Sınıf arkadaşlarım, anneannemle mezuniyet balosuna gelip onu ilk dansa davet ettiğimde bana güldüler… Ama mikrofonu elime alıp tüm salonu susturduğumda her şey değişti.
Sınıf arkadaşlarım, anneannemle mezuniyet balosuna gelip onu ilk dansa davet ettiğimde bana güldüler… Ama mikrofonu elime alıp tüm salonu susturduğumda her şey değişti.
O gece hayatım boyunca unutamayacağım bir gece olacaktı.
On sekiz yaşındaydım ve hayatımda gerçekten “ailem” diyebileceğim tek kişi yanımdaydı: anneannem Ayşe.
Annem ben doğarken vefat etmişti. Babamı ise hiç tanımadım. Çocukluğumdan beri hayatımda hep tek bir insan vardı. Sabahları beni okula kaldıran, akşamları yorgun gözlerle bana kitap okuyan, hasta olduğumda başımda sabahlayan… Anneannem.
Ben doğduğumda elli yaşını geçmişti. Elleri nasırlıydı, beli sık sık ağrırdı ama hayatım boyunca ondan bir kez bile şikâyet duymadım.
Geçimimizi sağlamak için temizlik görevlisi olarak çalışıyordu. Ve kaderin garip bir cilvesi olarak benim okuduğum lisede çalışıyordu.
İşte alaylar da o zaman başladı.
Bazıları benim büyüyünce onun gibi paspas taşıyacağımı söylüyordu. Bazıları ise temizlik malzemesi gibi koktuğumu söyleyip gülerdi. Koridorlarda fısıldaşmalar olur, insanlar anneannemi gördüklerinde birbirlerine bakıp kıkırdardı.
Hepsini duyuyordum.
Anneannem temizlik arabasını koridordan sürerken insanların ona attığı küçümseyen bakışları görüyordum.
Ama ona hiçbir zaman bunları anlatmadım.
Çünkü o bütün bunlara rağmen benim için çalışıyordu. Benim iyi bir hayatım olsun diye.
Yıllar böyle geçti. Sonra mezuniyet balosu zamanı geldi.
Okulda herkes kimi davet edeceğini konuşuyordu. Kızlar elbiselerinden bahsediyor, erkekler balodan sonraki eğlenceleri planlıyordu.
Ama ben kimi davet edeceğimi çoktan biliyordum.
Bir akşam yemek yerken anneanneme sordum.
“Benimle mezuniyet balosuna gelir misin?”
Önce güldü. Şaka yaptığımı sandı.
Sonra yüzü ciddileşti.
“Olmaz oğlum,” dedi. “Orası gençlerin eğlencesi. Benim ne işim var orada?”
Ama vazgeçmedim.
Sonunda kabul etti.
Balo günü geldiğinde anneannem dolabından yıllardır sakladığı çiçekli eski bir elbiseyi çıkardı. Aynanın karşısında dururken biraz gergindi.
“Keşke daha güzel bir elbisem olsaydı,” dedi utangaçça devamı icin sonrki syfaya gecinz...
