Aradan bir ay geçtikten sonra Viktoriya’dan bir mesaj aldım; musluğunun bozulduğunu ve tamirciler çok pahalı olduğu için benim yapıp yapamayacağımı soruyordu. Mesajı cevapsız bıraktım. Bu deneyim bana şunu öğretti: Biri sizi “hayatı paylaşmak” için yanına çağırdığında, bazen kastettikleri şey sadece kendi hayatlarını kolaylaştıracak bir yardımcıdır. Kendi huzurum, başkasının konforu için harcanmayacak kadar değerliydi.
Kira ödememek için bir kadının yanına taşındım: ilk hafta her şey harikaydı — yemek yapıyor, benimle ilgileniyor ve nazik davranıyordu; ancak ikinci haftadan itibaren görevler, sitemler ve talepler başladı, işte o an sabrım tükendi
Üçüncü haftaya girdiğimizde sabrım iyice taşmıştı. Bir akşam işten eve pestilim çıkmış halde döndüğümde, dinlenmeme bile izin vermeden kilerdeki eşyaları boşaltmamı istedi. Yorgun olduğumu söylediğimde ise aldığım cevap tokat gibiydi: “Sadece tembellik ediyorsun!” O an anladım ki, onun gözünde bir hayat arkadaşı değil, sadece “bedava konaklama” karşılığında her an emre amade, masrafsız bir iş gücüydüm.
Tartışma alevlendiğinde Viktoriya gerçek niyetini ağzından kaçırdı: “Evimde ücretsiz kalıyorsun, yardım etmen en doğal hakkım!” Bu cümle, aramızdaki tüm bağı kopardı. Bir kadının kalbine girmekle bir evin demirbaşı olmak arasındaki o keskin çizgiyi o an gördüm. Eşyalarımı toplarken arkamdan “Bütün erkekler aynı, işten kaçıyorsunuz” diye bağırmasını umursamadan, sessizce kapıyı çekip çıktım. Kendi küçük ve mütevazı daireme döndüğümde hissettiğim o özgürlük kokusu, hiçbir bedava kiraya değişilmezdi.
