Milyoner iş insanı Ethem, aylarca süren uykusuz gecelerden sonra üçüz oğullarına bakabilmek için tuttuğu tüm bakıcıları birer birer kovmuştur.
Milyoner iş insanı Ethem, aylarca süren uykusuz gecelerden sonra üçüz oğullarına bakabilmek için tuttuğu tüm dadıları birer birer kovmuştur. Altı aydır çocuklar ne gece uyuyabilmiş ne de sakinleşmiştir; yirmi üç bakıcı, doktorlar ve terapistler bile başarısız olmuştur. Bir gece iş seyahatinden erken dönen Ethem, yatak odasının kapısını açtığında şok edici bir manzarayla karşılaşır: Kendi yatağında evin hizmetçisi Nazan yatmaktadır ve yanında üçüz oğulları derin bir uykudadır. Öfkeye kapılan Ethem, Nazan'ın açıklamasını dinlemeden onu derhal evden kovar. Nazan sessizce hazırlanır, çocukları uyandırmamaya özen göstererek odadan çıkar ve evi terk eder. Ancak Ethem, çocukların hâlâ huzur içinde uyuduğunu fark ettiğinde gerçeği anlamaya başlar: Kimsenin başaramadığını Nazan başarmıştır. Tam o anda komodinin üzerinde bırakılmış katlanmış bir not görür. Notu açtığında, her şey değişecektir…
Ethem titreyen elleriyle komodinin üzerindeki notu açtı. Kâğıt sade ve düzgündü, tek bir satır bile gereksiz değildi.
“Onları uyutmak için özel bir şey yapmadım. Sadece yalnız olmadıklarını hissettirdim. Eğer bir gün nedenini merak ederseniz, beni burada bulabilirsiniz.”
— Nazan
Altında bir adres vardı.
Ethem kâğıdı elinde tutarken yatağa baktı. Üçüzler hâlâ uyuyordu. Ali yüzünü yastığa gömmüş, Mert başparmağını ağzına götürmüş, Kerem ise küçük ellerini yumruk yapmıştı. Nefesleri düzenliydi. O ana kadar Ethem’in unuttuğu bir şey vardı: sessizlik. Ev aylar sonra ilk kez sessizdi.
İçinde ağır bir suçluluk dalgası yükseldi. Nazan’ı kovarken hissettiği öfke, şimdi yerini rahatsız edici bir farkındalığa bırakıyordu. O kadın, hiçbir şey istemeden, hiçbir açıklama yapmadan gitmişti. Ne maaşını sormuştu ne de haksızlığa uğradığını söylemişti. Sadece çocukları uyandırmamaya dikkat etmişti.
Ethem sabaha kadar uyuyamadı. Çocukların her nefes alışını dinledi. Ağlamalarını bekledi. Ama gelmedi. Sabah olduğunda hâlâ uyuyorlardı.
O gün ilk kez toplantılarını iptal etti. Telefonu kapattı. Öğleden sonra çocuklar uyandığında, her zamankinden farklıydılar. Panikle bağırmadılar. Etrafa savrulmadılar. Sadece sessizce etrafa baktılar. Ethem dizlerinin üzerine çöktü, onlara seslendi.
“Baba burada.”
Ali ona baktı. Sonra yavaşça yaklaştı. Bu, aylardır ilk kez oluyordu.
O an Ethem kararını verdi devamı sonrki syfda...
