Özel Sigorta Kızımın 5 Milyonluk Ameliyatını Reddetmişti! Yıllar Sonra Gelen Gizemli Adamın Kimliği Kanımı Dondurdu!

Ankara’nın o dondurucu ayazının insanın kemiklerine işlediği günlerden biriydi. Kocam Kemal’i akciğer kanserinden kaybedeli henüz bir yıl bile olmamıştı. Onun acısı kalbimin tam ortasında sızlayan açık bir yara gibi dururken, tek tesellim yedi yaşındaki kızım Aslı’ydı. Ancak kaderin bizimle olan sınavı bitmemişti.

Aslı’nın doğuştan gelen kalp ritim bozukluğu aniden şiddetlenmiş, minik bedeni morarmaya başlamıştı. Hacettepe Hastanesi’nin acil servisine nasıl koştuğumu, doktorların etrafımızda nasıl fır döndüğünü hayal meyal hatırlıyorum.

Kardiyolog, ‘Çok acil bir kalp kapağı değişimi gerekiyor Elif Hanım. Bu cihaz ve operasyon ne yazık ki sadece belirli özel hastanelerde yapılabiliyor ve masrafı çok yüksek,’ dediğinde dünya başıma yıkıldı.

Özel hastanenin çıkardığı fatura tam 5.200.000 TL idi. Yıllardır primlerini aksatmadan ödediğimiz özel sağlık sigortası şirketine başvurduğumuzda, poliçedeki küçücük bir maddeyi bahane ederek ödemeyi üç kez reddettiler.

İtiraz dilekçelerim, yalvarmalarım sonuçsuz kalmıştı. Gece yarısı, mutfak masasında o soğuk mühürlü ret kağıtlarına bakarken hissettiğim çaresizliği tarif edecek kelime yok.

Birkaç rakam ve bir imza, kızımın ölüm fermanı olamazdı. Çareyi, Bahçelievler’de oturduğumuz babadan kalma omuz omuza vermiş küçük dairemizi satılığa çıkarmakta buldum. Gerekirse tefeciye bile gidecektim.

Ertesi sabah, elimde kalan son nakitle en azından hastaneye yatış depozitosunu yatırmak için muhasebe bölümüne gittim. Önümdeki bankoda oturan genç çocuk, TC kimlik numaramı sisteme girdiğinde bir an durakladı. Bilgisayar ekranına iyice yaklaştı, sonra bana döndü. ‘Elif Hanım… Sistemde bir gariplik var galiba,’ dedi.

‘Ne oldu? Yatış iptal mi edildi yoksa?’ diye panikle atıldım.

Çocuk yutkundu ve ekranı bana çevirdi. ‘Hayır efendim… Bakiyeniz sıfır gözüküyor. Aslı Hanım’ın 5.200.000 TL’lik tüm masrafları, hastanenin VIP hesabı üzerinden özel bir virmanla bu sabah tamamen kapatılmış. Dekontta isim yok, sadece anonim bir ödeme olduğu belirtilmiş.’

O an kulaklarımda çınlayan o tiz sesi hiç unutamıyorum. Hastanenin o soğuk duvarlarına tutunmaya çalıştım ama başaramadım, yere yığıldım. Kim, neden böyle bir meblağı hiç tanımadığı bir çocuğa harcardı? O gizemli iyilik meleği sayesinde Aslı ameliyata girdi. Yoğun bakım kapısında geçen o ıstırap dolu saatlerin ardından kızım hayata tutundu.

Aradan tam dört yıl geçti. Bu dört yıl boyunca her gün, her an o meçhul kahramana dualar ettim. Geçen Çarşamba, Kuğulu Park’ta baharın tadını çıkarıyorduk.

Aslı artık 11 yaşında, yanakları al al, enerjisi hiç bitmeyen bir çocuk olmuştu. Kuğulara simit atarken attığı kahkahalar içimi ısıtıyordu. O esnada Tunalı Hilmi Caddesi tarafına siyah, özel plakalı bir Audi A8 yanaştı. İçinden lacivert takım elbiseli, saçlarına kırlar düşmüş, son derece karizmatik ve ciddi duruşlu bir adam indi.

Kalabalığın arasından sıyrılarak doğruca bizim olduğumuz tarafa, bana doğru yürümeye başladı.

Tam önümde durdu ve ‘Elif?’ dedi tok bir sesle.

Aniden Aslı’yı arkama aldım. Ankara’nın tekin olmayan zamanlarıydı, temkinli olmalıydım. ‘Siz kimsiniz? Beni nereden tanıyorsunuz?’ dedim sertçe.

Adam siyah güneş gözlüklerini çıkardı. Gözaltları çökmüş, derin bir pişmanlığın izlerini taşıyan gözlerle bana baktı. ‘Dört yıl önce… Hastane faturasını ödeyen bendim,’ dedi fısıltıyla.

Kalbim göğsümden fırlayacak gibi oldu. Yıllardır beklediğim an buydu ama adamın duruşunda bir tuhaflık vardı. Bir iyilik meleğinden ziyade, af dileyen bir günahkar gibi duruyordu. ‘Ama neden?’ diye sorabildim sadece. ‘Siz kimsiniz ve neden benim kızım için bir servet harcadınız?’

Adam, Aslı’nın neşeyle koşuşturan haline uzun uzun baktı. Sonra bana döndü ve ‘Bunu size borçluydum,’ dedi.

‘Biz sizi tanımıyoruz bile, ne borcu?’

Adamın dudaklarından dökülen kelimeler, Kuğulu Park’ın ortasında beni dondurdu: ‘Ben Selim Karaca. Kızınızın ameliyatını reddeden o özel sigorta şirketinin eski CEO’suyum.

Dört yıl önce değil… Aslında beş yıl önce eşiniz Kemal Bey akciğer kanseri tedavisi için bize başvurduğunda, o yenilikçi ve pahalı tedaviyi ‘deneysel’ bulup reddeden, altına o kırmızı imzayı atan kişi bendim. Şirketin kar marjı için bir insanın hayatını çizip atmıştım. Eşiniz o tedaviye ulaşamadığı için vefat etti.’

Şoktan nefesim kesildi, gözyaşlarım sel olup akmaya başladı. Adam ağlayarak devam etti: ‘Eşinizin vefatından altı ay sonra, kendi eşim aynı kansere yakalandı. Ve kendi şirketim, aynı maddeyi bahane ederek benim eşimin tedavisini de karşılamadı.

Eşimi kollarımda kaybettim. O gün ne büyük bir canavar yarattığımı anladım. Şirketten istifa etmeden önce, haksız yere ölüme terk ettiğimiz hastaların dosyalarına girdim. Eşinizin dosyasını ve kızınızın durumunu gördüğümde kahroldum.

Bütün kişisel servetimi kızınızın ameliyatına aktardım. Kendi ellerimle yıktığım bir aileyi, belki bir çocuğu yaşatarak tamir edebilirim sandım. Size kocamı geri veremem Elif Hanım… Ama kızınızı yaşatmak, benim bu hayattaki tek kefaretimdi.’

Adam dizlerinin üzerine çökmüş, takım elbisesinin tozu toprağa karışmış halde parkın ortasında hüngür hüngür ağlıyordu. Karşımda kocamın katili, aynı zamanda kızımın kurtarıcısı duruyordu. O gün o bankta, ne onu affedebildim ne de ondan nefret edebildim; sadece Aslı’ya sarılıp kaderin bu acımasız ve tuhaf oyununa ağladım.