“Sen de açlıktan mı ağlıyorsun?” diye sordu yoksul küçük kız, elindeki son ekmek parçasını uzatırken…
“Sen de açlıktan mı ağlıyorsun?” diye sordu yoksul küçük kız, elindeki son ekmek parçasını uzatırken… 🥖💔
O yağmurlu günde, şehrin kalbinde Serdar Rıza’nın her şeyi vardı — para, güç, lüks…
Ama kalbi paramparçaydı.
Bir yıl önce eski eşi, oğlunu alıp ortadan kaybolmuştu.
Ne parası, ne avukatları, ne de mahkemeler onu evladına kavuşturabilmişti.
Bir sokak lambasının altında, koca bir adam değil de kaybolmuş bir çocuk gibi ağlarken;
üstüne büyük gelen bir kazak giymiş, yüzü kir içinde küçük bir kız yanına yaklaştı.
Dilencilik yapmadı…
Acındırmadı kendini…
Sadece sahip olduğu tek şeyi,
elindeki son ekmeği ona verdi.
O küçücük, masum hareket;
paranın, gücün ve adaletin başaramadığı bir şeyi harekete geçirdi.
Ve Serdar’ın o gün yaptığı şey…
sadece kendi hayatını değil — o küçük kızın kaderini de sonsuza kadar değiştirdi.
Yağmur, sokak lambasının altında yere vuran ışığı cam kırığı gibi parlatıyordu. Serdar Rıza, ıslak saçlarını alnından geriye itip ekmeğe baktı. Küçük kızın titreyen elleri, sanki dünyadaki en değerli şeyi uzatıyordu. Serdar ilk anda “Ben aç değilim” demek istedi. Ama boğazına düğümlenen şey açlık değildi; bir yıldır içine çöken o boşluktu.
Kızın gözleri kocamandı. Kirli yüzünün içinde iki küçük ateş gibi yanıyordu. “Ağlamayın,” dedi. “Ben de bazen ağlıyorum. Açlıktan… bazen de başka şeylerden.”
Serdar, elini uzatıp ekmeği almadı. Ekmeğin kırıntılarına bile muhtaç olabilecek bir çocuğun, bunu bir yabancıya vermesi onu utandırmıştı. Dizlerinin bağı çözüldü, kaldırımın kenarına çöktü. “Adın ne senin?” diye sordu, sesi kısık.
“Zeynep,” dedi kız. “Ama herkes ‘Zeyno’ der.”
“Zeyno…” Serdar ismi bir kez daha tekrarladı. Sonra sanki yıllardır unuttuğu bir şeyi hatırlamış gibi yavaşça gülümsedi. “Ben Serdar.”
Zeyno, ekmeği biraz daha uzattı. “Alın. Üşüyorsunuz. İnsan üşüyünce daha çok ağlar.”
O anda Serdar, kendini tutamadı. Ekmeği aldı. Ama hemen ikiye böldü. Yarısını kıza geri uzattı. “Bunu birlikte yiyeceğiz,” dedi. “Hadi.”
Zeyno, şaşkınlıkla baktı. Bir yetişkinin paylaşması, onun dünyasında beklenen bir şey değildi. Yine de oturdu, ekmeğin ucundan küçük bir ısırık aldı. Serdar da ısırdı. Ekmek bayattı belki, ama Serdar’ın ağzında hayatın tadı gibi dağıldı: acı, sıcak ve gerçek.
“Annen baban?” diye sordu Serdar, sözünü yumuşatarak.
Zeyno omuz silkti. “Annem yok. Babam da… bilmem. Ben ablamla kalıyordum. Sonra ablam gitti. Ben de sokakta kaldım. Ama kötü değil. Bazı insanlar iyi.”
Serdar, içinden geçen öfkeyi bastırmaya çalıştı. “Sokakta kalman kötü, Zeyno. Bu normal değil.”
Zeyno gülümsedi. “Siz de sokaktasınız şimdi.”
Serdar cevap veremedi. Haklıydı. Her şey ona aitken bile o da sokaktaydı; kaybolmuştu. Bir yıldır oğlunun kokusunu aramaktan başka bir şey yapmamış, her gece aynı fotoğrafa bakıp aynı soruyu sormuştu: “Neredesin Emir?”
“Benim bir oğlum vardı,” dedi Serdar, kelimeler ağzından dökülürken sanki acıyı da dışarı itiyordu. “Adı Emir. Bir gün… annesi onu aldı ve gitti. İzlerini kaybettirdiler.”
Zeyno’nun kaşları çatıldı. “Çocuk kaybolunca… çok kötü olur.”
Serdar’ın gözleri doldu. “Evet.”
Zeyno bir an sustu, sonra sanki aklına bir şey gelmiş gibi başını kaldırdı. “Ben bir çocuk biliyorum,” dedi yavaşça. “Bir kadınla geziyor. Kadın onun annesi değil gibi. Çünkü çocuk ona ‘Anne’ demiyor. Kadın da ona kızıyor.”
Serdar’ın kalbi öyle bir hızlandı ki yağmurun sesini duyamaz oldu. “Nerede gördün?” diye fısıldadı, sanki sesini yükseltirse umut kırılacakmış gibi devamı sonrki syfda...
