Kasım ayının dondurucu bir sabahı, İstanbul’un gri gökyüzü Çağlayan Adliyesi’nin devasa camlarına acımasızca çarpıyordu. Zeynep, sekiz aylık şişkin karnını koruyacak şekilde kalın kaşe montuna sarılmış, adliyenin soğuk ve yankılı koridorlarında ağır adımlarla yürüyordu. Yanında annesi Meryem Hanım vardı. Meryem Hanım’ın yüzündeki çizgiler, kızının yaşadığı haksızlık yüzünden daha da derinleşmişti. ‘Kızım, emin misin? Bu soysuzun karşısına çıkmak zorunda değilsin, avukat hallederdi,’ dedi fısıltıyla. Zeynep, annesinin titreyen elini sıktı. ‘Gözlerinin içine bakarak bitireceğim anne. Hayatımda hiç bu kadar emin olmamıştım.’ Zeynep, bir devlet hastanesinde çalışan, kendi halinde, sevgi dolu bir fizyoterapistti. Ta ki kocasının, Ferhat’ın, o korkunç ihanetini öğrenene kadar. Ferhat, son yıllarda inşaat sektöründe hızla yükselmiş, parayı buldukça da değişmişti. Gece geç saatlere kadar süren ‘müşteri toplantıları’, hafta sonu aniden çıkan ‘şantiye krizleri’ ve telefonuna şifre üstüne şifre koymalar… Zeynep başlarda hamilelik hormonlarına yormuştu bu şüpheleri. Ta ki bir gün, Ferhat’ın ceketinin cebinde Nişantaşı’ndaki lüks bir rezidansın aidat makbuzunu bulana dek. O rezidansa gittiğinde, üniversiteden eski ev arkadaşı, mimar Aylin’i Ferhat’ın boynuna sarılırken görmüştü. Aylin… Zeynep’in mütevazı hayatını, huzurunu ve yuvasını hep içten içe kıskanan o hırslı kadın. Şimdi, adliyenin 4. Aile Mahkemesi kapısında beklerken, asansörün kapısı açıldı ve Ferhat ile Aylin göründü. Ferhat, üzerine tam oturan lacivert, özel dikim bir İtalyan takım elbise giymişti. Yüzünde, her şeyi kendi lehine çevirmiş olmanın verdiği o iğrenç, kibirli gülümseme vardı. Yanındaki Aylin ise, Zeynep’in hastanedeki 45.000 TL’lik aylık maaşından bile daha pahalıya mal olduğu belli olan, özel tasarım bordo bir elbiseyle adeta nispet yapıyordu. Sivri topuklu ayakkabılarının mermer zeminde çıkardığı ses, adeta Zeynep’e atılmış sessiz tokatlar gibiydi. Ferhat, sahte bir nezaketle yaklaştı. ‘İçeri geçiyor muyuz? Hakim Bey’i bekletmeyelim, malum bugün benim için yeni bir hayatın ilk günü,’ dedi. Zeynep karnını tutarak hafifçe gülümsedi. ‘Elbette. Hayatının en unutulmaz gününü geciktirmek istemem.’ Aylin araya girerek, zehir damlayan tatlı bir ses tonuyla, ‘Zeynepciğim, umarım içinde bir kırgınlık yoktur. Sonuçta Ferhat’ın iş dünyasında onu temsil edebilecek, vizyon sahibi birine ihtiyacı vardı. Senin ise artık… başka önceliklerin var,’ diyerek Zeynep’in karnına baktı. Zeynep sadece gülümsedi. İçeride duruşma sadece on dakika sürdü. Anlaşmalı boşanma kararı okunduğunda, Ferhat rahatlamış bir iç çekti. Zeynep’e sadece küçük bir nafaka ve eski model bir araba kalmıştı. Ferhat, şirketi, lüks villayı ve tüm birikimi üzerine almıştı. Adliye çıkışında Ferhat, ‘Biz Şişli Evlendirme Dairesi’ne geçiyoruz, bugün nikahımız var,’ diyerek son darbeyi vurmaya çalıştı. Zeynep, ‘Ben de geliyorum. Mutluluğunuza şahitlik etmek isterim,’ dediğinde Ferhat ve Aylin şaşırdı ama Zeynep’in acı çekmesini izlemek hoşlarına gitmişti. Nikah dairesinde, şatafatlı bir salonda, Aylin ve Ferhat ‘Evet’ dediler. İmzalar atıldı, evlilik cüzdanı Aylin’in ellerinde havaya kalktı. Zeynep o an yavaşça ayağa kalktı. Çantasından kalın, kahverengi bir zarf çıkardı ve yeni evli çiftin masasına bıraktı. ‘Düğün hediyem,’ dedi sessizce. Ferhat alaycı bir şekilde zarfı açtı. İçindeki belgeleri okudukça yüzündeki kan çekilmeye, elleri titremeye başladı. Aylin ne olduğunu anlamadan belgelere eğildi. Ferhat’ın ‘vizyoner’ şirketi, aslında aylar öncesinden iflasın eşiğine gelmişti. Ferhat, borçları ödemek için tefecilerden ve yasadışı yollardan milyonlarca lira kredi çekmişti. Zeynep, boşanmadan haftalar önce, aile dostları olan bir mali müşavir sayesinde tüm bu usulsüzlükleri tespit etmiş, şirket hisselerindeki ‘eş onayı’ gerektiren tüm kefaletlerini gizlice iptal ettirmişti. Dahası, Ferhat’ın mal kaçırmak için Aylin’in üzerine yaptığı Nişantaşı’ndaki evin tapusu, yasadışı fon aktarımı nedeniyle Mali Şube tarafından az önce dondurulmuştu. Belgenin altındaki son kağıt ise, Mali Suçları Araştırma Kurulu’na (MASAK) yapılmış detaylı bir ihbarın kopyasıydı. ‘Senin vizyonun borç batağıymış Ferhat,’ dedi Zeynep gözlerinin içine bakarak. ‘Aylin, o çok beğendiğin vizyoner kocanın artık 50 milyon TL borcu, el konulmuş hesapları ve muhtemelen yarın sabah kapınızı çalacak olan bir polis ekibi var. Evliliğiniz boyunca kazandığı tüm borçlara artık sen de resmi olarak ortaksın. Tebrikler, onu hak etmiştin.’ Ferhat dehşet içinde ayağa kalkarken, Aylin çığlık atmaya başladı. Zeynep arkasını döndü, karnını okşadı ve dışarıdaki hafif İstanbul yağmuruna karışırken, aylar sonra ilk kez omuzlarından büyük bir yükün kalktığını hissederek derin bir nefes aldı.
