Hamileliğimin sekizinci ayında, vücudumun her bir hücresi ağırlaşmış gibi hissederken, kasabanın o nemli ve ağır sıcağı omuzlarıma bir yük gibi biniyordu. Yeni bir hayata başlamak, bebeğimizi huzurlu bir mahallede büyütmek için buraya taşınmıştık. Ancak taşındığımız günden beri, yan komşumuz Gülten Hanım’ın eviyle ilgili bir gariplik olduğunu seziyordum. Bahçesi, bakımsızlıktan adeta bir ormana dönmüştü. Diğer komşular, Gülten Hanım’ın 82 yaşında olduğunu ve yıllardır evinden dışarı adımını nadiren attığını söylerlerdi. Bazıları onun akıl sağlığının yerinde olmadığını fısıldıyor, bazıları ise o evde yaşanmış eski bir trajediden bahsediyordu. Yine de, her sabah o verandada, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte eski ahşap sandalyesine oturduğunu ve saatlerce sokağı izlediğini görebiliyordunuz.
O Salı sabahı, bahçesindeki çimlerin artık yürüme yolunu bile kapattığını fark ettiğimde içimde bir acıma duygusu uyandı. Kendi bahçemizi düzenlemesi için kiraladığımız çim biçme makinesi hala garajda duruyordu. Karnımdaki ağırlığa ve doktorumun dinlenmem gerektiğine dair uyarılarına rağmen, bir anlık dürtüyle makineyi dışarı çıkardım. Güneş tepede yükselirken, Gülten Hanım’ın bahçesine geçtim. Makinenin gürültüsü mahalleyi doldururken, onun kapısının yavaşça açıldığını ve o zayıf, kırılgan bedeniyle sandalyesine yerleştiğini gördüm. Beni durduracağını ya da neden orada olduğumu soracağını sanmıştım ama o sadece izledi. Gözleri üzerimdeydi, her hareketimi, her adımımı büyük bir dikkatle takip ediyordu.
Çim biçme makinesini itmek beklediğimden çok daha zordu. Ter damlaları alnımdan süzülüp gözlerime girerken, karnımdaki bebeğin huzursuzca tekmelediğini hissediyordum. Bahçenin arka kısmına, eski bir meşe ağacının altına doğru ilerlediğimde makine aniden bir şeye çarptı ve garip bir ses çıkardı. Sert bir metal sesiydi bu. Eğilip bakmak istedim ama o an Gülten Hanım’ın sandalyeden doğrulduğunu ve bana doğru bir adım attığını fark ettim. Göz göze geldik. O an hissettiğim şey sadece bir komşu bakışı değildi; sanki ruhumun derinliklerine bakıyor ve orada bir şeyleri tartıyordu. Yüzünde ne bir gülümseme ne de bir öfke vardı, sadece derin bir kabulleniş.
Makineyi tekrar çalıştırdım ve bahçenin geri kalanını bitirdim. İşim bittiğinde her yer tertemiz olmuştu, en azından görünürde öyleydi. Gülten Hanım’a dönüp gülümsedim ve ‘Ellerime sağlık değil mi Gülten Hanım?’ diye seslendim. Cevap vermedi, sadece elindeki eski bir mendille yüzünü sildi ve yavaşça evine girdi. O akşam eşim eve geldiğinde ona yaptığım iyilikten bahsettim. Eşim biraz endişelense de halimi görüp fazla üstelemedi. Gece yatağa yattığımda, bahçenin o arka köşesinde makinenin çarptığı o metal sesini düşünmekten kendimi alamıyordum. Rüyamda, o bahçenin altında nefes alan bir şeylerin olduğunu, toprağın altında devasa bir kalbin attığını gördüm.
Sabahın saat altısında kapım adeta yıkılacakmış gibi çalındığında, rüyamın yarım kaldığını ve gerçek dünyanın daha korkutucu olabileceğini anladım. Kapıyı açtığımda karşımda yerel şerifi ve yanında iki memuru gördüm. Şerif, uzun boylu, gri saçlı ve normalde oldukça otoriter görünen bir adamdı ama o an elleri titriyordu. ‘Selin Hanım, uykunuzu böldüğüm için üzgünüm,’ dedi. ‘Ancak yan komşunuz Gülten Hanım bu gece yatağında huzur içinde vefat etti. Yanında, komodinin üzerinde sadece size hitaben yazılmış bir mektup ve bu fotoğrafı bulduk.’ Şerif’in uzattığı eski, kenarları sararmış fotoğrafı aldığımda kalbimin duracağını sandım.
Fotoğrafta, Gülten Hanım’ın bahçesinde, tam da benim dün çimlerini biçtiğim o meşe ağacının önünde hamile bir kadın duruyordu. Kadının üzerindeki elbise, benim dün giydiğim elbiseye o kadar çok benziyordu ki bir an bunun bir şaka olduğunu düşündüm. Ama fotoğraf en az otuz, belki kırk yıllıktı. Kadının yüzü ise… O yüz benim yüzümdü. Tıpkı benim gibi elini karnına koymuş, kameraya hüzünle bakıyordu. Şerif, ‘Mektupta Gülten Hanım, sizin dün o bahçedeki kilidi açtığınızı yazmış,’ dedi. ‘Ve şimdi bizden, meşe ağacının altındaki o metal kapağı sizinle birlikte açmamızı istiyor. Çünkü o kapak sadece bir hamile kadının, bir anne adayının eliyle açılabilirmiş.’
Şerif’in sesi kulaklarımda uğuldarken, kendimi bir anda Gülten Hanım’ın bahçesinde buldum. Polisler çevreyi şeritle çevirmişti. Meşe ağacının altındaki o sert nesnenin üzerindeki toprakları kazımışlardı. Ortaya çıkan şey, paslanmış ama hala sağlam duran eski bir mahzen kapağıydı. Kapağın üzerinde, garip sembollerin yanı sıra bir el izi vardı. Şerif bana dönerek, ‘Lütfen,’ dedi. ‘Gülten Hanım mektubunda, bu kapak açılmazsa kasabanın üzerine büyük bir lanetin çökeceğini ve bebeğinizin geleceğinin bu kapağın ardındaki gerçeğe bağlı olduğunu iddia ediyor. Bunun saçmalık olduğunu biliyorum ama kadının son isteği buydu ve mektuptaki detaylar kan dondurucu derecede isabetli.’
Titreyen elimi o soğuk metalin üzerine koyduğumda, bir enerji dalgasının parmak uçlarımdan tüm vücuduma yayıldığını hissettim. Kapak, hiçbir zorlama olmadan, sanki bir mekanizma tetiklenmiş gibi kendiliğinden açılmaya başladı. Aşağıdan gelen o serin, rutubetli hava yüzüme vurduğunda, şerif fenerini aşağıya tuttu. Gördüğümüz şey bir mezar ya da bir hazine değildi. Orada, özenle yerleştirilmiş onlarca bebek beşiği ve her bir beşiğin başında asılı duran, üzerinde tarihlerin yazılı olduğu eski günlükler vardı. Şerif aşağıya inip günlüklerden birini eline aldı ve rastgele bir sayfayı okumaya başladı. Sesindeki dehşet giderek artıyordu.
‘Bu günlükler,’ dedi Şerif, ‘bu kasabada son yüz yıldır doğan her çocuğun, henüz doğmadan önce kaderinin nasıl belirlendiğini anlatıyor. Gülten Hanım, bu kasabanın koruyucusuymuş. O her şeyi biliyordu, her ölümü, her doğumu… Ve buradaki son günlük sizin adınıza açılmış, Selin.’ Dizlerimin bağı çözüldü ve toprağın üzerine çöktüm. Günlüğü alıp titreyen ellerimle okumaya başladım. Kendi hayatımla ilgili, henüz kimseye anlatmadığım sırlar, çocukluğumda yaşadığım o gizemli kaza ve hatta bebeğimin hangi gün, hangi saatte doğacağı bile orada yazıyordu. Gülten Hanım beni izlerken aslında sadece bir komşu değil, kaderimin yazıcısı olarak oradaymış.
Şerif’in asıl kan dondurucu isteği ise o an geldi. ‘Mektubun son sayfasında,’ dedi Şerif, ‘Gülten Hanım, sizin bu günlükleri yakmanızı ve bu mahzeni sonsuza dek mühürlemenizi istiyor. Ama bir şartla; eğer bunu yaparsanız, kendi bebeğinizin kaderini kendiniz yazacaksınız. Eğer yapmazsanız, buradaki her şey gün ışığına çıkacak ve kasabanın tüm geçmişi yerle bir olacak.’ Şerif bana bakıyordu, karar vermemi bekliyordu. Hayatımda hiç bu kadar büyük bir sorumluluk altında kalmamıştım. Bir yanda koca bir kasabanın sırları, diğer yanda doğmamış bebeğimin özgürlüğü duruyordu.
Gülten Hanım’ın o sessiz sandalyede neden oturduğunu şimdi anlıyordum. O, bu yükü devredeceği günü beklemişti. Çimleri biçerken sadece bahçeyi değil, kendi kaderimin kapısını da temizlemiştim. Şerif yanıma gelip elini omzuma koydu ve ‘Karar senin Selin, ama unutma, bu kapı kapandığında bir daha asla geri dönüşü olmayacak,’ dedi. Karnımdaki bebeğin o anki sert tekmesiyle gözlerimi kapattım ve ellerimi mahzenin kapaklarına götürdüm. Hayatım boyunca unutamayacağım o kararı verirken, Gülten Hanım’ın o eski sandalyesinin hafifçe sallandığını görür gibi oldum. Bazı sırlar toprak altında kalmalıydı, bazı hikayeler ise hiç anlatılmamalıydı.
O sabah, o bahçeden ayrılırken artık aynı kadın değildim. Şerif ve ekibi olanları asla dışarı sızdırmayacaklarına dair yemin ettiler, ancak ben her gece o meşe ağacına baktığımda, toprağın altında yatan o koca tarihi ve kendi bebeğimin ellerimle şekillenen kaderini hissedebiliyordum. İyilik yapmak için çıktığım o yolda, hayatın en karanlık ve en aydınlık gerçeğiyle yüzleşmiştim. Gülten Hanım artık yoktu ama onun mirası, benim sessizliğimde yaşamaya devam edecekti. İnsan bazen sadece bir komşusunun çimlerini biçtiğini sanır, oysa o an aslında kendi hayatının en derin çukurunu kazıyordur. Bu, benim ve hiç tanışmadığım o kadının ortak sırrı olarak kalacaktı.
