Titreyen iki çocuğun, sadece 600 liraya yaklaşık 15 santimlik donmuş karı temizlemesine neredeyse izin verecektim—ta ki bunun cep harçlığı için değil, annelerinin hayatı için olduğunu anlayana kadar.

O sabah kapımı çaldıklarında, bunun sıradan bir iş teklifi olacağını sanmıştım. Soğuk, insanın kemiklerine işleyen türdendi. Saat henüz yediyi bile bulmamıştı ve ben hâlâ sabah kahvemi yeni almıştım. Kapıyı açtığımda karşımda iki çocuk duruyordu; üzerlerindeki ince montlar rüzgârı bile kesemeyecek kadar yetersizdi. Elleri titriyordu ama gözleri kararlıydı.

“Amca, karları temizleyelim mi?” diye sordu büyük olan.

İlk başta onları geri çevirmeyi düşündüm. Bu iş ağırdı, üstelik verdikleri fiyat neredeyse yok denecek kadar azdı. Ama gözlerindeki o telaşı fark edince duraksadım. Bu, harçlık peşinde koşan çocukların bakışı değildi.

“Peki,” dedim sonunda. “Ama düzgün yapın.”

İşe koyulduklarında onları pencereden izlemeye başladım. Her kürek darbesiyle sanki zamana karşı yarışıyorlardı. Büyük olan, Mehmet, buz tutmuş tabakayı kırmak için tüm gücünü kullanıyordu. Küçük olan Ali ise kırık kürekle onun açtığı yolu temizliyordu. Aralarında neredeyse hiç konuşma yoktu. Sadece hızlı nefes alışları ve kürek sesleri…

Bir süre sonra Ali’nin dizlerinin üzerine çöktüğünü gördüm. Nefes almakta zorlanıyordu. İçimde bir şeyler sızladı. Hemen mutfağa gidip iki bardak sıcak salep hazırladım. Yanlarına çıktığımda bana ürkekçe baktılar.

“İçin bunu,” dedim. “Sonra devam edersiniz.”

Salebi öyle bir içtiler ki sanki günlerdir sıcak bir şey içmemiş gibiydiler. O an içimdeki şüphe yerini meraka bıraktı. Bu çocuklar neden bu kadar acele ediyordu?

Bir saat sonra iş bitmişti. Garaj, merdivenler, kaldırım… her yer pırıl pırıldı. Kapıya geldiklerinde Mehmet cebinden buruşturulmuş bir kâğıt çıkardı, sanki hesap yapacak gibiydi. Elini kaldırıp durdurdum. Cüzdanımdan parayı çıkarıp uzattım.

Verdiğim miktarı görünce yüzü dondu.
“Amca… bu çok fazla,” dedi devamı icin sonrki syfaya gecinz...