Kocam öldükten sonra giysi dolabını boşaltırken eski bir telefon buldum… içindeki mesajları okuyunca 40 yıllık evliliğimin yalan olduğunu öğrendim.

Kocam öldükten sonra giysi dolabını boşaltırken eski bir telefon buldum… İçindeki mesajları okuyunca 40 yıllık evliliğimin yalan olduğunu öğrendim.

Cenazeden üç gün sonra ev nihayet sessizleşmişti. Gelen giden kalmamış, çiçeklerin ağır kokusu salonu doldurmuştu. Kırk yıl boyunca birlikte yaşadığımız bu ev ilk kez bana yabancı görünüyordu. Dolabın kapısını açtığımda içimde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki geçmişin bütün ağırlığı rafların arasına sıkışmıştı.

Kıyafetleri tek tek katlayıp ayırıyordum. Bağışlanacaklar, saklanacaklar, atılacaklar… Hepsi mekanik bir iş gibiydi. Onun gömleklerinden birini elime aldığımda hâlâ hafif bir tıraş kolonyası kokuyordu. İçim sızladı ama gözlerim artık ağlayacak kadar dolu değildi.

Tam o sırada dolabın en arkasındaki küçük kutu dikkatimi çekti. Kahverengi, eski bir karton kutu. Üzerinde toz tabakası vardı. Açtığımda içinde eski bir cep telefonu duruyordu. Şaşırdım. Eşim teknolojiyle arası çok iyi biri değildi. Zaten yıllardır aynı telefonu kullanıyordu. Bu eski modeli hiç hatırlamıyordum.

Merakla telefonu elime aldım. Şarjı bitmişti ama alt çekmecede eski kabloları buldum. Bir süre sonra ekran titreyerek açıldı.

Telefon açıldığında tarih yıllar öncesini gösteriyordu. Mesaj simgesinin yanında yüzlerce okunmamış mesaj işareti vardı. İçimde açıklayamadığım bir gerginlik oluştu. “Belki eski iş yazışmalarıdır,” diye düşündüm.

Ama ilk mesajı açtığımda kalbim duracak gibi oldu.

“Bugün seni yine uzaktan gördüm. Ona bakarken yüzündeki ifadeyi görünce içim parçalandı.”

Gönderen kişinin adı kayıtlı değildi. Sadece bir numara vardı.

Mesajlar yıllara yayılmıştı. En eskisi neredeyse kırk yıl öncesine dayanıyordu.

Başta bunun bir yanlış anlaşılma olduğunu düşündüm. Ama her mesaj, her cümle bir şeyleri yavaş yavaş parçalıyordu.

“Keşke her şeyi baştan yaşayabilsek.”

“Onun yanında olman gerektiğini biliyorum ama yine de seni bekliyorum.”

“Bugün oğlumuzun doğum gününü kutladık. Sana çok benziyor.”

Bu cümleyi okuduğumda elim titredi.

Oğlumuz mu?

Bizim sadece bir kızımız vardı.

Telefonu masaya koyup derin bir nefes aldım. Ama merak, korkudan daha güçlüydü. Mesajları okumaya devam ettim.

Zaman geçtikçe tablo netleşiyordu. Eşim başka bir kadınla yıllarca gizli bir ilişki yaşamıştı. Ama mesele sadece bir ilişki değildi. Bir hayat vardı. Gizli bir hayat devamı icin sonrki syfaya gecinz...