Kocamın Evlat Edinme Israrının Arkasındaki Kan Donduran Sırrı Öğrendiğim An

Tarık’la evliliğimizin onuncu yılına girdiğimizde, artık içimizdeki o derin boşlukla yaşamayı öğrenmiştik. Nişantaşı’ndaki lüks tüp bebek kliniklerinde harcadığımız yüz binlerce lira, ardı arkası kesilmeyen hormon iğneleri, her ay hüsranla sonuçlanan test çubukları… Yıllarca süren bu yıpratıcı maratonun sonunda, ikimiz de pes etmiştik. ‘Belki de bizim kaderimiz böyledir,’ diyerek kabullenmiştik durumu. Hafta sonları Moda sahilde yürüyüş yapıyor, kazandığımız parayla yurt dışı tatillerine çıkıyor ve hayatımızı iki kişi olarak en iyi şekilde yaşamaya çalışıyorduk. Benim uluslararası bir şirkette pazarlama direktörü olarak aylık 95.000 TL’lik dolgun bir maaşım vardı, Tarık ise kendi lojistik firmasını yönetiyordu. Her şey kendi rutininde, sakin ve huzurlu ilerliyordu.

Ta ki altı ay öncesine kadar.

Tarık bir sabah uyandı ve sanki gece beynine bir çip yerleştirilmiş gibi tamamen farklı bir adama dönüştü. Kahvaltı masasında, çayını bile yudumlamadan ellerimi tuttu ve ‘Evlat edinelim Elif,’ dedi. Başta bunun geçici bir heves olduğunu düşündüm. Ancak günler geçtikçe bu konu bir takıntı halini aldı. ‘Bu ev çok büyük ve çok sessiz Elif. Bizim bir aile olmamız lazım. Ben seninle gerçek bir aile kurmak istiyorum,’ diyerek her gece beni ikna etmeye çalışıyordu. Onun bu çırpınışları, içimdeki o küllenmiş annelik ateşini yeniden harladı. Bir akşam karşıma geçip, ‘Başvurumuzun hemen onaylanmasını istiyorsan işi bırakmalısın. Sosyal Hizmetler evde tam zamanlı bir anne gördüğünde süreci çok daha hızlı onaylıyor,’ dediğinde beynimden vurulmuşa döndüm. Yıllarımı verdiğim kariyerimi bırakmamı istiyordu. ‘Tarık, bu çok büyük bir karar. Kariyerim, ekonomik bağımsızlığım…’ diye itiraz edecek oldum ama gözlerindeki o çaresiz, yalvaran ifade beni durdurdu. Onu o kadar çok seviyordum ki, bizim için, kuracağımız ‘gerçek aile’ için her şeyi feda etmeye hazırdım.

Şirketle anlaşıp kıdem tazminatımı aldım. Evrakları hazırladık, mülakatlara girdik. Tarık bu süreçte inanılmaz proaktifti. Sürekli kurumla görüşüyor, dosyaları takip ediyordu. Bir gün elinde bir dosyayla eve geldi. ‘Onları buldum,’ dedi gözleri parlayarak. ‘Dört yaşında, ikiz erkek kardeşler. Can ve Cem.’ Fotoğraflarına baktığımda kalbim eridi. Esmer, hafif çekingen bakışlı iki melek. Tarık nedense özellikle bu çocuklar için kurumu inanılmaz bir baskı altına aldı, bağışlar yaptı, araya tanıdıklar soktu ve nihayetinde süreci hızlandırdı.

Çocuklar eve geldiğinde rüyada gibiydim. İlk haftalar bir peri masalıydı. Fakat birinci ayın sonunda o masal yavaş yavaş bir kabusa dönüşmeye başladı. Tarık, o çok istediği, uğruna kariyerimi yaktırdığı çocuklardan aniden uzaklaştı. Akşamları eve gelmek bilmiyor, geldiğinde ise ‘Çok yorgunum, şirkette işler çok karışık’ diyerek kendini çalışma odasına kilitliyordu. Çocukların gece ağlamaları, tuvalet eğitimleri, bitmek bilmeyen enerjileriyle tek başıma, günde sadece iki saat uykuyla başa çıkmaya çalışıyordum. Gözaltlarım morarmış, bitkin düşmüştüm. Tarık’ın ise umrunda bile değildi. O takıntılı adam gitmiş, yerine buz gibi bir yabancı gelmişti.

Geçen perşembe günü, çocuklar öğleden sonra uykusuna daldığında, ben de koltukta sızıp kalmışım. Uyandığımda evin içi sessizdi. Koridorda yürürken Tarık’ın çalışma odasının kapısının hafif aralık olduğunu fark ettim. İçeri girip ‘Bana biraz yardım eder misin?’ diyecektim. Tam elimi kapı koluna atacakken, içeriden gelen o fısıltıyı duydum. Sesi boğuk, çaresiz ve telaşlıydı.

‘Oğlum anla beni, ona yalan söylemeye devam edemem…’ diyordu telefondaki kişiye. Sanırım en yakın arkadaşı Hakan’la konuşuyordu. Kalbim göğüs kafesimi delip geçecekmiş gibi atmaya başladı.

‘Elif benim onunla bir aile kurmak istediğimi sanıyor…’ diye devam etti. Nefesimi tuttum. Ellerim titremeye başlamıştı.

‘Ama o çocukları evlat edinmemin GERÇEK SEBEBİ bu değildi Hakan. Anlamıyor musun? Onlar benim kendi kanımdan! Aylin öldüğünde o iki çocuğu yetimhanede mi bıraksaydım? Karıma, yıllarca tüp bebek için kıvranırken, dışarıda başka bir kadından dört yaşında ikizlerim olduğunu nasıl söyleyebilirdim?’

Ardından hıçkırıklara boğuldu.

O an zaman durdu. Kulaklarımda bir çınlama koptu. Yıllarca benimle hastane köşelerinde çocuk sahibi olamıyoruz diye ağlayan adam, meğer beni yıllardır aldatıyor ve o kadından olan çocuklarını, bana ‘evlatlık’ yalanıyla eve getirip bana baktırıyordu. Kariyerimi, hayatımı, gururumu bir yalan uğruna hiçe saymıştı.

Kapıyı omuzumla iterek sonuna kadar açtım. Yerde oturmuş, başını ellerinin arasına almış ağlıyordu. Beni gördüğünde yüzündeki kan çekildi. Telefon elinden kayıp düştü. ‘Elif…’ diyebildi sadece. Gözyaşlarım bitti sanıyordum ama yanaklarımdan alev gibi süzülüyorlardı. ‘Bana bunu nasıl yaptın?’ diye fısıldadım. Cevap veremedi. Yukarı çıktım, o çok sevdiğim, uğruna her şeyi bıraktığım evden sadece kendi kıyafetlerimi bir valize doldurdum. Merdivenlerden inerken arkamdan yalvarıyordu. Ama artık duymuyordum. O gün o kapıdan çıktım ve doğrudan avukatıma gittim. Şimdi o, çok sevdiği çocukları ve kendi yalanlarıyla baş başa. Ben ise kendi küllerimden yeniden doğmak üzereyim.