç kilidini araladım. Kapağı yavaşça geriye doğru ittiğimde, içindeki eşyaları gördüğüm an kalbim göğüs kafesimi delecekmiş gibi çarpmaya başladı.

“Aman Allah’ım… Bu da ne İhsan amca?!” diye feryat ettim. Sesim, mezarlığın sessizliğinde yankılanmıştı.

Kutunun içinde kurumuş, kan lekeleriyle kararmış bir sargı bezi parçası, siyah-beyaz, kenarları yıpranmış bir fotoğraf ve benim 1960’lı yıllarda Kızılay için ördüğümü sandığım, ama aslında kime gittiğini hiç bilmediğim o küçük, mavi yün bebek patiği duruyordu. Siyah-beyaz fotoğrafa yakından baktığımda dizlerimin bağı çözüldü. Fotoğrafta yirmi yaşlarındaki gencecik kocam Ferhat, barut dumanları ve yıkıntılar arasında kalmış bir Kore köyünde, kucağında çekik gözlü, minicik bir kız bebeği sımsıkı tutuyordu. Ferhat’ın yüzünde, bizim evlat sahibi olamadığımız o ilk karanlık yıllarda gözlerinde gördüğüm o derin acı ve şefkat vardı.

İhsan amca derin bir iç çekti. “1950 yılının o dondurucu Kasım gecesi…” diye anlatmaya başladı. “Köy bombalandıktan sonra arama yapıyorduk. Ferhat, yıkılmış bir evin enkazı altından bir ağlama sesi duydu. Ellerini kanata kanata o taşları kaldırdı ve bu minik yavruyu çıkardı. Annesi, babası, kimsesi kalmamıştı. Ferhat onu günlerce kaputunun içinde, koynunda sakladı. Kendi tayınını ezip ona yedirdi. Adını ‘Umut’ koymuştu. Onu Türkiye’ye getirmek için komutana yalvardı, günlerce ağladı. Ama kanunlar izin vermedi. Onu Seul’deki bir yetimhaneye teslim etmek zorunda kaldık. O gün Ferhat’ın o kızı bırakırken ettiği feryadı, bir daha hiçbir savaş meydanında duymadım.”

Gözyaşlarım yağmura karışırken, kutunun dibindeki katlanmış mektubu fark ettim. Kağıdı usulca açtım. Ferhat’ın o düzgün, inci gibi el yazısıyla yazılmış Türkçe bir mektuptu. Üzerinde “Biricik Selmam’a…” yazıyordu.

“Selmam, can yoldaşım, affet beni,” diye başlıyordu satırlar. “Sana evlat hasreti çektiğimiz o yıllarda bu hikayeyi anlatamadım. Kendi acımız bize yetiyordu, senin o narin yüreğine bir de o enkaz altından çıkardığım, koparılıp bırakmak zorunda kaldığım Koreli kızımızın acısını yükleyemedim. Ama onu hiç bırakmadım Selmam. Senin Kızılay’a diye ördüğün o hırkaları, o patikleri gizlice ona yolladım. Senin o sıcacık anne şefkatini, bilmeden binlerce kilometre ötedeki bir yetime sardırdım. O kız büyüdü, okudu, öğretmen oldu. Şimdi kendi çocukları var. Senin ördüğün o mavi patik, şimdi onun evinde, senin adınla anılan bir köşede duruyor. Ben bu dünyada belki bir çocuğu elinden tutup parka götüremedim, ama senin tertemiz kalbin sayesinde bir hayat kurtardım. Sana gerçeği yüzüne bakarak söyleyemediğim için beni affet. Sessizliğimi, seni acıdan korumak için çekilmiş bir siper bil.”

Mektubu göğsüme bastırıp oracıkta, çamurlu toprağın üzerine çöktüm. Yetmiş iki yıl boyunca sessiz, hissiz sandığım kocamın aslında ne kadar devasa bir yüreği olduğunu, benim acımı dindirmek için kendi yarasını nasıl bir ömür boyu sakladığını anlamıştım. İhsan amca eğilip titreyen elleriyle omuzuma dokundu. “O bir kahramandı kızım,” dedi sessizce. “Sadece cephede değil, kendi yüreğinde de…”

O gün o mezarlıktan ayrılırken, kocamı sadece toprağa değil, kalbimin en derin, en dokunulmaz köşesine bir kez daha gömdüm. O küçük ahşap kutu, o kanlı sargı bezi ve benim ellerimle ördüğüm o mavi patik… Onlar artık sadece bir savaş anısı değil, bir adamın sevdiği kadını incitmemek için yetmiş iki yıl boyunca sırtlandığı o muazzam aşkın en sessiz, en yüce kanıtıydı.

Kızım Eğlence Parkında Sanıyordum… Kocamı Şile’de Toprağı Kazarken Yakaladım ve Sırrı Kanımı Dondurdu!

Kadıköy Moda’nın o meşhur kalabalığı, o cumartesi sabahı penceremden içeri sızarken, benim dünyam sadece iğne, iplik ve beyaz saten kumaştan ibaretti. Kocam Tarık’la dokuz yıllık, dışarıdan bakıldığında imrenilen bir evliliğimiz vardı. Yedi yaşındaki kızımız Elif, bu sakin ve güvenli hayatımızın en güzel meyvesiydi. O sabah Tarık, Elif’i Tema Park’a götüreceğini söylediğinde içten içe sevinmiştim. Çünkü teslim tarihi yaklaşan özel tasarım bir gelinlik siparişim vardı ve odaklanmam gerekiyordu. Saat ona doğru telefonum titredi. Tarık, Elif’in atlıkarıncada çekilmiş, arkasında devasa oyuncakların göründüğü neşeli bir fotoğrafını yollamış, ‘Buraya bayıldı, bir dahaki sefere üçümüz gelelim’ yazmıştı. Onların bu mutlu anına gülümseyip işime geri döndüm. Fakat tam gelinliğin kuyruk kısmını dikerken, emektar dikiş makinem şiddetli bir sarsıntıyla kilitlendi. İğne paramparça olmuş, alt bobin tamamen sıkışmıştı. Ne yaptıysam çalıştıramadım. Çaresizce ellerim başımın arasında düşünürken aklıma Şile’deki dağ evimiz geldi. Evlendiğimiz ilk yıllarda oraya koyduğumuz eski bir dikiş makinesi vardı. O makineyi alıp gelirsem, geceyi uykusuz geçirir ama bu siparişi yetiştirirdim. Tarık’ı arayıp keyiflerini bölmek istemedim; nasılsa kısa sürede gidip gelecektim. Şile’nin o virajlı, ormanlık yollarından geçerken içimde sadece işi yetiştirmenin telaşı vardı. Evin bulunduğu o ıssız yamaca geldiğimde, çakıl taşlarının üzerinde duran tanıdık araba beni beynimden vurulmuşa çevirdi. Tarık’ın arabasıydı bu! Motor kaputu hala sıcaktı. Olduğum yere mıhlandım. Onların şu an Kadıköy’den kilometrelerce uzakta, bir eğlence parkında olması gerekiyordu. Bana neden yalan söylemişti? Arabadan sessizce indim. Rüzgarın uğultusu dışında Şile evimizin etrafında ölümcül bir sessizlik vardı. Temkinli adımlarla eve yaklaştım. Birden evin arka bahçesinden gelen o sesi duydum. Toprağı yaran, ritmik ve ağır bir ses… Bir çukur kazılıyordu. Nefesimi tuttum. Kalbim göğüs kafesimi kıracakmış gibi atıyordu. Köşeyi döndüğümde gördüğüm manzara, zihnimin algılayabileceğinin çok ötesindeydi. Tarık oradaydı. Üzeri çamur içindeydi. Kazdığı derin çukurun başında soluk soluğa kalmıştı ve telaşla toprağı geri atmaya çalışıyordu. ‘TARIK — NE YAPIYORSUN SEN?!’ diye feryat ettiğimde, Tarık sırtından vurulmuş gibi sıçradı. Elindeki kürek yere düştü. Yüzünde daha önce hiç görmediğim, dehşet dolu, vahşi bir ifade vardı. Çukura doğru koştum. ‘Elif… Elif nerede?!’ diye çığlık attım. Tarık kollarımı tuttu, ‘O güvende! Arabada, tabletinde oyun oynuyor, yemin ederim güvende!’ diye yalvardı. Gözlerim çukurun dibindeki şeye takıldı. Çamurun içinde ağır, paslanmaz çelikten, şifreli bir kasa duruyordu. Kasanın üzeri eski toprakla kaplıydı, belli ki yeni gömmüyordu, daha önce gömdüğü bir şeyi yerinden çıkarmış veya kontrol ediyordu. Tarık’ı var gücümle itip kasanın üzerine kapandım. Çamurların içinden kasanın kilidini zorlamaya başladım. Tarık arkamdan ağlıyordu. ‘Yapma Ayşe… Lütfen açma. O kapağı açarsan hayatımız biter.’ Sözleri beni daha da hırslandırdı. Yerdeki küreği alıp kasanın kilit noktasına deliler gibi vurmaya başladım. Üçüncü vuruşumda kilit büyük bir çatırtıyla kırıldı. Kapağı açtığımda gördüklerim kanımı dondurdu. Kasanın içinde sahte pasaportlar vardı. Farklı isimler, farklı kimlikler ama hepsinde Tarık’ın fotoğrafı… Ve en altta, eski bir tabanca ile on yıl öncesine ait sararmış bir gazete küpürü: ‘Trabzon’daki Kan Davasında Son Kurban: Katil Hala Aranıyor.’ Tarık yere çöktü, yüzünü çamurlu ellerinin arasına aldı. ‘Benim gerçek adım Tarık değil…’ diye fısıldadı sesi titreyerek. ‘Beni buldular Ayşe. Dün Moda’da eskilerden birini gördüm. Sizi korumak için tek çarem silahımı ve eski kimliğimi çıkarıp buradan gitmekti. O fotoğrafı sabahtan çektim ki sen beni parkta bil. Kaçacaktım. Sizi o karanlığa çekmemek için sizi terk edecektim…’ Şile’nin dondurucu rüzgarı yüzüme çarparken, dokuz yıldır aynı yastığa baş koyduğum adamın aslında bir hayalet olduğunu anladım. O an, ormanda başlayan hafif yağmur damlaları kasanın içindeki o karanlık geçmişin üzerine düşerken, masal gibi sandığım hayatımın aslında ne kadar büyük bir kabus olduğunu acı bir şekilde öğrendim.

Kızımın Fotoğrafını Atıp Lunaparktayız Dedi… Orman Evimizin Bahçesinde Kazdığı Çukurda Çıkanlar Aklımı Kaçırtacaktı!

Beşiktaş’taki o küçük, deniz gören apartman dairemiz, eşim Burak ve yedi yaşındaki kızımız Defne ile birlikte kurduğumuz huzur dolu kozamızdı. Burak’la dokuz yılı devirmiştik. Hiçbir şeyin bu sıradan, tatlı rutinleri bozmayacağına inanacak kadar emindim kendimden. Ta ki o cumartesi sabahına kadar. Burak, hava güzel olduğu için Defne’yi İsfanbul Tema Park’a götüreceğini söyledi. Ben ise onlara katılamadım; yeğenimin doğum günü için diktiğim o özel tüllü elbiseyi bitirmek zorundaydım. Saat 11 civarı telefonum çaldı, mesaj Burak’tandı. Defne’nin pamuk şeker yediği, arkasında kocaman bir lunapark çadırının göründüğü o tatlı fotoğrafı yollamıştı. Altına da ‘Eğlence dorukta, aklın kalmasın!’ yazmıştı. İçim rahat bir şekilde işime koyuldum. Ancak makinenin pedalı aniden sertleşti ve motorundan tiz, yanık bir koku geldi. Makine yanmıştı. Elimdeki tüllere çaresizce bakarken, Kilyos’taki kütük evimizde duran eski dikiş makinesi aklıma geldi. Evlenmeden önce annemindi. Arabaya atlayıp Kilyos’a doğru yola çıkarken, tek düşüncem o elbiseyi yetiştirmekti. Kilyos’un o ağaçlık, ıssız yollarına girdiğimde radyoyu kapattım, kafamı dinlemek istedim. Ormanın içindeki kütük evimizin sokağına döndüğümde ise beynimden aşağı kaynar sular döküldü. Burak’ın arabası oradaydı. Saklanmaya bile gerek duymadan, derme çatma ahşap kapının önüne park edilmişti. Olduğum yerde dondum kaldım. Bu nasıl olabilirdi? Onların İsfanbul’da olması gerekiyordu, bana fotoğraf atmıştı! Ellerim direksiyonda terlemeye başladı. Sessizce arabadan indim. Çam iğnelerinin üzerinde yürürken kendi kalp atışlarımı duyuyordum. Evin etrafı ölüm sessizliğindeydi. Sonra o sesi duydum. Küreğin toprağı deşerken çıkardığı o boğuk, ağır ses… Güm… Güm… Göğsüm sıkıştı. Ses arka taraftan, odunluğun oradan geliyordu. Köşeyi döndüğüm an nefesim kesildi. Burak oradaydı. Dizlerine kadar toprağa bulanmış, gözleri dönmüş bir halde, yeni kazdığı bir çukura bir şeyler dolduruyor ve üzerini kapatmaya çalışıyordu. O kadar odaklanmıştı ki, beni fark etmedi bile. Sanki bir cinayet işlemiş ve delil yok ediyormuş gibi panik içindeydi. ‘BURAK — NE YAPIYORSUN SEN?!’ Sesim o kadar yüksek çıktı ki, ormandaki kuşlar havalandı. Burak irkilerek geriye düştü, kürek elinden fırladı. Yüzündeki o korkunç ifadeyi, o titremeyi hayatım boyunca unutmayacağım. Çukura doğru koştum. ‘Defne nerede?! Bana yalan söyledin, kızım nerede?!’ diye bağırdım. Burak ayaklarıma kapandı. ‘Leyla, dur! Defne arabada uyuyor, ona hiçbir şey olmadı! Yemin ederim!’ Gözlerim çukurun içine kaydı. Orada kırık dökük bir yığın vardı. Ahşap bir kutu, paramparça edilmiş plastik parçalar, kablolar… Eğilip kutunun içinden bir parçayı elime aldım. Bu, Defne’nin yatağının başucunda duran o antika porselen bebeğin kafasıydı. Ama bebeğin bir gözü oyulmuştu ve içinden siyah, küçük bir mercek sarkıyordu. Bir kamera. Elimdeki diğer parçalara baktım. Oturma odamızdaki duman dedektörünün içi açılmış, içinden GPS cihazları ve vericiler çıkarılmıştı. ‘Ne… Ne bunlar Burak?’ diye kekeledim, beynim uyuşmuştu. Burak hıçkırıklara boğuldu. ‘Bizi izliyorlar Leyla… Aylardır. Önce senin arabanın altında bir takip cihazı buldum. Sonra yatak odamızda, sonra Defne’nin oyuncaklarında. Sana söyleyemedim çünkü polise gidersem sizi yok edeceklerine dair evimize bir not bırakmışlardı. Dün gece o notu Defne’nin yastığının altında buldum. Evimize kadar girmişlerdi.’ Burak derin bir nefes aldı. ‘Sabah attığım fotoğraf eskiydi… Seni evde güvende tutmak için yalan söyledim. Sizi korumak için bu sabah bütün evi taradım, bulduğum her şeyi söküp buraya, Kilyos’a getirdim. Hepsini yok edip, ezecektim. Buradan direkt havaalanına geçecektik, sizi bu ülkeden kaçıracaktım.’ O an, Kilyos ormanının sessizliği yerini korkunç bir fırtınaya bıraktı. Dokuz yıllık güvenli hayatımız, meğer görünmez gözler tarafından saniye saniye izlenen bir kafesmiş. Burak’ın o çukurda gömmeye çalıştığı şey sadece kameralar değil, bizim mahremiyetimiz ve eski hayatımızdı. Elimi cebime attığımda kendi telefonum titredi. Ekranda bilinmeyen bir numara vardı. Açtığımda, mekanik, soğuk bir ses yankılandı: ‘Gömmek hiçbir işe yaramaz Leyla. Kilyos’taki manzaranız harika.’ Telefonu dehşetle toprağa düşürürken, ormanın derinliklerinde bizi izleyen o karanlık gözlerin ağırlığını iliklerime kadar hissettim. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Kocam ve Kızım Dönme Dolaptayken Gelen Mesaj, Bahçedeki Kan Donduran Sırrı Ortaya Çıkardı!

Fatih’in o dar, yokuşlu sokaklarında sabahın erken saatleri her zaman bir telaşla başlar. Ancak o cumartesi sabahı bizim evimizde huzurlu, alışılmış bir sessizlik hakimdi. Kocam Ferhat ile dokuz yıllık evliliğimiz, fırtınalardan uzak, güvenli bir liman gibiydi. Yedi yaşındaki kızımız Zeynep, hayatımızın merkezindeydi. O sabah Ferhat, Zeynep’i Vialand tema parkına götürmek için erkenden uyandırdı. Ben ise evde kalmak zorundaydım; mahalleden komşumuzun kızı için diktiğim zümrüt yeşili, kadife bir kına elbisesini hafta sonuna yetiştirmem gerekiyordu. Onları kapıdan neşeyle uğurladıktan birkaç saat sonra telefonum titredi. Ekranda Ferhat’tan gelen bir fotoğraf vardı: Zeynep, arkasında devasa, rengarenk bir dönme dolapla gülümsüyordu. Altında, ‘Burası tam ona göre, keşke sen de gelseydin’ yazıyordu. Fotoğrafa bakıp gülümsedim ve çayımı yudumlayarak dikiş makinemin başına geçtim. Ancak işler planladığım gibi gitmedi. Kaftanın en zorlu nakış kısmına geldiğimde, yıllardır kahrımı çeken dikiş makinem korkunç bir metalik ses çıkararak aniden durdu. İğne kırılmış, motor tamamen kilitlenmişti. Masanın üzerine serilmiş, yarım kalmış o ağır kadife kumaşa bakarken içimde bir çaresizlik büyüdü. Bu elbiseyi yarına teslim etmezsem, komşuma büyük mahcup olacaktım. O an aklıma bir kurtuluş yolu geldi. Sapanca’daki yazlık evimizde, annemden kalma eski ama taş gibi sağlam bir dikiş makinesi vardı. Yazları oraya gittiğimizde ufak tefek sökükleri onunla hallederdim. Çok mükemmel bir makine değildi ama şu anki krizimi çözecek tek şeydi. TEM otoyoluna çıkıp hızlıca gidip dönersem, akşam ezanından önce evde olabilirdim. Evin boş ve sessiz olması gerekiyordu. Sapanca’daki evin bulunduğu toprak yola saptığımda, etrafı saran çam ağaçlarının kokusu biraz olsun stresimi almıştı. Ancak bahçe kapısına yaklaştığımda kalbim bir anlığına tekledi. Arabayı hemen tanıdım. Onun arabasıydı. Ferhat’ın arabası tam kapının önüne park edilmişti. Bir an direksiyona tutunup donakaldım. Zihnim bana oyun mu oynuyordu? Onların şu an İstanbul’un göbeğinde, oyuncakların arasında olması gerekiyordu. Belki de Zeynep midesini bozdu, erken döndüler diye düşündüm. Ama neden Fatih’teki evimize değil de buraya gelmişlerdi? Üstelik bana haber vermeden… Arabadan indim. Etrafta çıt çıkmıyordu. Sapanca’nın o meşhur rüzgarı bile esmiyordu sanki. Eve doğru adımlarımı atarken, içimde adını koyamadığım bir ürperti filizlendi. Sonra o sesi duydum. Boğuk, tok ve ritmik bir ses. Bir küreğin toprağa saplanışı ve ardından gelen toprak dökülme sesi. Göğsüm sıkıştı, nefes alışverişim hızlandı. Ses, evin arka bahçesinden, göle bakan taraftan geliyordu. Adımlarım istemsizce yavaşladı, sanki göreceğim şeyden korkarak kaçmak ister gibiydim. Evin köşesini döndüğüm an, zaman benim için durdu. Ferhat oradaydı. Üzerinde sabah evden çıkarken giydiği gömlek yoktu, kan ter içinde kalmıştı. Önünde, oldukça derin, taze kazılmış geniş bir çukur vardı. Elindeki kürekle, deliler gibi çukura toprak atıyordu. Hareketleri o kadar panik dolu ve aceleciydi ki, sanki hayatı buna bağlıymış gibi üstünü örtmeye çalışıyordu. Gözleri faltaşı gibi açılmıştı. ‘FERHAT — NE YAPIYORSUN SEN?!’ diye bağırdığımda, sesi duymasıyla birlikte elindeki kürek büyük bir gürültüyle yere düştü. Yüzündeki o dehşet ifadesini ömrüm boyunca unutamayacağım. Rengi bembeyaz olmuştu. ‘Selma… Senin ne işin var burada?’ diye kekeledi. Gözlerim çukura kaydı. Çukurun dibinde, siyah, kalın ve oldukça şişkin bir çöp poşeti duruyordu. Aklıma ilk gelen şey Zeynep oldu. ‘Zeynep nerede?!’ diye çığlık attım. Ferhat ellerini havaya kaldırıp, ‘İçeride! Arabada uyuyor, yemin ederim uyuyor!’ dedi. Koşarak poşetin yanına, çukurun içine atladım. Ferhat beni durdurmak için koluma yapıştı ama onu var gücümle ittim. Tırnaklarımla siyah poşeti yırttım. Poşetin içinden dökülenler karşısında dizlerimin bağı çözüldü. Pembe, küçük bir bebek patiği, bir kadına ait gümüş bir kolye, üzerinde yabancı bir ismin yazılı olduğu bir hastane dosyası ve onlarca fotoğraf… Fotoğraflarda Ferhat, tanımadığım genç bir kadın ve Zeynep yaşlarında başka bir kız çocuğuyla sarmaş dolaştı. Ferhat çukurun kenarına çöküp hıçkırarak ağlamaya başladı. ‘Sabah attığın fotoğraf…’ diye fısıldadım, sesim titriyordu. ‘O fotoğraf geçen aydandı Selma… Sana yalan söyledim.’ Ferhat, iki yıl önce benden gizli bir hayat kurmuştu. O kadın amansız bir hastalığa yakalanıp vefat edince, kadının ailesi bu eşyaları Ferhat’a gönderip, bu sırrı bana anlatmakla tehdit etmişti. Ferhat, mükemmel aile babası maskesi düşmesin diye, bu geçmişi kelimenin tam anlamıyla toprağa gömmeye gelmişti. Çukurun içinde, kocamın yalanlarıyla baş başa kaldım. Ağır ağır ayağa kalktım, üstümdeki toprağı silkeledim. Yerde diz çökmüş, af dileyen adama son kez baktım. Arabaya doğru yürürken, arkamda sadece kazılmış bir çukur değil, dokuz yıllık koca bir yalanı bıraktığımı biliyordum. Zeynep’i kucağıma alıp kendi arabama bindirdim. Motoru çalıştırdığımda, Ferhat’ın o çukurun başında yıkılışını dikiz aynamdan izleyerek, kendi gerçeğime doğru yola çıktım.

Kocamın 3 Aylık ‘Amca Ziyareti’ Yalanı: Araç Kamerasından Çıkan Gözyaşı Dolu Gerçek

İstanbul’un telaşından uzak, Üsküdar’ın o eski, ıhlamur kokulu sokaklarından birinde, Ferhat ile yirmi beş yıllık evliliğimizi sessiz ve huzurlu bir liman gibi yaşayıp gidiyorduk. Evliliğimiz boyunca aramızda ne büyük bir kavga geçmişti ne de aşılmaz bir uçurum. Ferhat, her sabah işe giderken alnımdan öper, akşamları mahalle kahvesinde yarım saat soluklandıktan sonra mutlaka eve, yanıma gelirdi. Ancak son üç aydır hayatımıza giren o garip rutin, içimi yavaş yavaş kemirmeye başlamıştı.

Her şey, üç ay önce Sakarya’da tek başına yaşayan Hulusi Amca’nın hafif bir felç geçirmesiyle başladı. Doktor kesin yatak istirahati vermişti. Ferhat, haberi aldığı günün akşamı mutfak masasında ellerimi tutarak, ‘Selma, amcamın benden başka kimsesi yok. Diğer akrabalar hep Almanya’da. Her cumartesi sabahı gidip onun evini temizleyeceğim, haftalık pazar alışverişini yapıp yemeklerini hazırlayacağım,’ dedi. Kocamın bu vefalı tavrı karşısında gözlerim dolmuştu. ‘Tabii ki hayatım,’ dedim, ‘Hatta ben de geleyim, ona güzel yemekler yaparım.’ Ama Ferhat ellerimi nazikçe sıkarak gülümsedi. ‘Güzel karım, senin zaten hafta içi yeterince yorulduğunu biliyorum. Hem bu amca-yeğen arasında bir nevi dertleşme, erkek erkeğe zaman geçirme fırsatı olur. Sen evimizde dinlen,’ diyerek beni ikna etti.

Böylece, tam üç ay boyunca her cumartesi sabahı saat tam 09.00’da Ferhat arabasının anahtarlarını alıp yola çıktı. Akşamları geri döndüğünde yorgun ama huzurlu görünüyordu. Ona amcasının durumunu sorduğumda, hep ‘Daha iyi, toparlıyor,’ gibi kısa cevaplar veriyordu. Benim için Hulusi Amca hiçbir zaman çok yakın hissettiğim biri olmamıştı; düğünümüzde bile sadece yarım saat kalıp gitmişti. Bu yüzden fazla üstelemiyordum.

Ancak o cumartesi sabahı, içimden bir ses ona sürpriz yapmamı söyledi. Ferhat daha uyanmadan mutfağa girdim. Hulusi Amca’nın çok sevdiğini bildiğim peynirli su böreğinden koca bir tepsi açtım. Ferhat sabah rutinini tamamlayıp evden çıkarken böreği eline tutuşturdum. O gittikten birkaç saat sonra, böreğin tadını beğenip beğenmediğini sormak ve geçmiş olsun dileklerimi iletmek için Hulusi Amca’yı aradım. Telefonu açtığında sesi gayet dinç geliyordu. Biraz hal hatır sorduktan sonra, ‘Amcacığım, çok şükür sesin iyi geliyor. Kendi yemeğini falan yapabiliyor musun artık?’ diye sordum. O da gülerek, ‘Elhamdülillah kızım, bir haftadır kalkıp kendi çorbamı kaynatıyorum, bahçeye bile çıkıyorum,’ dedi.

Şaşırmıştım. ‘Aman amca,’ dedim, ‘Sen yine de kendini yorma. Ferhat nasıl olsa her cumartesi olduğu gibi bugün de her işini halletmek için yanında olacak, o halleder.’ Hattın diğer ucunda derin bir sessizlik oldu. Sadece cızırtı duyuyordum. Sonra Hulusi Amca’nın o titrek sesi yankılandı: ‘Ferhat mı geliyor? Benim hiç haberim yok kızım. Ne misafiri?’

Sırtımdan aşağı kaynar sular döküldü. Sesimi titretmemeye çalışarak, ‘Nasıl yani? Ferhat en son ne zaman geldi yanına?’ diye sordum. Hulusi Amca iç çekti, ‘Valla kızım, bayramdan beri görmedim hayırsızı. Neredeyse altı ay oldu.’

Telefonu nasıl kapattığımı hatırlamıyorum. Kalbim göğüs kafesimi kıracakmış gibi atıyordu. Kocam, hayat arkadaşım, tam üç aydır her cumartesi günü nereye gidiyordu? Yirmi beş yıllık bir sadakatin ardından… Hayatıma başka bir kadın mı girmişti? O gün akşam olana kadar evin içinde bir hayalet gibi dolaştım. Ferhat eve geldiğinde, hiçbir şey olmamış gibi davrandım. ‘Amcam çok selam söyledi, böreğe de bayıldı,’ dediğinde gözlerinin içine bakarak sadece gülümsedim. O an anladım ki, gerçeği kendi ellerimle bulmam gerekiyordu.

Gece yarısı, Ferhat derin bir uykuya daldığında parmak uçlarıma basarak yataktan kalktım. Üzerime hırkamı alıp gizlice otoparka indim. Arabanın kapısını açtığımda ellerim titriyordu. Dikiz aynasının arkasındaki araç kamerasının hafıza kartını yuvasından çıkardım. Eve dönüp dizüstü bilgisayarımı açtım. Kartı taktığımda, ekranda beliren klasörler sanki hayatımın sonunu getirecek bir bombanın kabloları gibiydi. En kötüye, onu başka bir kadınla sarmaş dolaş görmeye hazırlamıştım kendimi.

Videoları tarih sırasına göre açtım. Sabah 09.00’da evden çıkıyor, ancak Sakarya yoluna girmek yerine Şile tarafına sapıyordu. Kamera kayıtlarında araba ıssız, ormanlık bir yolda ilerliyor, ardından büyük, demir kapılı bir tesisin önünde duruyordu. Tesisin tabelasında ‘Umut Yolu Rehabilitasyon ve Bakım Merkezi’ yazıyordu. Ferhat arabadan iniyor, bagajdan tekerlekli sandalye çıkarıyordu. Birkaç dakika sonra, kamera açısına yeniden girdiğinde, sandalyede oturan yirmili yaşlarının başında, saçları dökülmüş, solgun yüzlü ama Ferhat’a bakarken gözlerinin içi gülen genç bir kızı arabaya bindiriyordu. Kızın yüzündeki tebessüm, Ferhat’ın ona olan şefkatli dokunuşları… Nefesim kesilmişti.

Ertesi sabah Ferhat uyandığında kahvaltı masasında hafıza kartını önüne koydum. Rengi kireç gibi oldu. Ağlamaya başladı. Yirmi beş yıllık kocam, masaya kapanıp hıçkırıklara boğuldu. ‘Özür dilerim,’ diyebildi sadece. Sonra bana her şeyi anlattı. Benimle tanışmadan yıllar önce, üniversite yıllarında kısa süreli bir ilişkisi olmuş, kadın hamile kaldığını ondan saklamış ve izini kaybettirmişti. Aylar önce o kadın vefat edince, kızı babasını bulmuştu. Ancak kız lösemiydi ve son günlerini yaşıyordu. Ferhat, bu gerçeği bana söyleyip yirmi beş yıllık yuvamızı yıkmaktan, beni üzmekten o kadar korkmuştu ki, bu ağır yükü tek başına omuzlamayı seçmişti.

O an içimdeki tüm öfke yerini derin bir sızıya bıraktı. Ferhat’ın karşısına geçtim, onun omuzlarından tutarak kaldırdım. Gözyaşlarını sildim. ‘Neden bunu tek başına yaşamak istedin?’ dedim ağlayarak. ‘O kız sadece senin değil, artık benim de kızım. Son günlerinde ona en güzel aileyi biz vereceğiz.’ O gün o hastaneye beraber gittik. Genç kızın elini ilk tuttuğumda, kocamın yalanının aslında içindeki o kocaman, yaralı kalpten kaynaklandığını anladım. Biz o son ayları, üç kişilik gerçek bir aile olarak, sevgiyle ve gözyaşlarıyla geçirdik.

Sadakat ve Sırlar: Kocamın Cumartesi Yalanının Ardındaki Yürek Burkan Veda

Ankara’nın soğuk ve gri sabahlarında, yirmi beş yıllık evliliğimizin sıcaklığı her zaman en büyük sığınağım olmuştu. Ben Zeynep, kocam Mustafa ile Keçiören’de kendi yağında kavrulan, sessiz sakin bir hayat kurmuştuk. Mustafa, hayatı boyunca dürüstlüğüyle övünen, bana bir kez olsun sesini yükseltmemiş bir adamdı. Ta ki o cumartesi rutinleri başlayana kadar.

Mustafa’nın Kızılcahamam’da yalnız yaşayan Kemal Amcası üç ay önce hafif bir felç geçirmişti. Haberi aldığımız akşam, Mustafa oldukça düşünceliydi. ‘Zeynep’ dedi, ‘Amcamın durumu çok iç açıcı değil. Ayaklanması zaman alacak. Her cumartesi sabahı erkenden gidip evin temizliğini, erzağını halledeceğim. Onun benden başka kimi var ki?’ Bu sözler, kocamın ne kadar merhametli bir adam olduğunu bana bir kez daha hatırlatmıştı. ‘Beraber gidelim, ben de çorbasını kaynatırım’ dediğimde ise o nazik ama kesin reddedişiyle karşılaştım: ‘Gülüm, senin bel ağrıların zaten seni zorluyor. İki saatlik yol seni mahveder. Hem biz amcamla erkek erkeğe eski günleri yad ederiz, sen evimizde kalıp dinlen.’

Bunu makul karşıladım. Ne de olsa Kemal Amca biraz aksi bir adamdı ve onunla aynı evin içinde saatlerce kalmak her zaman kolay olmazdı. Böylece Mustafa, üç ay boyunca istisnasız her cumartesi sabah 09.00’da kapıdan çıkıp Kızılcahamam yollarına düştü. Her dönüşünde yüzünde derin bir yorgunluk, gözlerinde ise adını koyamadığım bir buğu olurdu. ‘Yol yordu herhalde’ der, üzerine gitmezdim.

Bir cuma akşamı, mutfakta Mustafa’nın en sevdiği cevizli baklavadan yaparken aklıma Kemal Amca geldi. ‘Zavallı adamcağız yalnız başına tatlı da yiyemiyordur’ diye düşünerek bir tepsi de onun için hazırladım. Cumartesi sabahı Mustafa evden çıkarken tepsiyi ellerine tutuşturdum. O yola çıktıktan birkaç saat sonra, Kemal Amca’nın neşesini yerine getirmek için telefonunu çaldırdım. ‘Kemal Amca, nasılsın? Mustafa şimdi yoldadır, sana cevizli baklava gönderdim, çayla afiyetle yersiniz,’ dedim büyük bir heyecanla.

Ancak karşı taraftan gelen ses hiç de beklediğim gibi değildi. Kemal Amca şaşkın ve biraz da sitemkar bir ses tonuyla, ‘Zeynep kızım, ne Mustafa’sı, ne baklavası? Ben o hayırsızı yazdan beri, neredeyse altı aydır görmüyorum. Felç geçirdim diye bir kere aradı, bir daha da ne kapımı çaldı ne hatrımı sordu,’ dedi.

Olduğum yere çökakaldım. Zihnimdeki bütün taşlar yerinden oynamıştı. ‘Nasıl yani? Mustafa her hafta sonu senin yanına gelmiyor mu?’ diye fısıldayabildim sadece. Kemal Amca cık cık ederek, ‘Yok kızım, benim kendi komşularım sağ olsun, onlar bakıyor bana,’ dedi.

Telefonu kapattığımda oturma odasının ortasında tek başıma kalakalmıştım. Beynim uğulduyordu. Mustafa, hayatımı adadığım yirmi beş yıllık kocam, üç aydır bana yalan söylüyordu. O cumartesi sabahları, o özenle giyinip çıkmalar, akşamları o yorgun ama gizemli dönüşler… İçimi kaplayan şüphe bir zehir gibi kanıma karıştı. Beni aldatıyordu. Başka bir açıklaması olamazdı.

O akşam Mustafa eve döndüğünde, baklavayı amcasının çok beğendiğini söyleyerek gözlerimin içine baka baka yalan söyledi. Yutkundum ve hiçbir şey belli etmedim. Gerçeği, kanıtlarıyla birlikte yüzüne çarpmalıydım. Gece yarısı olmasını bekledim. Düzenli nefes alışlarını duyduğumda yataktan süzülerek kalktım. Garaja indim, buz gibi havanın yüzüme çarpması bile içimdeki yangını söndüremiyordu. Arabaya girip dikiz aynasının arkasındaki o küçük araç kamerasının hafıza kartını söküp aldım.

Bilgisayarın başına geçtiğimde ellerim titriyordu. İhanetin soğuk yüzünü görmeye hazırdım. Videolara tıkladım. Ancak ekranda beliren görüntüler beni bir kadınla karşılaştırmadı. Mustafa’nın arabası, Kızılcahamam’a değil, Ankara’nın diğer ucundaki büyük bir onkoloji hastanesinin otoparkına giriyordu. Kayıtlar devam etti. Kamera açısında Mustafa arabadan iniyor, ancak adımları ağır, omuzları çökmüş bir haldeydi. Başındaki şapkayı çıkardığında, gür saçlarının tutam tutam döküldüğünü fark ettim. Arabanın içini gösteren bir başka kayıtta ise Mustafa direksiyona kapanmış, elinde bir yığın tıbbi raporla sessizce, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Videonun sesi açıktı ve kocam kendi kendine fısıldıyordu: ‘Allah’ım, Zeynep’ime bunu nasıl söyleyeceğim? O benim bu eriyişimi görmeye nasıl dayanacak?’

Nefesim boğazımda düğümlendi, göğsüm paramparça oldu. İhanet beklediğim o karanlık odada, kocamın ölümle olan sessiz savaşıyla yüzleşmiştim. Beyin tümörüydü. Aylardır benden gizli kemoterapiye gidiyor, o yorgunlukları ‘yol yorgunluğu’ diye geçiştiriyor, benim üzülmeme, kahrolmama engel olmak için bu cehennemi tek başına yaşıyordu.

Sabah olduğunda Mustafa’yı uyandırdım. Gözlerim kan çanağı gibiydi. Hafıza kartını eline verip, ‘Kemal Amca’ya hiç baklava götürmedin, değil mi?’ dedim usulca. Anlamıştı. Yere çöktü, dizlerime sarıldı. İkimiz de hıçkırıklara boğulduk. ‘Seni korumak istedim,’ dedi ağlayarak. ‘Yirmi beş yılımızı hastane köşelerinde, benim eriyen bedenime ağlayarak geçirmeni istemedim.’ Onu yerden kaldırdım, sımsıkı sarıldım. ‘Biz yirmi beş yıl önce iyi günde, kötü günde diye söz verdik. Bu savaşı tek başına vermene asla izin vermem,’ dedim. O günden sonra o hastane yollarına beraber düştük. Hastalık bizden çok şey aldı ama sevgimizin ve sadakatimizin gücünü asla yenemedi.

Kocamın Yalanının İçinden Çıkan Mucize: Kaybettiğimiz Oğlumuzun Kalp Atışları

İzmir’in Karşıyaka sahiline vuran dalga sesleri, yirmi beş yıllık evliliğimiz boyunca bana hep huzur vermişti. Ben Ayşe, eşim Tarık ile acısıyla tatlısıyla çeyrek asrı devirmiştik. Hayat bizi çok büyük bir acıyla, yedi yıl önce trafik kazasında kaybettiğimiz biricik oğlumuz Can’ın ölümüyle sınamıştı. O günden sonra Tarık içine kapanmış, ben ise yaşama sevincimi kaybetmiştim. Ancak birbirimize tutunarak hayatta kalmıştık. Son üç ayda ise Tarık’ın hayatında bir şeyler değişmiş, o eski ağırbaşlı hallerinin yerini tuhaf bir telaş almıştı.

Tarık’ın Karaburun’da tek başına yaşayan Rıza Amcası, üç ay önce kısmi bir felç geçirdi. Doktor, Rıza Amca’nın yataktan çıkmaması gerektiğini söylemişti. Tarık durumu bana anlattığında gözlerinde kararlı bir ifade vardı. ‘Ayşe,’ dedi, ‘Amcamı o halde yalnız bırakamam. Diğer yeğenleri hiç oralı olmuyor. Her cumartesi sabahı yola çıkacağım, evini toparlayıp yemeğini pişireceğim. Hafta sonumun bir günü ona feda olsun.’ Tarık’ın bu merhameti her zaman en sevdiğim huyu olmuştu. ‘Ben de geleyim, tencerelerce yemek yaparım, buzluğa atarız’ diyerek eşlik etmek istedim. Fakat Tarık, beklenmedik bir telaşla beni durdurdu: ‘Yok canım, senin tansiyonun zaten inip çıkıyor bu aralar. Yollar yorar seni. Hem amcamla baş başa kalıp eski günlerden konuşmak ikimize de iyi gelir, erkek erkeğe hallederiz biz.’

Bu ısrarın üzerine fazla üstelemedim. Rıza Amca huysuz yapısıyla bilindiği için, belki de benim orada rahatsız olacağımı düşünmüştü. Böylece Tarık, tam üç ay boyunca her cumartesi sabahı saat 09.00’da kontağı çevirip Karaburun’un yolunu tuttu. Akşam saatlerinde döndüğünde, sanki yıllar öncesindeki o neşeli adam geri dönmüş gibi gülümsüyor, gözlerinin içi parlıyordu. ‘Amcam toparlıyor,’ diyordu sorunca.

Bir cuma günü, mutfakta Rıza Amca’nın en sevdiği zeytinyağlı yaprak sarmalarından sardım ve tepsi tepsi boyoz hazırladım. Cumartesi sabahı Tarık her zamanki gibi çıkarken poşeti eline verdim. Öğleden sonra, sarmaların tuzunun yerinde olup olmadığını sormak ve hatırını almak için Rıza Amca’yı aradım. Telefon uzun uzun çaldıktan sonra açıldı. Sesi oldukça gür ve sağlıklı geliyordu. ‘Rıza Amca, nasılsın? Bizimki sarmaları getirdi mi, sevdin mi bari?’ diye sordum neşeyle.

Karşı taraftan gelen ses tonu buz gibi bir şok dalgası yarattı. ‘Kızım Ayşe, ne sarması? Ne Tarık’ı? Ben o vefasızı yazdan beri, tam altı aydır görmüyorum. Bir kere telefon açtı felç oldum diye, sonra ne gelen oldu ne giden,’ dedi.

Dünya başıma yıkıldı sandım. Elimdeki çay bardağı tezgaha çarpıp devrildi. ‘Nasıl yani? Tarık her hafta sonu senin bütün işini gücünü halletmeye gelmiyor mu?’ diye kekeledim. Rıza Amca, ‘Yok kızım, benim komşu kadınlar sağ olsunlar çorbamı kaynatıyor. Tarık’ın yüzünü gören cennetlik,’ diyerek telefonu kapattı.

O an mutfağın ortasında nefessiz kaldım. Tarık… Benim yirmi beş yıllık yoldaşım, acımı paylaştığım adam, üç aydır her cumartesi bana koca bir yalan söylüyordu. Üstelik akşamları eve yüzünde güller açarak dönüyordu. Başka bir kadın. Zihnimin karanlık köşelerinde yankılanan tek ihtimal buydu. Hayatında, ona oğlumuzun yokluğunu unutturan, onu yeniden güldüren genç bir kadın vardı belki de. Akşam eve döndüğünde, bana sarılarak ‘Sarmalar harikaydı, amcam bayıldı’ dediğinde içimden kusmak geldi. Ama sustum. O gece her şeyi kendi gözlerimle görmeye karar verdim.

Gece yarısı Tarık uykuya daldığında, hırkamı omuzlarıma atıp sessizce evden çıktım. Kapalı garajımızdaki arabasına bindim. Titreyen ellerimle dikiz aynasına uzanıp araç kamerasının hafıza kartını çıkardım. Eve dönüp kartı bilgisayara takarken kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. Kendimi ihanetin o soğuk, acımasız yüzüne hazırlamıştım.

Videoları açtım. Tarık’ın arabası Karaburun yoluna girmek yerine, İzmir’in en uç ilçelerinden birine, sahil kenarındaki küçük bir parka gidiyordu. Kamera açısından Tarık’ın arabadan indiğini gördüm. Bir ağacın altında bekleyen on yaşlarında bir erkek çocuğu koşarak Tarık’ın boynuna sarıldı. Tarık dizlerinin üzerine çöktü ve o küçük çocuğa sıkı sıkı sarıldı. Sonra, kocam başını o çocuğun göğsüne yasladı. Gözlerini kapattı ve dakikalarca sadece dinledi. Yüzünden süzülen yaşları kameradan bile görebiliyordum. Çocuğun annesi olduğu belli olan bir kadın uzaktan onlara tebessümle bakıyordu.

O an, beynimde bir şimşek çaktı. Nefesim boğazımda düğümlendi. Yedi yıl önce, oğlumuz Can beyin ölümüyle hastanede yatarken, Tarık beni organ bağışı için ikna etmişti. ‘Can’ın kalbi başka bir bedende atsın Ayşe,’ diyerek ağlamıştı günlerce. O küçük çocuk… Can’ın kalbini taşıyan çocuktu. Tarık üç ay önce o aileyi bulmuş, her cumartesi oraya gidip oğlunun kalp atışlarını dinliyordu. Bunu bana söyleyememişti çünkü benim o acıyı tekrar yaşamamdan, kalbimin bu ağırlığı kaldıramayacağından korkmuştu.

Sabah olduğunda Tarık uyandığında beni pencerenin kenarında ağlarken buldu. Hafıza kartını avucuna koydum. ‘Can’ın kalbi… Hala bizimki gibi atıyor mu Tarık?’ diye fısıldadım. Tarık olduğu yere çöküp yüzünü elleriyle kapattı. Çılgınlar gibi ağlamaya başladı. ‘Özür dilerim, yaralarını kanatmamak için sustum ama onsuzluğa dayanamıyordum,’ dedi. Onun yanına oturdum, yirmi beş yıllık kocamın başını göğsüme yasladım. ‘Ben de duymak istiyorum,’ dedim gözyaşları içinde. ‘Oğlumuzun sesini ben de duymak istiyorum.’ O gün o parka birlikte gittik. Küçük çocuk bana da sarıldığında, göğsünde atan o tanıdık ritmi duydum. Biz o gün, yıllardır kayıp olan ruhumuzu geri bulduk.

Gecenin Üçünde Gelen Dehşet: Çam ve Sakura’nın Soğuk Koridorlarında Saklanan Sır

İstanbul’un o bitmek bilmeyen, boğucu trafiğinde direksiyonu sıkarken kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu. Silecekler cama vuran sağanak yağmuru temizlemekte zorlanırken, aklımda sadece telefonun ucunda duyduğum o soğuk, mesafeli ses yankılanıyordu. Eski kocam Hakan aramış, oğlumuz Emir’in bacağını kırdığını söylemişti. Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi’nin o devasa, labirenti andıran acil servis girişine arabayı nasıl park ettiğimi, o bitmek bilmeyen beyaz koridorları nasıl koştuğumu hatırlamıyorum. Burnuma dolan o keskin dezenfektan ve iyot kokusu, midemdeki krampları daha da artırıyordu. Çocuk acil bölümüne vardığımda, sekiz yaşındaki canım oğlum Emir, bembeyaz çarşafların arasında küçücük kalmış, sağ bacağı boydan boya alçıya alınmış bir halde yatıyordu. Yüzü kireç gibiydi, gözaltları morarmıştı.

Hakan, her zamanki o aşırı kontrollü, sahte güven veren tavrıyla yatağın ayakucunda dikiliyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu. ‘Korkacak bir şey yok Zeynep,’ dedi, sesinde en ufak bir duygu kırıntısı yoktu. ‘Evin önünde scooter sürerken dengesini kaybetmiş. Sokağın köşesindeki tümseği görmemiş. Ben yanına koşana kadar yere yığıldı.’ Bu hikaye beynimin içinde bir yerlere batıyordu. Emir dünyanın en dikkatli çocuğuydu. O scooter’ı aylardır kullanıyordu ve evin önündeki düzlükte düşüp bacağını bu kadar feci şekilde kırması bana mantıklı gelmiyordu. Ama oğlumun o korkmuş, titreyen gözlerini gördüğümde, Hakan’la orada, o an kavgaya tutuşup onu daha fazla travmatize etmek istemedim. Sadece Emir’in saçlarını okşadım, yanaklarına öpücükler kondurdum.

Akşam saatleri yaklaşırken hastanenin o telaşlı uğultusu yerini yorgun bir sessizliğe bıraktı. Yatağın başucunda durmuş, Emir’in ateşten terlemiş alnına düşen saçlarını geriye itiyordum. O sırada içeriye, üzerinde lacivert bir forma ve ‘Sorumlu Hemşire Fatma’ yazan yaka kartıyla orta yaşlı, keskin bakışlı bir kadın girdi. Monitördeki değerleri kontrol ederken odanın içindeki havayı adeta okuyordu. Hakan o sırada bana dönüp, ‘Zeynep, sen eve gitmelisin. Yarın sabah işin var, ayakta duracak halin kalmadı. Ben burada kalırım, babası olarak yanındayım,’ dedi. Sesindeki o ısrarcı ton, yıllarca beni manipüle ettiği günleri hatırlattı. ‘Ben iyiyim,’ diye kestirip attım. ‘Şu refakatçi koltuğunda kıvrılırım. Oğlumu bırakıp hiçbir yere gitmiyorum.’

Hemşire Fatma tam o an gözlerimin içine baktı. Gözlerinde sadece mesleki bir ilgi değil, bir kadının başka bir kadına duyduğu derin bir uyarı vardı. Sonra bakışlarını Emir’e çevirdi. Hakan, ‘Babacığım, üstünü örtelim üşüme,’ diyerek Emir’in battaniyesini çekiştirdiğinde, Emir’in tüm vücuduyla irkildiğini, gözlerini sımsıkı kapattığını gördüm. Bir çocuk babasının dokunuşundan böyle mi korkardı? Hemşirenin yüzündeki profesyonel maske bir anlığına düştü, dudakları ince bir çizgi halini aldı. İşini bitirip yanımdan geçerken, bana hiç bakmadan, adımlarını bile yavaşlatmadan avucumun içine bir şey sıkıştırdı. Bu, dörde katlanmış sarı bir post-it kağıdıydı. Hakan’a arkamı dönüp kağıdı yavaşça açtım. Üzerinde aceleyle karalanmış şu cümle yazıyordu: ‘O YALAN SÖYLÜYOR. GECE 3’TE KAMERAYI KONTROL ET.’

Ağzım kurumuş, nefesim kesilmişti. Nota boş gözlerle bakakaldım. Kafamı kaldırdığımda hemşire çoktan koridora çıkmıştı. ‘Kahve alacağım,’ diyerek hızla odadan çıktım ve hemşire bankosunun oraya gittim. Fatma Hemşire dosyaları düzenliyormuş gibi yapıyordu. ‘Ne demek istiyorsunuz abla?’ diye fısıldadım titreyen bir sesle. Etrafı kolaçan etti. ‘Pediatri servisindeki her odada hem ses hem de görüntü kaydeden kameralarımız var. Güvenlik birimi her şeyi saniye saniye kaydeder,’ dedi fısıltıyla. ‘Eğer oğluna gerçekten ne olduğunu öğrenmek istiyorsan, eksi birinci kattaki güvenlik odasına git. Gece vardiyasındaki Murat abiyi bul, seni benim gönderdiğimi söyle. Otur ve gece tam saat 3’te 12 numaralı kanalı izle.’ Başka hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp ilaç odasına girdi.

Zaman sanki durmuştu. Gece yarısını geçerken hastane koridorları bir mezarlık kadar sessizdi. Hakan’a tuvalete gideceğimi söyleyip odadan çıktım. Gece 2:58’de, eksi birinci kattaki o havasız, sadece monitörlerin soluk mavi ışığıyla aydınlanan daracık güvenlik odasındaydım. Güvenlikçi Murat abi, Fatma Hemşire’nin adını duyunca sessizce başını sallamış ve 12 numaralı kanalı, Emir’in odasının kamerasını tam ekran yapmıştı. Ekranda oğlum, ince hastane battaniyesinin altında küçücük bir cenin gibi kıvrılmış yatıyordu. Hakan’ın az önce oturduğu refakatçi koltuğu ise tamamen boştu. Hakan odada değildi.

Köşedeki dijital saatin rakamları kırmızı bir parlamayla 03:00’ı gösterdiğinde, odanın kapısı aniden, sessizce açıldı. İçeri giren Hakan’dı, ama yüzünde o sahte şefkatten eser yoktu. Gözleri pörtlemiş, çenesi seğiriyordu. Hızla yatağa yaklaştı ve uyuyan Emir’in sağlam olan sol kolunu vahşice sıktı. Ekranda ses yoktu ama Murat abi hemen sesi açtı. Odanın içinden gelen fısıltı bütün odayı doldurdu. ‘Bana bak veled,’ diyordu Hakan dişlerinin arasından, ‘Yarın o lanet olası pedagog geldiğinde ona annenin seni evde yalnız bıraktığını, o yüzden merdivenlerden düştüğünü söyleyeceksin. Eğer benim seni balkondan aşağı ittiğimi söylersen, yemin ederim bu sefer diğer bacağını da ben kırarım. Anladın mı beni!’ Emir yatakta hıçkırıklara boğulmuş, titreyerek başını sallıyordu. Bütün dünyam başıma yıkıldı. Hakan, velayet davasında beni ‘ilgisiz anne’ göstermek için öz oğlumuzu balkondan aşağı itmiş ve bunu örtbas etmek için de scooter yalanını uydurmuştu.

O an Murat abinin ‘Abla dur!’ demesine kalmadan güvenlik odasından nasıl fırladığımı hatırlamıyorum. Merdivenleri üçer beşer çıkarken içimdeki anne kaplan uyanmıştı. Acil durum butonuna basıp tüm hastane polisini ayağa kaldırdım. Odaya daldığımda Hakan henüz Emir’in başındaydı. Gözü dönmüş bir halde üzerine atıldım. Arkamdan giren hastane polisi onu yaka paça duvara yapıştırırken, Emir ‘Anne!’ diye ağlayarak kollarıma atıldı. O gece, Hakan’ın o soğuk demir parmaklıklar ardına gidişini, oğlumun ise gözyaşları içinde bana sarılışını asla unutmayacağım. Fatma Hemşire haklıydı; gerçekler kameralardan önce, bir çocuğun korku dolu gözlerinde saklıydı.