Gece Yarısı Gelen O Telefon Hayatımı Kararttı… Oğlumun Arabasındaki Gizemli Yolcunun Kimliği Kanımı Dondurdu!
Adım Meryem. 47 yıllık hayatım, Kadıköy’ün o dar sokaklarındaki küçük bir esnaf lokantasında soğan doğrayarak, ay sonu gelen 25.000 TL’lik elektrik faturasını nasıl ödeyeceğimi düşünerek geçti. Tek gayem, hayatımın tek anlamı olan oğlum Emre’yi okutmaktı. Emre on dokuz yaşında, pırıl pırıl bir genç. Babası bizi o daha kundaktayken terk edip gittiğinde, dünyaya karşı ikimiz kalmıştık. Onca yoksulluğa, asgari ücretle ayakta kalmaya çalışmanın verdiği o ezici yorgunluğa rağmen, Emre bir gün olsun yüzümü yere eğdirmedi.
O meşum gece, her şey rutin başlamıştı. Saat 01:08’i gösterirken telefonum titredi. Emre’ydi. ‘Annem, uyumadın inşallah?’ dedi. Sesindeki o tuhaf telaşı, o titremeyi hemen fark ettim. ‘Eve çok özel birini getiriyorum, hayatımızı değiştirecek biri,’ dediğinde kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Emre, o güne kadar beni üzecek hiçbir işe kalkışmamıştı. ‘Gelince konuşuruz, sadece bekle,’ deyip kapattı.
Bekledim. Saatlerce bekledim. Ta ki 02:03’te Zeynep Kamil Hastanesi’nden o kahredici telefon gelene kadar.
Sahilyolunda feci bir kaza. Karşı şeride geçen bir tır, Emre’nin o zar zor biriktirdiği parayla aldığı 400.000 TL’lik ikinci el arabasına adeta biçmişti. Acil servise nasıl vardığımı, o soğuk mermerlerde nasıl dizlerimin üzerine çöktüğümü kelimelerle anlatamam. Emre kan revan içinde ameliyata alınırken, yanındaki yolcunun ağır komada olduğunu söylediler. Kimliği belirsiz, yaşlıca bir kadın…
Bir saat sonra, yoğun bakım hemşiresi yanıma gelip kadının üzerinden çıkan eşyaları bir poşet içinde bana uzattı. Poşetin içinde kanla lekelenmiş bir mendil ve ucu işlemeli, gümüş bir madalyon vardı. Madalyonu elime aldığımda dünya etrafımda dönmeye başladı. Bu, yıllar önce namus davası yüzünden babam tarafından evlatlıktan reddedilen, bir gece yarısı apar topar evden kovulan ablam Hatice’nin madalyonuydu.
Madalyonun kapağını titreyen parmaklarımla açtım. İçinde yedi yaşındayken ablamla çektirdiğimiz o siyah beyaz fotoğraf duruyordu. Kırk yıl… Tam kırk yıl boyunca adını bile anmamızın yasak olduğu, öldü sandığım ablam…
Emre’nin ameliyatı altı saat sürdü. O altı saat boyunca kafamda binlerce soru uçuştu. Oğlum teyzesini nasıl bulmuştu? Neden gecenin bir yarısı onu bana getiriyordu? Günler sonra Emre gözlerini araladığında, başucunda hıçkırıklara boğuldum. Yaralı dudaklarıyla zorlukla fısıldadı: ‘Anne… O bize yardım edecekti. Kredilerini, lokantanın borçlarını kapatacaktı…’ Meğer Emre, benim her gece gizli gizli ağlayarak hesap kitap yapmama dayanamamış. İnternetten soy ağacımızı araştırmış, babamın mirasına el koyduğu ablamın izini sürmüş. Hatice ablam, yıllar içinde büyük bir tekstil fabrikasının sahibi olmuş, ancak gururundan bize hiç ulaşamamıştı. Emre onu bulup karşısına dikildiğinde, ablam gözyaşları içinde her şeyi geride bırakıp kardeşine koşmak istemiş.
Aylar sürdü iyileşmeleri. Ablam Hatice, o kazadan bir mucize eseri sağ çıktı. Taburcu olduğumuz gün, lokantanın anahtarlarını masaya bıraktım. Ablam, yıllarca benden esirgenen ne varsa hepsini fazlasıyla telafi etti; borçlarımızın tamamını kapattı, Emre’ye yeni bir hayat kurdu. Ama en önemlisi, kırk yıllık o ağır suskunluk bozulmuş, yaralı iki kız kardeş, o korkunç kazanın külleri arasından birbirine yeniden sarılmıştı. Emre’nin o gece eve getirdiği kadın, sadece teyzesi değil, bizim yeniden doğuşumuzun müjdecisiydi.
