70 yaşında, emekli ve tekerlekli sandalyede yaşayan bir adamım. Yıllardır en büyük gurur kaynağım evimin bahçesiydi.
70 yaşında, emekli ve tekerlekli sandalyede yaşayan bir adamım. Yıllardır en büyük gurur kaynağım evimin bahçesiydi. Eşim vefat etmeden önce birlikte diktiğimiz çamlar, akçaağaçlar ve mevsimlik çiçekler… Her birinin yeri ayrıydı. Kışın en sert günlerinde bile sabahın erken saatinde dışarı çıkar, çamların dallarındaki karı silker, gövdelerini kontrol eder, toprağın üzerini temizlerdim. Bahçem sadece toprak değildi; anılarımın canlı haliydi.
Sonra yan taraftaki kiralık eve genç bir kadın taşındı. İlk günlerde önemsemedim. Herkesin hayatı kendine, dedim. Fakat kısa süre sonra bahçemde çöpler belirmeye başladı. Önce bir enerji içeceği kutusu, sonra yağlı bir ambalaj, ardından kaldırımda sigara izmaritleri… “Yanlışlıkla uçmuştur,” diye düşündüm. Sessizce topladım.
Ama sabrın da bir sınırı var.
Bir sabah, gece boyunca yağan karın ardından kahvemi alıp dışarı çıktığımda içim buz kesti. İki genç akçaağacımın altında çöp kutusunun tüm içeriği dökülmüştü. Kahve telveleri, ıslak peçeteler, yemek artıkları, yapış yapış ambalajlar… Bembeyaz kar çamura dönmüş, ağaçların gövdeleri lekelenmişti. Yan kapısından benim bahçeme doğru uzanan ayak izleri her şeyi anlatıyordu.
Öfkeyle ama sakin görünmeye çalışarak kapısına gittim. Zili çaldım. Kapıyı açtığında yüzündeki ifade, sanki ben ona haksızlık yapmışım gibiydi.
“Çöpünü benim bahçeme mi attın?” dedim.
Omuz silkti. “E ne olmuş?”
“Burası benim mülküm. Onlar benim ağaçlarım.”
Gözlerini devirdi. “Açık hava işte. Topla gitsin. Hatta başlamışken benim çöpü de çıkar. Tebrikler amca, kendine iş buldun!”
O an içimde bir şey kırıldı. Ama bağırmadım. Sadece baktım. Sonra yüzüme hafif bir gülümseme yerleştirdim. “Tabii ki,” dedim.
Eve döndüğümde planım hazırdı.
Saatler boyunca dökülen çöpleri tek tek topladım. Eldiven taktım, her şeyi ayırdım. Islak atıklar bir tarafa, ambalajlar başka bir tarafa. Ama asıl dikkat ettiğim şey başkaydı: faturalar, kargo etiketleri, üzerinde adı yazan belgeler… Çöpün içinden çıkan her resmi evrakı özenle temizledim, kuruttum.
Sonra küçük bir kutu hazırladım. İçine çöplerini değil, ona ait olan belgeleri koydum. En üste de belediyenin “Atıkların uygunsuz şekilde çevreye bırakılması” başlıklı yönetmeliğinin çıktısını yerleştirdim. Altına da bir not yazdım:
“Komşuluk, karşılıklı saygıyla başlar. Bahçem benim için sadece toprak değil. Bir daha çöplerini burada görürsem, bu belgeler doğru yerlere gider. İyi komşuluk senin seçimin.”
Kutuyu kurdeleyle bağladım ve kapısına gittim.
“Özür dilemek istedim,” dedim sakince. “Arayı düzeltmek için küçük bir hediye.”
Alaycı bir kahkaha attı. “Bu mu? Çok küçük.”
Gülümsedim. “Hazırlamak için epey uğraştım. İçindekilere bayılacaksın.”
Eve döndüm. Oturma odamın penceresinin yanına geçtim. Özel günler için sakladığım içeceği açtım. Beklemeye başladım.
Dakikalar sonra kapısı sertçe açıldı.
“NE YAPTIN SEN?!” diye bağırdı sokaktan.
Sakin sakin camı araladım. “Hediyeni beğenmedin mi?”
“Elimdeki bu belgeleri nereden buldun?!” diye bağırıyordu. Yüzü kıpkırmızıydı.
“Elbette senin bahçeme attığın çöplerin içinden,” dedim. “Merak etme, sadece sana ait olanları koydum. Ama şunu bil: Aynı şey bir daha olursa, o belgeler sadece sana geri dönmez.”
Bir an sessizlik oldu. Sokaktan geçen birkaç kişi durup bakıyordu. Genç kadın etrafına göz gezdirdi. İlk kez yüzünde kibir yerine endişe vardı.
“Beni tehdit mi ediyorsun?” dedi daha kısık bir sesle.
“Hayır,” dedim. “Sadece sınır çiziyorum. Ben yaşlı olabilirim, tekerlekli sandalyede olabilirim. Ama bu ev, bu bahçe benim. Ve saygıyı hak ediyorum.”
O gün kapısını çarpıp içeri girdi devamı icin sonrki syfaya gecinz...
