Kayınvalidem Sırf Düğünü İçin Kızımın Saçlarını Kesti! Düğün Günü Ona Hayatının Dersini Verdim!

İstanbul’un o bitmek bilmeyen gri sabahlarından biriydi. Levent’teki banka şubesine yetişmek için her zamanki gibi acele ediyordum. Sekiz yaşındaki kızım Rüya, geceyi ateşler içinde geçirmişti. Sabah uyandığında yüzü kireç gibiydi ve okula gidemeyeceği çok açıktı. Eşim Emre, durumu annesi Cavidan Hanım’a laf arasında söylemişti.

Cavidan Hanım, Suadiye’de deniz manzaralı evinde oturan, haftada üç gün kuaföre giden, cemiyet hayatına ve dış görünüşüne takıntılı bir kadındı. Yıllardır ‘Köpeğim Tarçın’ı yalnız bırakamam’ ya da ‘Saçımın fönü bozulur, bugün gelemem’ diyerek kızımıza bir saat bile bakmayı reddeden bu kadın, aniden Rüya’ya bakmayı teklif etti.

Bu ani ve tuhaf iyilik isteği aslında benim ilk uyarım olmalıydı. Ancak saat sabahın sekiziydi, B planım yoktu ve toplantılarım ardı ardına dizilmişti.

Çaresizce kabul ettim. Rüya’nın o güzel, beline kadar uzanan sarı buklelerini okşadım, alnından öptüm, Cavidan Hanım’a ilaç saatlerini tembihledim ve işe gittim. Öğlen saat on iki sularında masamda çalışırken telefonum çalmaya başladı. Arayan kızımdı. Telefonu açtığımda duyduğum ses, içimi paramparça etti. Rüya o kadar şiddetli ağlıyordu ki, nefes alamıyordu. ‘Anne, lütfen eve gel!

Babaannem yalan söyledi! Bana yalan söyledi!’ diye hıçkırıklara boğulmuştu. Bilgisayarımı bile kapatmadan çantamı kaptığım gibi şirketten fırladım. Levent’ten Suadiye’ye o trafiği nasıl aştığımı, arabayı nasıl sürdüğümü inanın hatırlamıyorum. Kalbim göğüs kafesimi kıracak gibi atıyordu.

Eve vardığımda, mutfağın kapısında donup kaldım. Kayınvalidem Cavidan, dudaklarında neşeli bir mırıltıyla yerleri süpürüyordu. Faraşın içinde ve ayaklarının dibinde yığınla duran şey… Rüya’nın sarı, altın rengi bukleleriydi.

Kızımın yıllardır uzattığı, her sabah özenle taradığım saçları yerlerdeydi. Cavidan beni görünce gram suçluluk hissetmeden, o yapay gülümsemesiyle döndü. ‘Ah, iyi ki geldin Aylin. Rüya’nın saçları çok dağınıktı, uçlarından biraz alıp düzelttim’ dedi. Banyonun kapısının arkasından gelen boğuk ağlama sesleri evi inletiyordu. Kapıyı açtığımda kızım banyo paspasının üzerine çökmüş, titriyordu. ‘Anne… Babaannem sadece öreceğini söylemişti… Ama kesti anne, hepsini kesti!’ diye feryat etti. Saçları derme çatma, yamuk yumuk, erkek çocuğu gibi kısacık kesilmişti.

Öfkeden gözüm dönmüş halde mutfağa döndüm. ‘Bunu nasıl yaparsın?!’ diye bağırmak istedim ama sesim çıkmadı. Cavidan omuz silkerek, ‘Haftaya evleniyorum biliyorsun. Bütün saygın dostlarımız, sülalemiz orada olacak. Rüya’nın o bakımsız, elektriklenmiş cadı saçlarıyla ortalıkta dolanıp bana maskara olmasını istemedim.

Vitrin gibi görünmeli her şey’ dedi. O an anladım; bu kadının kibri, bir çocuğun masumiyetini ve ruh sağlığını ezip geçecek kadar iğrençti. Kızımı kucakladım, yatak odasına götürüp kapıyı kilitledim. Titremesi geçene kadar ona sarıldım, ‘Sen her halinle dünyanın en güzel kızısın’ diyerek sakinleştirmeye çalıştım. Sonra mutfağa dönüp yerdeki saçların fotoğrafını çektim. Cavidan’a baktım. Bağırmadım, tehdit etmedim. Sadece tek bir kelime ettim: ‘Tamam.’ Gülümsedi, tartışmadan kaçtığım için kazandığını sandı. Ama hayatının en ağır, en acımasız dersini almak üzere olduğundan haberi yoktu.

O gece eve gelen eşim Emre, kızının o halini görünce sinir krizi geçirdi. Annesini arayıp ağzına geleni söyledi ve düğüne kesinlikle katılmayacağımızı haykırdı. Ama onu durdurdum. ‘Hayır,’ dedim, ‘O düğüne gideceğiz ve en ön masada oturacağız.’ O gece tek bir telefon görüşmesi yaptım. İzmir’de yaşayan, eski bir güzellik uzmanı olan annem Şükran’ı aradım. Annem durumu öğrenince hiç soru sormadı, sesi buz gibiydi. ‘Sadece ne yapmam gerektiğini söyle kızım’ dedi. Ve ona kusursuz planımı anlattım.

Ertesi gün Rüya’yı İstanbul’un en iyi, en lüks çocuk kuaförüne götürdüm. Tam 15.000 TL ödeyerek o yamuk kesimi, Paris modasını aratmayan harika, modern bir ‘pixie’ kesime dönüştürdüler. Rüya aynada kendine bakıp gülümsediğinde dünyalar benim olmuştu. Ardından ona prensesleri kıskandıracak özel tasarım bir elbise aldım. Gelelim asıl plana…

Düğüne iki gün kala annem Şükran İstanbul’a geldi. Cavidan, düğün stresiyle boğuşuyordu ve annemin ona ‘Düğün hediyesi olarak sana İsviçre’den getirdiğim, saçlarını ipek gibi yapacak 20.000 liralık özel organik saç bakım kürünü uygulayayım, dünürlük görevimdir’ teklifine balıklama atladı. Bedava lüks denince Cavidan’ın akan suları dururdu.

Annem, Cavidan’ın Suadiye’deki evine gitti. O özel saç kremini Cavidan’ın saç diplerine masaj yaparak yedirdi. Şampuan sandığı o şeyin içinde aslında annemin kuaförlük yıllarından bildiği, saçtaki tüm keratini anında yakan ve boyayı tamamen kusan çok güçlü bir endüstriyel renk açıcı vardı. ‘Bunu 24 saat yıkamayacaksın, düğün sabahı yıkayınca saçların parlayacak’ diyerek evden çıktı.

Düğün günü gelip çattığında Boğaz’daki o lüks yalıda herkes yerini almıştı. Emre, ben ve Rüya en ön masadaydık. Rüya yeni tarzı ve muhteşem elbisesiyle herkesin ilgi odağı olmuş, bütün misafirler ona hayran kalmıştı. Derken salona gelin Cavidan girdi.

Salonda bir an derin bir sessizlik oldu, ardından fısıltılar ve kıkırdamalar başladı. Cavidan’ın o her zaman övündüğü gür, fönlü kestane rengi saçları… Yoktu! Saçları yer yer kopmuş, kalan kısımları çiğ bir turuncu-yeşil karışıma dönmüş ve kafa derisinde devasa kellikler oluşmuştu. Kuaförü durumu kurtaramadığı için kafasına derme çatma, tül bir şapka tutturmuşlardı ama şapka sürekli kayıyor ve altındaki felaketi gözler önüne seriyordu.

Cavidan masamıza yaklaştığında gözleri doluydu, perişan haldeydi. Makyajı akmış, bütün o kibirli duruşu yerle bir olmuştu. Tam o sırada kızım Rüya, Cavidan’ın yanına gidip o masum, tatlı sesiyle salonun duyacağı şekilde şöyle dedi: ‘Babaanne, kuaförcücülük oynamayı pek beceremiyorsun sanırım. Benim saçlarım seninkinden çok daha güzel oldu!’

Cavidan’ın yüzü utançtan kıpkırmızı oldu. O gece boyunca misafirlerin alaycı bakışları ve fısıltıları altında ezildi. Cavidan, kızımın o güzel saçlarını sadece ‘vitrin’ uğruna kesmenin bedelini, hayatının en özel gününde bir vitrin mankeni gibi herkesin alay konusu olarak ödedi. O günden beri ne biz onu aradık, ne de o utancından bizi arayabildi. Rüya ise yeni saçlarıyla her zamankinden daha mutlu ve daha özgüvenli.