Kocamın telefonunda “Tesisatçı” diye kayıtlı numarayı gece yarısı aradım… Telefonu açan kişi kendi öz kızımdı. Bunun nedenini öğrendiğim zaman hayatımın en zor anı ile karşı karşıyaydım

Gece yarısıydı. Evin içi sessizliğin en ağır haliyle doluydu. Eşim çoktan uyumuştu. Ben ise bir türlü uyuyamıyordum. Günlerdir içimi kemiren bir huzursuzluk vardı. Küçük küçük şeyler… Önemsiz gibi görünen ama bir araya geldiğinde insanın aklını kurcalayan detaylar.

Eşimin telefonunda birkaç gün önce fark ettiğim bir numara vardı: “Tesisatçı.” Başta önemsememiştim. Ama sonra fark ettim ki bu numara çok sık aranmıştı. Hem de geceleri. Bizim evde hiçbir tesisat sorunu yoktu. Ne su kaçağı vardı ne de başka bir şey. O an içime garip bir şüphe düştü.

O gece uykum kaçınca telefonumu elime aldım. Saat 00.47 idi. Kalbim hızlı hızlı atıyordu. “Belki de saçmalıyorum” diye düşündüm. Ama içimdeki ses beni durdurmuyordu. Numarayı tuşladım. Telefon birkaç saniye çaldı. Sonra biri açtı.

“Efendim?”

Ses duyduğum anda dünyam bir anda durdu. Bu ses bana çok tanıdıktı. Boğazım düğümlendi. “Kim konuşuyor?” diye sordum titreyen bir sesle. Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. Sonra o kişi yavaşça konuştu.

“Anne?”

Telefon elimden düşecek gibi oldu. Bu… benim kızımın sesiydi. On altı yaşındaki kızımın. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Nefes almakta zorlanıyordum.

“Zeynep…?” diyebildim sadece.

Karşı tarafta derin bir sessizlik oluştu. Sanki zaman durmuştu. “Anne… sen mi aradın?” dedi korku dolu bir sesle. O an hayatımın en zor anıyla karşı karşıya olduğumu hissettim. Kafamda binlerce soru çarpışıyordu.

Neden eşimin telefonunda “Tesisatçı” diye kayıtlı bir numarayı aradığımda kendi kızım açmıştı?

“Elindeki telefon kimin?” diye sordum. Zeynep’in sesi çok yorgun geliyordu. “Babamın eski telefonu…”

O an biraz olsun nefes aldım ama kafamdaki sorular hâlâ yerindeydi. “Peki babanın telefonunda senin numaran neden ‘Tesisatçı’ diye kayıtlı?” diye sordum. Karşı tarafta uzun bir sessizlik oldu. Sonra Zeynep çok yavaş konuştu.

“Anne… bunu sana anlatmam gerekiyordu ama cesaret edemedim.”

Kalbim sıkıştı. “Ne anlatman gerekiyordu?”

Zeynep derin bir nefes aldı. “Ben… birkaç aydır okuldan sonra gönüllü bir projeye gidiyorum.”

Şaşırdım. “Nasıl bir proje?” devamı icin sonrki syfaya gecinz..