Kira ödememek için bir kadının yanına taşındım: ilk hafta her şey harikaydı — yemek yapıyor, benimle ilgileniyor ve nazik davranıyordu; ancak ikinci haftadan itibaren görevler, sitemler ve talepler başladı, işte o an sabrım tükendi
Kira masrafından kurtulma fikri başlangıçta çok cazip gelmişti. Elli dokuz yaşında, hayatın yorgunluğunu omuzlarında hisseden bir elektrik teknisyeni olarak, Viktoriya’nın geniş dairesine taşınma teklifini kabul ettim. Tanıştığımız ilk ay her şey bir rüya gibiydi; ev yemekleri, tatlı sohbetler ve huzurlu akşam yürüyüşleri… Taşındığım ilk hafta Viktoriya sanki etrafımda pervane oluyordu. Ancak bu peri masalı, ikinci haftanın sabahında elime tutuşturulan bir tamirat listesiyle aniden sona erdi.
Huzur aramaya geldiğim evde kendimi bir anda maaşsız bir tadilat ustası ve özel şoför olarak buldum. Sabah kahvemi bile içmeden balkon parmaklıklarından mutfak dolaplarına kadar uzanan bitmek bilmez bir iş listesi önüme konuluyordu. Viktoriya, kendi başına yapabileceği en ufak işleri bile bir emir kipiyle bana devretmeye başlamıştı. Üstelik sadece ev işleri de değil; ehliyeti olmadığı için beni her yere, pazar alışverişinden tutun da uzak akrabalarının ziyaretine kadar şoför olarak kullanıyordu devamı icin sonrki syfaya gecinz...
