Kocamın Gizli Dairesindeki O Keskin Koku ve Hayatımı Değiştiren İtiraf

Ankara’nın kuru soğuğu camları titretirken, Hacettepe’deki küçük salonumuzda sobanın çıtırtısını dinliyordum. Üzerimde Kemal’in çok sevdiği o eski, yün şalım vardı. Karşımdaki koltuk aylardır boştu. Kemal’imi, hayat arkadaşımı, o güleç yüzlü adamı yaprak dökümü zamanı, hüzünlü bir sonbahar günü kaybetmiştim. Ve bugün 14 Şubat’tı… Onsuz geçen ilk Sevgililer Günü. İçimde koca bir boşluk, boğazımda yutkunamadığım bir yumru vardı.

Kemal’le aşkımız 1962’nin o çetin kışında, Gençlik Parkı’nın karlar altındaki ağaçları arasında başlamıştı. İkimiz de Mülkiye’de öğrenciydik. 14 Şubat günü beni parktaki o küçük çay bahçesine götürmüş, paltosunun içinden elleri titreye titreye bir demet karanfil ve o zarif gümüş yüzüğü çıkarmıştı. ‘Benimle yaşlanmaya var mısın Necla?’ diye sorduğunda gözlerindeki o parlaklığı ömrümce unutmadım. Gerçekten de birlikte yaşlandık. 63 yıl dile kolay… Memuriyet hayatı boyunca her Sevgililer Günü’nde kapıdan elinde çiçeklerle girdi. Bazen Kızılay Meydanı’ndan aldığı kırmızı laleler, bazen mahalledeki çiçekçiden kopardığı nergisler. Hastayken bile o günü asla unutmadı, çiçekler her zaman o masanın üzerinde yerini aldı.

Sobanın üzerindeki çaydanlığın sesi düşüncelerimi böldü. Tam o sırada dış kapıdan tok ve sert bir ses geldi. Biri kapıya vurmuştu. Ağır adımlarla kalktım. Kapının deliğinden baktım ama kimse görünmüyordu. ‘Kimdir o?’ diye seslendim. Sessizlik… Kapının zincirini yavaşça indirip araladığımda rüzgar yüzüme çarptı. Kimse yoktu. Fakat paspasın üzerinde kan kırmızı güllerden oluşan devasa bir buket ve kalın, kahverengi bir zarf duruyordu.

Kalbim göğüs kafesimi delecekmiş gibi atmaya başladı. Eğilip çiçeği ve zarfı alırken ellerim tir tir titriyordu. Salona geçip zarfı açtım. İçinden pirinçten yapılma, ağır bir anahtar ve bir mektup çıktı. Yazı kesinlikle Kemal’e aitti. ‘Necla’m, can yoldaşım…’ diye başlıyordu. ‘Eğer bu mektubu okuyorsan, o amansız hastalık beni senden ayırmış demektir. Sana bu zarfla birlikte bir anahtar bırakıyorum. 63 yıllık evliliğimiz boyunca senden gizlediğim tek bir şey oldu. Yıllarca sana yalan söylemek zorunda kaldığım için beni affet ama bunu yapmaya mecburdum. Gerçeği kendi gözlerinle görmelisin. Lütfen kağıdın arkasındaki adrese git…’

Kanım çekilmişti. Gözlerime inanamıyordum. Kemal? Benim memur emeklisi, dürüstlük abidesi Kemal’im benden ne saklamış olabilirdi? Başka bir hayatı mı vardı? Gizli borçlar mı? Karanlık işler mi? NELER OLUYORDU?! Panikle paltomu giydim. Sokağa çıkıp bir taksi çevirdim. Şoföre adresi verirken sesim titriyordu. Taksi, Ankara’nın karla kaplı sokaklarında ilerlerken camdan dışarı boş gözlerle bakıyordum. Samanpazarı civarında, eski Ankara evlerinin olduğu dar bir sokağa girdik. Taksi durduğunda yolculuk bir saat sürmüştü sanki.

Adresteki eve doğru yürüdüm. Ahşap panjurları kapalı, iki katlı yorgun bir evdi. Elimdeki pirinç anahtarla kapının önünde dakikalarca bekledim. İçeri girmeye cesaret edemiyordum. Sonunda derin bir nefes alıp anahtarı kilide yerleştirdim. Çevirdiğimde çıkan ‘tık’ sesi sessiz sokağa yayıldı.

Kapıyı aralayıp içeri adımımı attığımda, yüzüme inanılmaz derecede keskin bir koku çarptı. Tiner, terebentin ve ağır bir yağlı boya kokusu… Karanlık holü geçip ana odaya girdiğimde gördüğüm manzara karşısında dizlerimin bağı çözüldü.

‘AMAN TANRIM KEMAL… SEN NEYİN İÇİNE KARIŞTIN BÖYLE?!’

Oda, tavana kadar uzanan yüzlerce, binlerce tuvalle doluydu. Fakat beni asıl şoka sokan bu değildi. Tuvallerin her birinde ben vardım! 1962’deki o gencecik, saçları örgülü Necla… 1970’lerde oğlumuzu kucağıma aldığım an… Saçlarıma ilk akların düştüğü yaşlarım, mutfakta çay demlediğim anlarım, sobanın başında uyuyakaldığım akşamlar… Odanın köşesinde eski bir şövale duruyordu ve üzerinde yarım kalmış son bir tablo vardı. Yüzümün kırışıklıklarını o kadar derin, o kadar aşkla resmetmişti ki…

Tablonun yanındaki küçük sehpanın üzerinde bir not duruyordu. Gözyaşlarım sel olmuşken notu elime aldım: ‘Necla’m… Gençliğimizde ressam olmak isterdim bilirsin, ama hayat şartları bana o kalemi bıraktırıp memur ceketini giydirdi. Senden sakladığım sır buydu. Ben o fırçayı hiç bırakmadım. Sadece seni çizdim. Son yıllarda gözlerimdeki o sinsi hastalık yüzünden görme yetimi yavaş yavaş kaybediyordum. Sana karanlığa gömüldüğümü söyleyemedim, acımanı istemedim. Onun yerine, hafızam silinmeden önce senin her zerreni bu tuvallere işledim. Senin yüzün, karanlığımda göreceğim son ışık olmalıydı.’

Hıçkırıklara boğuldum. O keskin boya kokusu artık bana dünyanın en güzel parfümü gibi geliyordu. Benim dürüst kocam, benden bir ihanet veya suç değil, sadece onun için ne kadar büyük bir sanat eseri olduğumu saklamıştı. Tuvallerden birine dokundum, boyası kurumuş o güzel hatıralarımızın arasında, Kemal’imin sonsuz aşkıyla sarmalandığımı hissettim.

Kocamın Gizemli Mirası: Öldükten Sonra Gelen Çiçeklerin Ardındaki İnanılmaz Sır

İzmir’in ılık, deniz kokan şubat sabahlarından birinde, Karşıyaka’daki evimizin balkonunda yalnız başıma oturuyordum. Martıların sesi her zamanki gibi neşeliydi ama benim içimde fırtınalar kopuyordu. Masadaki fincandan süzülen kahve kokusu bile midemi bulandırmaya yetiyordu. Karşımdaki hasır koltuk bomboştu. Rıza’yı, canımdan çok sevdiğim kocamı geçtiğimiz sonbahar yağmurlarında, o kahrolası hastalıktan kaybetmiştim. Hayatımın neşesi, evimin direği sönüp gitmişti. Ve bugün 14 Şubat… Tam 63 yıl sonra Rıza olmadan geçireceğim ilk Sevgililer Günü.

Onunla hikayemiz 1962’de, Ege Üniversitesi’nin koridorlarında çarpışmamızla başlamıştı. İkimiz de ziraat mühendisliği okuyorduk. O 14 Şubat günü, Alsancak’ta Kordon’da yürürken aniden diz çökmüş, cebinden çıkardığı gümüş bir yüzüğü ve kendine has, kokusu büyüleyici olan koyu kırmızı bir gülü uzatmıştı bana. O gülün türünü daha önce hiç görmemiştim. ‘Bu gül sadece senin için açtı Zeynep,’ demişti. O günden sonra aramızdaki bağ hiç kopmadı. Her 14 Şubat’ta, ne olursa olsun eve o efsunlu kokuya sahip kırmızı güllerden getirdi. Maddi durumumuzun en kötü olduğu yıllarda bile o güller masamızı süsledi.

Ama şimdi o yoktu. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken kapının zili acı acı çaldı. Ardından kapıya iki kez sertçe vuruldu. Şaşkınlıkla yerimden kalktım. Sabahın bu erken saatinde kim olabilirdi ki? Kapıyı açtığımda kimsecikler yoktu. Rüzgarın uğultusundan başka bir ses duyulmuyordu. Fakat yerde, tam ayaklarımın ucunda o muazzam, koyu kırmızı güllerden oluşan devasa bir buket ve beyaz bir zarf duruyordu.

Kalbim bir kuş gibi çırpınmaya başladı. Çiçeklerin o tanıdık, efsunlu kokusu başımı döndürdü. Gülleri ve zarfı aceleyle içeri aldım. Titreyen parmaklarımla zarfı yırttım. İçinden eski püskü bir anahtar ve bir kağıt düştü. Yazıyı görür görmez hıçkırıklara boğuldum. Rıza’nın el yazısıydı.

‘Gözümün nuru Zeynep’im…’ diye başlıyordu mektup. ‘Eğer bu mektubu tutuyorsan, ben o çok sevdiğim deniz gözlerine artık bakamıyorum demektir. Bu zarfın içindeki anahtar bir yerin kapısını açıyor. Bütün ömrümüz boyunca, seni incitmekten korktuğum için sakladığım çok büyük bir sırrım var. Özür dilerim sevgilim, ama başka türlüsünü yapamazdım. Lütfen bu adrese git, gerçeği öğrenmelisin…’

Kanım donmuştu. Rıza benden ne saklamış olabilirdi? 63 yıllık evlilik boyunca her şeyimizi paylaşmamış mıydık? İçime düşen o korkunç kurt beynimi kemiriyordu. İhanet mi? Yıllarca benden gizlediği bir hayatı mı vardı? NELER OLUYORDU?! Bu şüpheyle yaşayamazdım. Hemen üstüme bir şeyler alıp sokağa fırladım. Duraktan bindiğim taksinin şoförüne adresi verirken sesim titriyordu. Bornova’nın dağlık, ıssız kesimlerine doğru tırmanmaya başladık. Yaklaşık bir saat süren yolculuk bana bir asır gibi gelmişti.

Sonunda taksi durdu. Karşımda, etrafı yüksek duvarlarla çevrili, eski ve terk edilmiş gibi duran bir depo vardı. Deponun demir kapısındaki asma kilitte bir anahtar deliği duruyordu. Elimdeki anahtarla kilide yaklaştım. Ellerim o kadar çok titriyordu ki anahtarı deliğe zor soktum. Paslı kilit tiz bir sesle açıldı.

Demir kapıyı aralayıp içeri adım attığım anda, yüzüme çarpan kokuyla beynimden vurulmuşa döndüm. Çok keskin, inanılmaz yoğun, kimyasal bir çiçek esansı kokusuydu bu… İçeri girip ışık düğmesini bulup bastığımda, gözlerime inanamadım.

‘AMAN TANRIM RIZA… SEN NEYİN İÇİNE KARIŞTIN BÖYLE?!’

Burası bir depo değil, devasa, kapalı bir botanik laboratuvarıydı! İçeride yüzlerce cam fanus, damıtma tüpleri, ısıtıcılar ve odanın dört bir yanını saran devasa koyu kırmızı güller vardı. Yıllarca bana getirdiği o efsunlu güller… Odanın ortasındaki masada bir yığın defter ve not duruyordu. Masaya yaklaştım. En üstteki defteri açtığımda Rıza’nın notlarını okumaya başladım.

’14 Şubat 1965… Zeynep’e verdiğim o nadide Anadolu gülünün türü hızla tükeniyor. Ona hayatım boyunca bu gülü vereceğime yemin ettim. Toprakta yetiştirmeyi başaramazsam, hücre kültürleriyle onu yaşatmalıyım.’

’12 Mart 1980… Hastalığımın ilk belirtileri başladı ama pes edemem. Zeynep’imin o eşsiz parfümünü, bu gülün genetiğini korumalıyım. Geceleri mesaiye kalıyorum diyerek buraya geliyorum. Beni affet sevgilim.’

Defterin yanında küçük, kristal bir şişe ve son bir not vardı. ‘Sevgilim Zeynep, 1962’de sana verdiğim o gülün soyu maalesef dünyada tükendi. Senden gizli yıllarca burada, o gülün tohumlarını yaşatmaya ve onun esansını kalıcı hale getirmeye çalıştım. Başka türlü yapamazdım, çünkü o gül benim sana olan aşkımdı ve aşkımızın dünyadan silinmesine izin veremezdim. Bu şişedeki parfüm, 63 yıllık emeğimin ve aşkımın damıtılmış halidir. Sırrım sadece buydu. Seni dünyadaki tüm çiçeklerden daha çok sevdim.’

Gözyaşlarım defterin sayfalarına damlarken, o keskin kokunun içinde Rıza’nın kollarının beni sıkıca sardığını hissettim. Benden sakladığı sır, dünyayı kandıran bir yalan değil, doğaya ve zamana kafa tutan efsanevi bir aşktı. Kristal şişeyi göğsüme bastırarak o kırmızı güllerin ortasında dakikalarca hıçkıra hıçkıra ağladım.

Kocamın 63 Yıllık Sırrı: Ölümünden Sonra Gelen Çiçekler ve Gizemli Anahtar

İstanbul’un o gri, insanın içine işleyen şubat sabahlarından biriydi. Fatih’teki eski ahşap pencereli evimin mutfağında, masanın köşesinde tek başıma oturuyordum. İnce belli bardağımdan yükselen çayın buharı, camdaki buğuya karışıyordu. Karşımdaki ahşap sandalye boştu. Ferhat’ın sandalyesi… 63 yıl boyunca her sabah karşımda oturan, çayına mutlaka iki şeker atan, gazeteye göz atarken bıyık altından gülümseyen o koca çınar artık yoktu. Ferhat’ı geçtiğimiz sonbaharda, sararan yapraklarla birlikte toprağa vermiştim. Hayatımın en büyük boşluğunu yaşıyordum ve bugün, onsuz geçireceğim ilk 14 Şubat Sevgililer Günü’ydü.

Ferhat ile hikayemiz 1962 yılının şubat ayında, İstanbul Üniversitesi’nin o görkemli kapısının önünde başlamıştı. Ben Edebiyat Fakültesi’nde gencecik bir öğrenciydim, o ise Hukuk’ta okuyordu. Dönemin o naif, telaşlı İstanbul’unda, Vezneciler’deki öğrenci yurdunun küçük bir odasında bana kendi elleriyle hazırladığı o mütevazı yemeği hiç unutamam. Kuru fasulye ve pilavın yanında, cebindeki son harçlığıyla aldığı o küçük, kırmızı gül buketini uzatmıştı. Güllerin kokusu o gün ruhuma kazınmıştı. Bir de avucuma bıraktığı o gümüş yüzük… ‘Bu yüzük kar kararmaz Selma,’ demişti, ‘benim sana olan sevgim de öyle.’ O günden sonra gerçekten de hiç ayrılmadık. Tam 63 yıl boyunca, her Sevgililer Günü’nde kapıdan içeri mutlaka bir çiçekle girdi. Bazen Belgrad Ormanı’ndan topladığı yabani kır çiçekleri, bazen de Mısır Çarşısı’nın girişindeki çiçekçiden aldığı kocaman kırmızı güller… Bir kez olsun o günü atlamadı.

Ama şimdi yalnızdım. Evin içindeki sessizlik kulaklarımı sağır edecek kadar ağırdı. Hatıraların ağırlığı altında ezilirken, aniden sokak kapısına şiddetli, keskin bir şekilde vuruldu. İrkilerek yerimden sıçradım. ‘Kim o?’ diye seslendim ama cevap gelmedi. Bastonumdan destek alarak ağır adımlarla koridoru geçtim. Kalbim nedensizce hızla çarpıyordu. Kapıyı araladığımda soğuk bir rüzgar yüzüme çarptı ama merdiven boşluğunda kimsecikler yoktu. Sadece… sadece kapının eşiğinde, o çok iyi bildiğim kırmızı güllerden oluşan devasa bir buket ve üzerine iliştirilmiş sarı bir zarf duruyordu.

Nefesim kesildi. Gözlerim doldu. Titreyen ellerimle gülleri ve zarfı alıp içeri geçtim. Bu bir şaka mıydı? Ya da mahalleden birinin acıma duygusuyla yaptığı bir teselli mi? Zarfı dikkatlice açtım. İçinden tırtıklı, eski tip bir anahtar ve sararmış bir kağıt parçası düştü. Kağıttaki el yazısını gördüğüm an olduğum yere yığılacaktım. Bu Ferhat’ın yazısıydı. O hafif sağa eğik, inci gibi harfler… ‘Canım Selmam,’ diye başlıyordu mektup. ‘Eğer bu satırları okuyorsan, ben artık senin o güzel gözlerine bakamıyorum demektir. Bu zarfın içindeki anahtar, bir daireye ait. Bütün hayatımız boyunca, o çok güvendiğin kocan olarak senden bir şey sakladım. Seni bu dünyadaki her şeyden çok sevdim ama bu sırrı seninle paylaşamazdım. Özür dilerim biriciğim, başka türlü yapamazdım. Şimdi mektubun sonundaki adrese gitmeni istiyorum…’

Kanım donmuştu. Ferhat? Benim her şeyini bildiğimi sandığım, yalan söylemeyi bile beceremeyen Ferhat benden ne saklamış olabilirdi? Hem de bütün bir ömür boyu! Neler oluyordu? İçimi kemiren şüphe ve korkuyla karışık o dehşet duygusu beni ayağa kaldırdı. Hemen kalın yün paltomu sırtıma geçirdim, başörtümü bağladım. Mahallenin durağından bir taksi çağırdım. Şoför Halil beye mektuptaki adresi uzattığımda şaşırdı, ‘Abla emin misin, Balat’ın arka sokaklarında, terk edilmiş eski binaların olduğu bir yer burası,’ dedi. ‘Eminim Halil, sür lütfen,’ dedim.

Yolculuk tam bir saat sürdü. Camdan dışarı akıp giden İstanbul manzarasına bakarken aklımda binlerce senaryo dönüyordu. Ferhat’ın gizli bir hayatı mı vardı? Başka bir aile mi? Yasa dışı bir iş mi? Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüyordu. Taksiden indiğimde karşımda eski, boyaları dökülmüş, iki katlı ahşap bir Rum evi duruyordu. Tahta merdivenleri gıcırdayarak çıktım. Anahtarı üzerinde 2 numara yazan yıpranmış kapının deliğine soktum. Ellerim o kadar titriyordu ki kilidi zor çevirdim. Kapı ağır ve paslı bir sesle aralandı.

İçeri adım attığım an yüzüme çok keskin, genzimi yakan bir koku çarptı. Tiner, vernik ve talaş kokusu… Loş odaya vuran sokak lambasının ışığında gördüklerim karşısında dehşete düştüm. ‘AMAN TANRIM FERHAT… SEN NEYİN İÇİNE KARIŞTIN BÖYLE?!’ diye çığlık attım.

Oda ağzına kadar ahşap oyuncaklarla doluydu. Binlerce, belki on binlerce el yapımı tahta at, tren, küçük bebek arabaları, bulmacalar… Duvarlarda fotoğraflar asılıydı. Fotoğraflarda Türkiye’nin dört bir yanındaki yetimhanelerden, kimsesiz çocukların gülümseyen yüzleri vardı. Odanın tam ortasında devasa bir çalışma tezgahı, çeşit çeşit oyma bıçakları ve kurumuş boya kutuları duruyordu. Tezgahın üzerinde, henüz boyanmamış küçük bir ahşap kalp ve yanında açık bırakılmış bir defter vardı. Deftere doğru sendeledim. Sayfaları çevirdiğimde Ferhat’ın yıllar boyunca tuttuğu notları gördüm: ‘Bugün Diyarbakır’daki yuvaya 50 tren gönderdim. Selma’ma yalan söyledim, kahveye gidiyorum diyerek buraya geldim. Affet beni Selmam. Ben yetimhanede büyüdüm, o soğuk duvarların ne demek olduğunu bilirim. Hiçbir çocuğun gözü yollarda kalmasın diye, senin o merhametli kalbini bu dertle yormamak için bu yükü tek başıma omuzladım.’

Gözyaşlarım defterin sararmış sayfalarına damlıyordu. Benim kocam, yıllarca kahvehanede arkadaşlarıyla oyun oynadığını sandığım saatlerde buraya kapanıp, kimsesiz çocuklar için oyuncaklar oymuştu. Keskin vernik kokusunun içinde, onun nasırlı ellerinin şefkatini hissettim. O, sadece bana değil, dünyadaki bütün sevgisiz kalmış çocuklara sevgililik yapmıştı. O an anladım ki, 63 yıl boyunca tanıdığım adam, aslında tahmin ettiğimden çok daha büyük bir kahramandı. Ahşap kalbi avuçlarımın arasına aldım ve boş odaya doğru fısıldadım: ‘Seni her şeyden çok seviyorum, koca yürekli adam…’

Kocamın Gizemli Mesajlarını Yakaladım! Takip Ettiğimde Karşılaştığım Gerçek Yürek Parçalayıcıydı

İnsan elli beş yaşına geldiğinde hayatın sürprizlere kapalı, sakin bir nehir gibi akıp gideceğini sanıyor. Ben, Selma. Fatih’in dar sokaklarında geçen yirmi yıllık evliliğimde eşim Mustafa’dan bir gün bile şüphe edeceğimi düşünmezdim. İlk eşim vefat ettiğinde kızım Zeynep daha ilkokula bile gitmiyordu. Mustafa hayatımıza girdi, bize kol kanat gerdi. Şimdilerde Zeynep’in düğün telaşı içindeydik. Her şeyin ateş pahası olduğu bu dönemde, sadece çeyiz ve salon masrafları için bankadan 1.500.000 TL kredi çekmek zorunda kalmıştık. Mustafa emekliliğine rağmen Kapalıçarşı’da bir kuyumcunun yanında muhasebe tutmaya devam ediyordu. En azından ben öyle sanıyordum.

Geçen Şubat ayından itibaren Mustafa’nın davranışları değişmeye başladı. Her Salı akşamı ‘Selma, dükkanda envanter sayımı var, geç kalacağım’ diyerek gece yarılarına kadar eve gelmiyordu. Başlarda bu fedakarlığı için ona içten içe minnet duyuyordum. Ancak zamanla tuhaf huylar edindi. Telefonunu tuvalete bile yanında götürüyor, şifresini değiştiriyor, ekranına bakmaya çalıştığımda irkilerek telefonu cebine saklıyordu. Yirmi yıllık kocam benden bir şeyler saklıyordu.

Geçtiğimiz Çarşamba sabahı, o banyodayken telefon ceketinin cebinden masaya düştü ve ekranı yandı. Mesaj barizdi:
‘Salı gecesi için hazır ol Mustafa. Geç kalma, sana öğreteceğim YENİ HAREKETLER sayesinde o gece çok daha rahat edeceksin. ❤️ — Leyla’

Kalbim göğüs kafesimi delip çıkacak gibi atmaya başladı. ‘Yeni hareketler’ mi? ‘O gece rahat edeceksin’ mi? Dünyam başıma yıkılmıştı. Kredi borçları altında ezilirken, kocamın benden gizli genç bir kadınla fanteziler yaşadığını düşünmek midemi bulandırdı.

Salı günü geldiğinde bir taksi tutup onu iş çıkışı izlemeye başladım. Kapalıçarşı’dan çıkıp Balat’ın arka sokaklarında, dışarıdan metruk görünen, camları kalın siyah perdelerle kapatılmış merdiven altı bir binaya girdi. Karşısındaki kahvehanede iki saat boyunca çay içiyormuş gibi yapıp onu bekledim. O köhne binada ne işi olabilirdi? O iki saat bana iki asır gibi geldi. Çıktığında yüzünde garip bir rahatlama ifadesi vardı. Kararımı vermiştim, onunla hemen orada sokak ortasında rezillik çıkararak yüzleşmeyecektim. İntikamım, yakında kutlayacağımız Sevgililer Günü sabahında, oldukça can yakıcı olacaktı.

14 Şubat sabahı karanlıkta uyandım. Ona her zamanki gibi sabah kahvesini hazırladım ama içine eczaneden aldığım güçlü bir müshil ilacını boca ettim. Yanına da kırmızı kurdeleli ÖZEL BİR HEDİYE KUTUSU hazırladım. Kutunun içine sadece tek bir şey koymuştum: Gençliğimde ona aldığım, ‘Sonsuza dek sadakatle’ yazılı köstekli saatin kırık camlı hali. Tepsiyi alıp yatak odamıza yöneldim.

‘Uyan bakalım, Sevgililer Günü kutlu olsun,’ dedim sert bir tonda.

Mustafa yüzünde tatlı bir tebessümle doğruldu. Çay tepsisini aldı ve kahveden büyük bir yudum aldı. Daha yutar yutmaz yüzü bembeyaz oldu, midesini tutarak şiddetle öksürmeye başladı.

‘Kutuyu aç,’ dedim parmağımla işaret ederek. ‘Bakalım sevgili Leyla hanımın bu hediyeye ne diyecek?’

Mustafa titreyen elleriyle kutuyu açtı. Kırık saati gördüğünde gözleri dehşetle büyüdü. ‘Selma… Sen… Kahveye ne koydun?’ diye fısıldadı boğuk bir sesle.

Omuz silktim. ‘Kırk yıllık hatırı olan bir kahveyi hak etmediğini düşünerek biraz acılaştırdım diyelim.’

Yutkunmaya çalıştı ama boğazı düğümlenmişti. Midesindeki kasılmalardan dolayı iki büklüm oldu. ‘Çok büyük… Çok büyük bir hata yaptın Selma,’ diye inledi. ‘Allah aşkına dinle… Leyla… Leyla benim fıtık terapistim!’

Sözleri zihnimde yankılandı. ‘Ne?’

Mustafa acı içinde tişörtünü sıyırdı ve beline sarılmış kalın korseyi gösterdi. ‘Kızımızın o 1.500.000 liralık düğün masrafını karşılayabilmek için Çarşı’dan sonra Eminönü’nde hamallık yapmaya başladım. Geceleri mal taşıyordum. Belimde üç tane fıtık patladı. Sana söyleyemedim, üzülme, yüklenme diye. Balat’taki o karanlık yer merdiven altı bir fizik tedavi kliniği. Çünkü paramız ancak oraya yetiyordu! Leyla Hanım fizyoterapist. Yeni hareketler dediği de düğün gecesi kızımızla dans ederken belim kilitlenmesin diye bana yaptırdığı egzersizlerdi…’

O an dizlerimin üzerine çöktüm. Dünyadaki tüm utanç üzerime yığılmış gibiydi. Mustafa, o yaşlı ve yorgun kocam, sırf kızımızın mutluluğu için bedenini parçalamış, karanlık rutubetli odalarda şifa aramış; ben ise onu aldatmakla suçlamıştım. Hemen ambulansı aradım. Hastanede elini bir saniye bile bırakmadım. O günden sonra aramızda bir daha asla gizli bir şey kalmadı. Düğün gecesinde Zeynep ile dans ederken dimdik ayaktaydı, benim ise gözyaşlarım durmak bilmedi.

Kocamın Gizli Hayatını Ortaya Çıkarmak İsterken Karşılaştığım Şok: Sevgililer Günü İntikamım Hayatımın Utancı Oldu

Ben Zeliha. İstanbul’un gürültüsünde, Şişli’nin yokuşlarında geçen tam yirmi yıllık bir evlilik… Eşim Ferhat, sessiz, sakin ama ailesine aşırı düşkün bir adamdır. Kızım Aslı’yı kundağındayken bırakıp giden ilk eşimden sonra, Ferhat ona ‘kızım’ dediği ilk gün, benim için dünyanın en muhteşem erkeği olmuştu. Şimdilerde Aslı, 25 yaşında gencecik bir gelin adayıydı. Düğün hazırlıkları tüm hızıyla sürüyordu. Ancak her şeyin 45.000 TL asgari ücret sınırlarında boğuştuğu bu ekonomik krizde, sadece beyaz eşyaların bile 400.000 TL’yi geçtiği bir dönemde Ferhat’ın omuzlarına binen yükü görebiliyordum. Yine de bu, bana yalan söylemesini haklı çıkarmazdı.

Ferhat’ın o tuhaf halleri geçen kışın ortasında, Şubat ayında başladı. Normalde her akşam sekizde evde olan adam, her Salı ‘bölge bayilerinde hesap denetimi var, gece geç geleceğim’ demeye başladı. Başlangıçta inandım. Taa ki telefonunu bir ajan gibi gizlemeye, banyoya bile telefonuyla girmeye başlayana kadar. Ekranına bir saniye bile bakmam yasaktı sanki. Bu halleri beni delirtiyordu.

Geçen hafta, Ferhat salonda televizyon karşısında uyuya kalmıştı. Telefonu sehpada titreşti. Ekranda düşen mesaj tam olarak şuydu:
‘Salı planını unutma. Akşam geç kalma. Lola’nın sana göstereceği YENİ HAREKETLERİ var, inanamayacaksın! ❤️ — Canan’

Kalbim duracak gibi oldu. ‘Lola’ mı? ‘Canan’ mı? İki kadın ismi mi vardı işin içinde? Ve ‘yeni hareketler’ derken ne demek istiyordu? Gözlerim doldu. Elli beş yaşındaydım ve kocamın bir, hatta belki iki genç kadınla karanlık işler çevirdiği şüphesi beynimi kemirmeye başladı. Kendi kendime yemin ettim; bu işin peşini bırakmayacaktım.

Ertesi Salı, akşam karanlığı çöktüğünde Ferhat evden çıktı. Bir taksiye atlayıp onu takip ettim. Şişli’den çıkıp Maslak Oto Sanayi’nin en ücra, izbe sokaklarından birine girdi. Tabelası bile olmayan, camları tamamen siyaha boyanmış bir deponun önünde durdu. İçeri girerken etrafını kontrol edişi tam bir suçlu gibiydi. Taksinin içinde iki saat boyunca bekledim. O karanlık deponun içinde kocamın o ‘Lola’ denen kadınla ne yaptığını hayal ettikçe sinirden ağlıyordum. Onu o an basabilirdim ama hayır… İntikam soğuk yenen bir yemektir. Sevgililer Günü yaklaşıyordu ve ben ona hayatının şokunu yaşatacaktım.

14 Şubat sabahı saat beşte ayağa kalktım. İçimde fırtınalar kopuyordu. Ferhat’ın o çok sevdiği sabah kahvesini hazırladım. Ancak içine bir tatlı kaşığı karbonat ve bolca limon tuzu karıştırdım. Tadı zehir gibi, asidik bir cehennem suyu olmuştu. Yanına da zarif, kırmızı kurdeleli ÖZEL BİR HEDİYE KUTUSU yerleştirdim. Kutunun içinde evliliğimizin ilk yılında bana aldığı yüzük ve Canan’dan gelen o iğrenç mesajın ekran görüntüsünün çıktısı vardı. Yatak odasının kapısını sertçe açıp tepsiyi başucuna fırlatırcasına koydum.

‘Sevgililer Günün kutlu olsun, yalancı,’ dedim dişlerimin arasından.

Ferhat irkilerek uyandı, gözlerini ovuşturdu. Hiçbir şeyden habersiz, şaşkınlıkla kahve fincanına uzandı. Büyük bir yudum aldı.

Saniyeler içinde yüzü morardı. Kahveyi halıya püskürterek öksürük krizine girdi. Boğazını tutuyordu.

Kutuyu işaret ettim. ‘Aç şunu! Lola denen o sürtük de bu hediyeye sevinir mi sence?’ diye bağırdım.

Ferhat’ın elleri titreyerek kutuyu açtı. İçindeki mesajın çıktısını ve yüzüğü görünce gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Sırtını yatağın başlığına çarptı.

‘Zeliha,’ diye fısıldadı soluk soluğa, bir yandan da ağzındaki iğrenç tadı silmeye çalışıyordu. ‘Sen… Sen bana zehir mi verdin?’

Kollarımı göğsümde bağladım, sessizce cezasını çekmesini izledim.

Yutkundu, boğazı tahriş olmuştu. ‘Çok büyük… Çok korkunç bir hata yaptın Zeliha,’ dedi zar zor. ‘Söylediğin şeylerin hiçbiri gerçek değil. Canan Hanım… Canan Hanım bir oto tamircisi. Lola ise…’

Duraksadı, acıyla öksürdü.

‘Lola benim… Lola benim kızımız Aslı için hurdalıktan alıp topladığım 1973 model klasik Anadol arabanın adı! Yeni hareketler dediği şey de arabaya yeni takılan hidrolik süspansiyon sisteminin denemesiydi!’

Odada yankılanan bu kelimelerle birlikte zaman durdu. Kulaklarım uğulduyordu. Ferhat komodinin çekmecesini çekip içinden bir fotoğraf albümü çıkardı ve önüme attı. Fotoğraflarda kocamın Maslak Sanayi’deki o karanlık depoda, elleri yağ içinde, hurda bir arabayı adım adım, aylarca uğraşarak bir gelin arabasına dönüştürdüğü kareler vardı.

‘Düğün masrafları yüzünden hayalindeki o klasik gelin arabasını kiralayamadığını duyunca dünyam yıkılmıştı,’ dedi Ferhat, gözlerinden yaşlar süzülürken. ‘Ben de hurdadan bir araç buldum. Her Salı gecesi sanayide Canan Usta’yla beraber kaportasını düzelttik, boyasını attık. Sana sürpriz yapacaktım…’

Yere, halının üzerindeki o dökülmüş kahve lekelerinin yanına çöktüm. Yirmi yıllık kocam, evladımızın yüzü gülsün diye gecesini gündüzüne katıp sanayide tırnaklarını çürütmüş, ben ise onun hayatını cehenneme çevirmiştim. O zehir gibi kahveyi aslında kendi ruhuma içirmiştim. Ferhat’ın ayaklarına kapanıp hıçkırıklara boğuldum. O gün Aslı, üstü açık kırmızı klasik arabası ‘Lola’ ile evden çıkarken, Ferhat ile el ele tutuşup ağlıyorduk. Ben hem mutluluktan, hem de ömrüm boyunca unutamayacağım o utançtan ağlıyordum.

Kocamın 20 Yıllık Sırrını Öğrenmek İçin Onu Takip Ettim: Sevgililer Gününde Verdiğim İntikam Hayatımı Değiştirdi!

Elli beş yaşına geldiğimde, İstanbul’un o kasvetli kış sabahlarından birinde, yirmi yıllık kocamın telefonunu gizlice karıştıran, şüphe dolu o ‘paranoyak kadın’ olacağım aklımın ucundan bile geçmezdi. Adım Leyla. Kemal ile yirmi koca yılı devirdik. İlk eşim, kızım Ceren henüz bebekken bizi terk edip sırra kadem bastığında, Kemal hayatımıza bir Hızır gibi yetişmişti. Ceren’i kendi öz kızı gibi bağrına basmış, saçını taramış, okul taksitlerini ödemek için gecesini gündüzüne katmıştı. Şimdilerde Ceren yirmi beş yaşında ve düğün hazırlıkları içindeydi. Düğün salonu kiralama bedellerinin 800.000 TL’yi bulduğu, bir fotoğraf çekiminin bile 75.000 TL olduğu bu korkunç ekonomik krizde, evde huzur ve mutluluk olması gerekirdi. Ama ben içten içe çürüyordum.

Her şey geçen yılın Şubat ayında başladı. Kemal, saat gibi tıkır tıkır işleyen bir rutine bağlamıştı: Her Salı akşamı ‘mesaiye kalmak’ zorundaydı. Bana şirkette genel denetim olduğunu, hesapların tutturulması gerektiğini söylüyordu. Başlarda ona inandım. Taa ki telefonunu devlet sırrı gibi saklamaya başlayana kadar. Ekranı sürekli aşağı bakacak şekilde masaya koyuyor, mesaj geldiğinde irkiliyor ve eve gelir gelmez üstünü bile çıkarmadan kendini banyoya atıyordu. Bu hareketler Kadıköy’de yirmi yıldır tanıdığım, pazar kahvaltılarında menemenin soğanlı mı soğansız mı olacağını tartışan o adamın hareketleri değildi.

Geçen hafta, o banyodayken mutfak tezgahının üzerindeki telefonunun ekranı aydınlandı. Gözüm ister istemez kaydı. Mesajda aynen şöyle yazıyordu: ‘Salı günü plan geçerli. Sakın geç kalma. Sana göstereceğim YENİ HAREKETLER var. ❤️ — Lale’

Mutfak fayanslarına tutunmasam oracıkta yere yığılacaktım. Mideme koca bir taş oturdu. ‘Yeni hareketler’ mi? Kalp emojisi mi? Elli beş yaşındaki kocamın benden gizli, Lale adında bir kadınla Salı geceleri buluştuğu gerçeği tokat gibi yüzüme çarpmıştı.

Bir sonraki Salı, onu takip etmeye karar verdim. Hasanpaşa’nın arka sokaklarında, rutubet kokan, camları simsiyah filmle kaplı, eski bir sanayi binasının önüne çekti arabayı. Etraf tekin değildi. Kapıdan içeri süzüldüğünde, arabamın içinde iki saat boyunca titreyerek bekledim. O iki saat boyunca zihnimde neler kurmadım ki… Genç, güzel bir kadın, kocamın kazandığı o kısıtlı maaşı lüks otellerde, bu köhne binanın üst katındaki gizli bir dairede yiyordu belki de. Hemen yüzleşmek istemedim. Ona hayatı boyunca unutamayacağı bir dersi, tam da Sevgililer Günü’nde verecektim.

14 Şubat sabahı saat beşte uyandım. İçimde zerre kadar sevgi kırıntısı kalmamıştı. Mutfakta en acı Türk kahvesini pişirdim, içine bolca tuz ve bir tatlı kaşığı acı pul biber ekledim. Kahveyi bir tepsiye koydum. Yanına da gece yarısı hazırladığım o ÖZEL HEDİYE KUTUSUNU yerleştirdim. Kutunun içinde Lale’den gelen mesajın dev boyutta bir çıktısı ve avukatımdan aldığım boşanma protokolü vardı. Tepsiyi alıp yatak odasına girdim ve büyük bir gürültüyle komodinin üzerine bıraktım.

‘Sevgililer Günü kutlu olsun, hayatım,’ dedim buz gibi bir sesle.

Kemal uykulu gözlerle bana baktı, gülümsedi. Hiçbir şeyden haberi yoktu. Fincanı aldı, dumanı tüten kahveden büyük bir yudum aldı.

Bir anda yüzü buruştu, şiddetle öksürmeye başladı. Gözlerinden yaşlar geliyordu. Kahveyi komodine geri fırlattı.

Parmağımla kutuyu işaret ettim. ‘Aç şunu. Bak bakalım Lale bu hediyeden memnun kalacak mı?’

Kemal’in titreyen elleri kutunun kapağına uzandı. Gördüğü şey karşısında rengi kireç gibi oldu, sırtını yatak başlığına yasladı. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı.

‘Hayatım,’ diye fısıldadı boğuk bir sesle. Önce kahveye, sonra bana baktı. ‘Sen… Sen kahveye ne kattın? Zehir mi?’

Cevap vermedim. Kollarımı göğsümde kavuşturmuş, onun çırpınışını izliyordum.

Yutkundu, adem elması aşağı yukarı hareket etti. ‘Çok büyük, inanılmaz büyük bir hata yaptın Leyla,’ dedi nefes nefese. ‘Olay hiç, ama hiç sandığın gibi değil. Mesele şu ki… Lale benim… Lale benim dans hocam!’ diye bağırdı öksürük krizinin ortasında.

‘Ne?’ diye kala kaldım.

Kemal komodinin çekmecesini hışımla açıp içinden bir flash bellek çıkardı. ‘Ceren’in biyolojik babası düğünde olmayacak. Onu o salona ben sokacağım. Kızımızın en mutlu gününde, o çok sevdiği ama benim hiç beceremediğim Harmandalı zeybeğini onunla karşılıklı oynamak istedim. Lale Hanım, belediyenin kurslarında hoca. Hasanpaşa’daki o köhne yer de ucuz olduğu için kiraladığım çalışma salonuydu. Yeni hareketler dediği de zeybeğin diz vurma figürleriydi!’

Odada ölüm sessizliği oldu. Kemal’in gözlerinden süzülen yaşlar yalan söylemiyordu. Yirmi yıllık kocam, evladım bilip büyüttüğü kızım için gecelerini gizli saklı dans öğrenmeye adamış, ben ise onu aldatmakla suçlamıştım. O an yer yarılsa da içine girseydim. Dizlerimin bağı çözüldü, yatağın kenarına çöktüm. O acı kahve aslında benim kendi zehrimdi. Kemal’in ellerine sarıldım, hıçkırıklara boğularak ağlamaya başladım. O sabah, aşkın sadece sadakat değil, aynı zamanda güven olduğunu en acı yoldan öğrenmiştim.

Kusursuzluk Takıntılı Kayınvalidem Kızımın Saçlarını Düğünü İçin Mahvetti! Düğün Gününde İntikamım Çok Acı Oldu!

İstanbul, Çekmeköy’deki villamızda güne her zamanki gibi kaotik bir başlangıç yapmıştık. Ben uluslararası bir şirkette pazarlama direktörüydüm ve toplantılarım saniyelerle yarışıyordu. Sekiz yaşındaki kızım Defne sabah uyandığında midesi bulanıyordu ve ateşi vardı. Onu o halde okula göndermem imkansızdı. Eşim Can, durumu alt katımızdaki müştemilatı andıran misafir evinde kalan annesi Necla Hanım’a anlattı. Necla Hanım, emekli bir edebiyat öğretmeniydi ama kibri, gösteriş merakı ve bitmek bilmeyen ‘mükemmellik’ takıntısıyla etrafındaki herkese kök söktüren bir kadındı. Yıllardır ‘Benim bel fıtığım var’ ya da ‘Öğleden sonra briç kulübüne gideceğim’ diyerek Defne ile yarım saat bile ilgilenmeyen bu kadın, aniden ‘Canım torunuma ben bakarım, siz işinize gidin’ deyiverdi.

Bu beklenmedik, yapmacık şefkat gösterisi aslında benim ilk uyarım olmalıydı. Altında bir bit yeniği olduğunu hissetmiştim ama masamda bekleyen 45.000 TL’lik bütçe onayları ve kriz toplantıları varken başka çarem yoktu. Defne’yi öptüm, Necla Hanım’a ilaçları tembihledim ve plaza hayatının koşturmacasına daldım. Saat tam 13.00’te toplantının ortasında telefonum titredi. Arayan kızımdı. Telefonu açtığımda karşıdan gelen o nefes nefese, boğuk ağlama sesi kanımı dondurdu.

‘Anne… Anne lütfen eve gel. Babaannem yalan söyledi! İstemiyorum dedim, zorla yaptı!’ Defne o kadar içli ağlıyordu ki, kalbime bıçaklar saplandı. Yönetim kurulu toplantısını buz gibi bir ifadeyle terk edip otoparka indim. Çekmeköy’e doğru gaza basarken beynimde binbir türlü kötü senaryo dönüyordu. Eve vardığımda mutfaktan neşeli bir klasik müzik tınısı geliyordu. Kapıda durduğumda manzara karşısında nefesim kesildi.

Necla Hanım, elinde elektrikli süpürgeyle keyifle yeri temizliyordu. Süpürgenin ucu, yerdeki o muhteşem, altın sarısı uzun bukleleri yutuyordu. Kızımın doğduğundan beri uzattığı, o ince telli rüya gibi saçları paramparça halde yerde yatıyordu. ‘Ah, geldin mi Burcu?’ dedi son derece soğukkanlı bir sesle. ‘Defne’nin saçları çok karmaşıktı, sürekli gözüne giriyordu. Biraz kısalttım, daha medeni oldu.’

Mutfak tezgahının arkasına saklanmış olan Defne, beni görünce bacaklarıma sarılıp hıçkırıklara boğuldu. Saçları küt bile değildi; yamuk yumuk, yer yer kafa derisi görünecek kadar dipten makaslanmış, sanki bir cezalandırma kampından çıkmış gibi görünüyordu. ‘Sadece tokayla tutturacağını söylemişti anne, ama makası çıkardı…’ diye titredi kızım.

Necla Hanım gram pişmanlık duymadan çayından bir yudum aldı. ‘Haftaya Bodrum’da, iş adamı Vedat Bey’le evleniyorum biliyorsun. Bütün sosyete, cemiyet hayatının önde gelenleri o otelde olacak. O düğünde torunumun o dağınık, bakımsız hippi saçlarıyla fotoğraflara girmesini istemedim. Her şey kusursuz olmalı, maskara gibi görünemezdi.’ Dış görünüşü ve o lanet olası ‘cemiyet’ imajı için küçücük bir çocuğun ruhunu paramparça etmişti.

Defne’yi kucağıma aldım, yukarı odasına çıkardım ve kapıyı kilitledim. Kızımın gözyaşlarını silerken içimdeki öfke bir yanardağ gibi büyüyordu. Yerdeki saçların, o vahşetin fotoğrafını çektim. Aşağı indim. Necla Hanım’a baktım. Ne bağırdım ne de onu suçladım. Buz gibi bir sesle, ‘Tamam’ dedim. Gülümsedi. Sorun çıkarmayacağımı, her zamanki gibi alttan alacağımı düşündü. Ama Necla Hanım, mükemmellik sandığı o dünyanın kendi başına nasıl yıkılacağını, hayatının en sert tokadını yiyeceğini henüz bilmiyordu.

Can o akşam eve geldiğinde kıyametleri kopardı ama onu durdurdum. ‘O düğüne gidilecek Can’ dedim. O gece kendi annem, cemiyet hayatını çok iyi bilen ve çok güçlü bir iş kadını olan Selma’yı aradım. Annem durumu öğrenince sesi çelik gibi sertleşti. ‘Sen kızımın ve torunumun saçının teline dokunursan, ben senin bütün dünyanı yıkarım’ diye fısıldadı. Ve kusursuz planımızı kurduk.

Hemen ertesi gün Defne’yi Nişantaşı’nın en ünlü stilistine götürüp, o felaket kesimi harika bir asimetrik kısa modele çevirttik. Düğün günü geldiğinde Bodrum’daki o ultra lüks oteldeydik. Necla Hanım, aylar öncesinden İstanbul’un en ünlü, en pahalı makyaj ve saç tasarım ekibini uçakla Bodrum’a getirtmişti. Kusursuz bir gelin olmayı bekliyordu. Ancak annem Selma, kendi bağlantılarını kullanarak o ekibin hesabına tam 250.000 TL yatırdı ve onlara bir ‘acil durum’ uydurup oteli terk etmelerini sağladı.

Düğüne sadece iki saat kala Necla Hanım odasında çığlık çığlığaydı. Kuaförü yoktu, makyözü yoktu. Annem Selma devreye girip, ‘Canım dünürüm, ben sana otelin kuaförünü buldum’ diyerek içeri, aslında daha önce anlaştığı acemi bir stajyeri soktu. O stajyer, Necla Hanım’ın saçlarına yanlış bir kimyasal uyguladı. O her zaman övündüğü gür saçları kaskatı kesildi, taranmaz hale geldi. Makyajı ise adeta bir palyaço gibi abartılı ve rüküştü.

Necla Hanım düğün alanına indiğinde bütün gözler ona döndü ama hayranlıkla değil, dehşetle. Saçları kaskatı bir kask gibi duruyor, makyajı yaşını on yaş büyük gösteriyordu. Tam o sırada biz içeri girdik. Defne, o modern, harika kısa saçları, özel tasarım elbisesiyle adeta bir moda dergisinden fırlamış gibiydi. Bütün misafirler kızıma hayranlıkla bakıyor, Vedat Bey’in akrabaları Defne ile fotoğraf çektirmek için sıraya giriyordu. Necla Hanım köşede kendi felaket görüntüsüyle yapayalnız kalmıştı. Yanından geçerken gülümsedim. ‘Görünüşe bakılırsa, bugün fotoğraflarda maskara gibi görünen kişi Defne değilmiş, Necla Hanım.’ O gece, mükemmellik takıntılı kayınvalidemin en büyük kabusuna dönüştü.

Kayınvalidem Sırf Düğünü İçin Kızımın Saçlarını Kesti! Düğün Günü Ona Hayatının Dersini Verdim!

İstanbul’un o bitmek bilmeyen gri sabahlarından biriydi. Levent’teki banka şubesine yetişmek için her zamanki gibi acele ediyordum. Sekiz yaşındaki kızım Rüya, geceyi ateşler içinde geçirmişti. Sabah uyandığında yüzü kireç gibiydi ve okula gidemeyeceği çok açıktı. Eşim Emre, durumu annesi Cavidan Hanım’a laf arasında söylemişti.

Cavidan Hanım, Suadiye’de deniz manzaralı evinde oturan, haftada üç gün kuaföre giden, cemiyet hayatına ve dış görünüşüne takıntılı bir kadındı. Yıllardır ‘Köpeğim Tarçın’ı yalnız bırakamam’ ya da ‘Saçımın fönü bozulur, bugün gelemem’ diyerek kızımıza bir saat bile bakmayı reddeden bu kadın, aniden Rüya’ya bakmayı teklif etti.

Bu ani ve tuhaf iyilik isteği aslında benim ilk uyarım olmalıydı. Ancak saat sabahın sekiziydi, B planım yoktu ve toplantılarım ardı ardına dizilmişti.

Çaresizce kabul ettim. Rüya’nın o güzel, beline kadar uzanan sarı buklelerini okşadım, alnından öptüm, Cavidan Hanım’a ilaç saatlerini tembihledim ve işe gittim. Öğlen saat on iki sularında masamda çalışırken telefonum çalmaya başladı. Arayan kızımdı. Telefonu açtığımda duyduğum ses, içimi paramparça etti. Rüya o kadar şiddetli ağlıyordu ki, nefes alamıyordu. ‘Anne, lütfen eve gel!

Babaannem yalan söyledi! Bana yalan söyledi!’ diye hıçkırıklara boğulmuştu. Bilgisayarımı bile kapatmadan çantamı kaptığım gibi şirketten fırladım. Levent’ten Suadiye’ye o trafiği nasıl aştığımı, arabayı nasıl sürdüğümü inanın hatırlamıyorum. Kalbim göğüs kafesimi kıracak gibi atıyordu.

Eve vardığımda, mutfağın kapısında donup kaldım. Kayınvalidem Cavidan, dudaklarında neşeli bir mırıltıyla yerleri süpürüyordu. Faraşın içinde ve ayaklarının dibinde yığınla duran şey… Rüya’nın sarı, altın rengi bukleleriydi.

Kızımın yıllardır uzattığı, her sabah özenle taradığım saçları yerlerdeydi. Cavidan beni görünce gram suçluluk hissetmeden, o yapay gülümsemesiyle döndü. ‘Ah, iyi ki geldin Aylin. Rüya’nın saçları çok dağınıktı, uçlarından biraz alıp düzelttim’ dedi. Banyonun kapısının arkasından gelen boğuk ağlama sesleri evi inletiyordu. Kapıyı açtığımda kızım banyo paspasının üzerine çökmüş, titriyordu. ‘Anne… Babaannem sadece öreceğini söylemişti… Ama kesti anne, hepsini kesti!’ diye feryat etti. Saçları derme çatma, yamuk yumuk, erkek çocuğu gibi kısacık kesilmişti.

Öfkeden gözüm dönmüş halde mutfağa döndüm. ‘Bunu nasıl yaparsın?!’ diye bağırmak istedim ama sesim çıkmadı. Cavidan omuz silkerek, ‘Haftaya evleniyorum biliyorsun. Bütün saygın dostlarımız, sülalemiz orada olacak. Rüya’nın o bakımsız, elektriklenmiş cadı saçlarıyla ortalıkta dolanıp bana maskara olmasını istemedim.

Vitrin gibi görünmeli her şey’ dedi. O an anladım; bu kadının kibri, bir çocuğun masumiyetini ve ruh sağlığını ezip geçecek kadar iğrençti. Kızımı kucakladım, yatak odasına götürüp kapıyı kilitledim. Titremesi geçene kadar ona sarıldım, ‘Sen her halinle dünyanın en güzel kızısın’ diyerek sakinleştirmeye çalıştım. Sonra mutfağa dönüp yerdeki saçların fotoğrafını çektim. Cavidan’a baktım. Bağırmadım, tehdit etmedim. Sadece tek bir kelime ettim: ‘Tamam.’ Gülümsedi, tartışmadan kaçtığım için kazandığını sandı. Ama hayatının en ağır, en acımasız dersini almak üzere olduğundan haberi yoktu.

O gece eve gelen eşim Emre, kızının o halini görünce sinir krizi geçirdi. Annesini arayıp ağzına geleni söyledi ve düğüne kesinlikle katılmayacağımızı haykırdı. Ama onu durdurdum. ‘Hayır,’ dedim, ‘O düğüne gideceğiz ve en ön masada oturacağız.’ O gece tek bir telefon görüşmesi yaptım. İzmir’de yaşayan, eski bir güzellik uzmanı olan annem Şükran’ı aradım. Annem durumu öğrenince hiç soru sormadı, sesi buz gibiydi. ‘Sadece ne yapmam gerektiğini söyle kızım’ dedi. Ve ona kusursuz planımı anlattım.

Ertesi gün Rüya’yı İstanbul’un en iyi, en lüks çocuk kuaförüne götürdüm. Tam 15.000 TL ödeyerek o yamuk kesimi, Paris modasını aratmayan harika, modern bir ‘pixie’ kesime dönüştürdüler. Rüya aynada kendine bakıp gülümsediğinde dünyalar benim olmuştu. Ardından ona prensesleri kıskandıracak özel tasarım bir elbise aldım. Gelelim asıl plana…

Düğüne iki gün kala annem Şükran İstanbul’a geldi. Cavidan, düğün stresiyle boğuşuyordu ve annemin ona ‘Düğün hediyesi olarak sana İsviçre’den getirdiğim, saçlarını ipek gibi yapacak 20.000 liralık özel organik saç bakım kürünü uygulayayım, dünürlük görevimdir’ teklifine balıklama atladı. Bedava lüks denince Cavidan’ın akan suları dururdu.

Annem, Cavidan’ın Suadiye’deki evine gitti. O özel saç kremini Cavidan’ın saç diplerine masaj yaparak yedirdi. Şampuan sandığı o şeyin içinde aslında annemin kuaförlük yıllarından bildiği, saçtaki tüm keratini anında yakan ve boyayı tamamen kusan çok güçlü bir endüstriyel renk açıcı vardı. ‘Bunu 24 saat yıkamayacaksın, düğün sabahı yıkayınca saçların parlayacak’ diyerek evden çıktı.

Düğün günü gelip çattığında Boğaz’daki o lüks yalıda herkes yerini almıştı. Emre, ben ve Rüya en ön masadaydık. Rüya yeni tarzı ve muhteşem elbisesiyle herkesin ilgi odağı olmuş, bütün misafirler ona hayran kalmıştı. Derken salona gelin Cavidan girdi.

Salonda bir an derin bir sessizlik oldu, ardından fısıltılar ve kıkırdamalar başladı. Cavidan’ın o her zaman övündüğü gür, fönlü kestane rengi saçları… Yoktu! Saçları yer yer kopmuş, kalan kısımları çiğ bir turuncu-yeşil karışıma dönmüş ve kafa derisinde devasa kellikler oluşmuştu. Kuaförü durumu kurtaramadığı için kafasına derme çatma, tül bir şapka tutturmuşlardı ama şapka sürekli kayıyor ve altındaki felaketi gözler önüne seriyordu.

Cavidan masamıza yaklaştığında gözleri doluydu, perişan haldeydi. Makyajı akmış, bütün o kibirli duruşu yerle bir olmuştu. Tam o sırada kızım Rüya, Cavidan’ın yanına gidip o masum, tatlı sesiyle salonun duyacağı şekilde şöyle dedi: ‘Babaanne, kuaförcücülük oynamayı pek beceremiyorsun sanırım. Benim saçlarım seninkinden çok daha güzel oldu!’

Cavidan’ın yüzü utançtan kıpkırmızı oldu. O gece boyunca misafirlerin alaycı bakışları ve fısıltıları altında ezildi. Cavidan, kızımın o güzel saçlarını sadece ‘vitrin’ uğruna kesmenin bedelini, hayatının en özel gününde bir vitrin mankeni gibi herkesin alay konusu olarak ödedi. O günden beri ne biz onu aradık, ne de o utancından bizi arayabildi. Rüya ise yeni saçlarıyla her zamankinden daha mutlu ve daha özgüvenli.

Fatih’teki Kayınvalidem ‘El Alem Ne Der’ Diye Kızımın Saçlarını Doğradı! Kına Gecesinde Ona Öyle Bir Sürpriz Yaptım Ki…

İstanbul, Fatih’in o dar ve hareketli sokaklarında sıradan bir sabahtı. Eczanedeki mesaime yetişmek için telaşla hazırlanıyordum. Sekiz yaşındaki kızım Elif, geceyi bademcik şişmesi ve ateşle geçirmişti. Sabah uyandığında bitkin haldeydi. Eşim Murat, kahvaltı yaparken durumu alt katımızda oturan annesi Muazzez Hanım’a söylemişti. Muazzez Hanım, mahallenin en dedikoducu, en geleneksel ve ‘el alem ne der’ korkusuyla yaşayan, her şeye burnunu sokan tipik bir kayınvalideydi. Yıllardır altın günlerine gitmekten ya da ‘dizilerim başlıyor’ bahanesiyle Elif’e yarım saat bile bakmayan bu kadın, birdenbire ‘Siz gidin, torunuma ben bakarım’ deyiverdi.

Bu ani şefkat gösterisi beynimde ziller çaldırmalıydı, bu benim ilk uyarım olmalıydı. Ama eczanede o gün kalfa izinliydi ve tek başıma dükkanı açmak zorundaydım. Çaresizce kabul ettim. Elif’in o sırma gibi, beline kadar inen saçlarını iki yandan ördüm, ateş düşürücüsünü tembihleyip Muazzez Hanım’a emanet ettim. Saat öğlen bire geliyordu. Eczanenin en yoğun anında telefonum çaldı. Ekranda ev numarasını görünce içim cız etti. Telefonu açtığımda Elif’in o çaresiz, yırtınarak ağlayan sesini duydum.

‘Anne nolur eve gel! Babaannem beni kandırdı! Anne kurtar beni!’ diye bağırıyordu. Kalbim duracak gibi oldu. Kasayı dükkan komşuma emanet edip Fatih’in yokuşlarından eve nasıl koştuğumu hatırlamıyorum. Merdivenleri üçer beşer çıkıp kapıyı alacaklı gibi çaldım. İçeri girdiğimde salonda gördüğüm manzara karşısında kanım dondu. Muazzez Hanım, elinde fırçayla halının üzerindeki saçları topluyordu. Halının üzeri simsiyah, sırma gibi uzun saçlarla doluydu. Benim güzel kızımın saçlarıyla…

‘Geldin mi Zeynep, iyi oldu,’ dedi hiç utanmadan. ‘Elif’in saçları çok dağınıktı, bitlenecek bu çocuk diye diye dilimde tüy bitti. Kestim, mis gibi oldu.’ Banyoya koştuğumda Elif aynanın karşısında yere çökmüş, kafasını tutarak hıçkırıyordu. Saçları küt bile değil, erkek tıraşı gibi makas izleriyle dolu, yamuk yumuk, yolunmuş bir tavuk gibi kesilmişti. ‘Anne, saçlarımı tarayacağım deyip bağladı, sonra arkamdan makasla kesti!’ diye feryat etti kızım.

Muazzez Hanım arkamdan gelip ellerini beline koydu. ‘Ne ağlıyorsunuz be? Haftaya Kapalıçarşı’nın en zengin kuyumcularından Rıza Bey’le evleniyorum, ikinci baharımı yaşayacağım. Düğünde bütün Fatih eşrafı, Rıza’nın akrabaları orada olacak. Torunum ortalıkta o süpürge gibi saçlarla dolaşıp bana laf mı getirsin? Tertemiz yaptım işte!’ dedi. Kendi gösterişi ve kibri için sekiz yaşındaki bir çocuğun psikolojisini hiçe saymıştı. Bu, affedilemez bir sınırdı.

Elif’i kucaklayıp üst kata, kendi evimize çıkardım. Kapıyı kilitledim. Kızımın başını göğsüme bastırıp onu sakinleştirirken sessizce ağladım. Sonra aşağı inip yerdeki o saçların fotoğrafını çektim. Muazzez Hanım’a sadece baktım. Ne kavga ettim ne de beddua. Sadece ‘Tamam’ dedim. Suratında o iğrenç, ‘ben bilirim’ gülümsemesi belirdi. Ama Muazzez Hanım, o kibrinin altında nasıl ezileceğini, hayatının en unutulmaz dersini almak üzere olduğunu bilmiyordu.

Akşam Murat eve geldiğinde durumu gördü ve beyninden vurulmuşa döndü. Annesini reddetme noktasına geldi ama onu durdurdum. ‘Murat, bırak o düğün olsun. Ben yapacağımı biliyorum’ dedim. O gece memleketim Bursa’da yaşayan, mahallenin en dişli kadınlarından olan annem Hatice’yi aradım. Annem olayı duyunca derin bir nefes aldı. ‘Sen hiç merak etme kızım. O yılanın başını nasıl ezeceğimizi ben çok iyi biliyorum’ dedi ve planımızı devreye soktuk.

Düğünden iki gün önce, Muazzez Hanım’ın o çok önemsediği, bütün mahallenin davetli olduğu kına gecesi vardı. Annem Hatice, elinde özel işlemeli bir kaseyle kınaya geldi. Muazzez Hanım gösterişe bayılırdı. Annem mikrofonu alıp, ‘Dünürüme Bursa’dan padişah eşlerine sürülen, saçı gürleştirip parlatan, 40 otla bezenmiş has kına getirdim!’ diyerek bütün salonun önünde kınayı Muazzez’in kafasına yaktı. Muazzez Hanım havalara uçuyordu. Ancak o kına, annemin özel olarak hazırladığı, içine kimyasal tekstil boyası ve saç diplerini felç eden acı ceviz kabuğu suyu katılmış bir karışımdı.

Ertesi sabah düğün günü Muazzez Hanım saçını yıkadığında çığlıkları bütün Fatih’i inletti. Saçları kına kızılı değil, fosforlu, çiğ bir yeşile dönmüştü ve diplerden tutam tutam kopuyordu. Kuaförü ne boya tutturabildi ne de o yeşili kapatabildi. Saçları keçe gibi olduğu için taranmıyordu bile. Çaresizce kafasına devasa, iğrenç bir peruk takmak zorunda kaldı.

Düğün salonuna girdiğimizde Elif, özel bir kuaförde düzeltilmiş, taçlarla süslenmiş kısa saçları ve melekler gibi elbisesiyle herkesi büyüledi. Muazzez Hanım ise takı töreni sırasında sıcaktan terleyip peruğu kaydığında, alnından sızan o yeşil boyayla bütün Fatih eşrafına rezil oldu. Rıza Bey’in akrabaları şok içinde ona bakarken, o ‘el alem ne der’ korkusunun tam ortasına düşmüş, bir maskaraya dönüşmüştü. Yanına yaklaştım ve kulağına fısıldadım: ‘Elif’in kesilen saçları sana çok yakıştı Muazzez Hanım.’ O günden sonra utancından üç ay evden çıkamadı. Biz ise Elif’le her gün aynanın karşısında yeni saçlarına şekiller verip gülümsüyoruz.