Yaşlı adam her gece bahçeye bir sandalye koyuyordu… torunu nedenini öğrenince gözyaşlarını tutamadı.
Yaşlı adam her gece bahçeye bir sandalye koyuyordu. Mahallede yaşayan herkes bunu fark etmişti ama kimse nedenini tam olarak bilmiyordu. Hava ister soğuk olsun ister yazın en sıcak gecesi, yaşlı adam güneş battıktan sonra yavaş adımlarla bahçeye çıkar, eski tahta sandalyeyi dut ağacının altına koyar ve uzun süre karanlığa doğru bakardı. Bazen saatlerce orada oturduğu olurdu. Komşular bunun yaşlılığın getirdiği bir alışkanlık olduğunu düşünüyordu. Ama torunu Emir için durum farklıydı. Çünkü dedesinin gözlerinde her gece aynı bekleyişi görüyordu.
Emir yaz tatili için köye gelmişti. On iki yaşındaydı, meraklı ve dikkatli bir çocuktu. İlk geceden itibaren dedesinin bu tuhaf davranışı dikkatini çekmişti. Pencereden bakınca dedesini bahçede tek başına otururken görüyordu. Ne kitap okuyor, ne telefonla uğraşıyor, ne de biriyle konuşuyordu. Sadece karanlığa bakıyordu.
Üçüncü gece Emir merakına yenildi. Sessizce odasından çıktı ve bahçeye indi. Dedesi sandalyesinde oturmuş, gökyüzüne bakıyordu. Emir yanına yaklaşıp yere oturdu.
“Dede,” dedi usulca. “Her gece neden burada oturuyorsun?”
Yaşlı adam başını yavaşça torununa çevirdi. Yüzünde yorgun ama sıcak bir gülümseme vardı.
“Uyuyamadığım geceler oluyor,” dedi.
Ama Emir bunun doğru olmadığını anlamıştı. Dedesi sanki bir şeyi bekliyordu.
“Birini mi bekliyorsun?” diye sordu çocuk.
Yaşlı adam kısa bir süre sessiz kaldı. Sanki yıllardır içinde tuttuğu bir hikâyenin kapısını aralamaya karar veriyordu. Sonra derin bir nefes aldı.
“Evet,” dedi. “Birini bekliyorum.”
Emir’in gözleri büyüdü.
“Kim?”
Yaşlı adam dut ağacının gölgesine baktı.
“Senin babaanneni.”
Emir şaşırmıştı. Babaannesi yıllar önce vefat etmişti.
“Ama… o artık yok ki dede.”
Yaşlı adam başını salladı.
“Biliyorum.”
Sonra sandalyesinin yanındaki boş sandalyeyi gösterdi. Emir o an fark etti; dedesi her gece aslında iki sandalye koyuyordu. Birinde kendisi oturuyordu, diğeri ise boş duruyordu.
“Eskiden burada birlikte otururduk,” dedi yaşlı adam. “Her gece. Senin baban küçükken bile.”
Emir dikkatle dinliyordu devamı icin sonrki syfaya gecinz...
