Zavallı bir çocuk çöpte terk edilmiş bir bebek bulur. Sonrasında olanlar sizi şok edecek.

Miguel Hernández, 16 yaşında bir gençti, ama elleri 40 yaşındaki bir işçinin elleri gibiydi. Nasırlı, kesiklerle dolu, yağ ve kir lekeleriyle kaplıydı. Bu eller, annesini 12 yaşındayken kaybettiği günden beri hayatta kalmak için çalışıyordu. Annesinin ölümüyle çocukluğu elinden alınmış, bir gecede yetişkin olmuştu. Meksiko’nun doğu banliyösü Valle de Chalco’da, ülkenin en şiddet dolu bölgelerinden birinde yaşıyordu. Her sabah saat 4:15’te, paslanmış bir market arabasıyla sokaklara çıkardı. Geri dönüşüm malzemeleri toplar, bu sayede haftada 200 peso kazanırdı – büyükannelerinin demans ilaçları, okul masrafları ve bir lokma ekmek için.

O Haziran sabahı, sokaklar bomboştu. Soğuk, ince bir ceketini delip geçiyordu; dirseği yırtık, fermuarı bozuk bir ceket. Miguel şikayet etmezdi; şikayet etmek enerji israfıydı. Rotası kusursuzdu: Önce ofis binalarından kağıt ve karton, sonra restoranlardan alüminyum kutular, en son da orta-alt sınıf mahallelerinden plastik şişeler. Calle de los Jazmines’e vardığında saat tam 4:37’ydi. Sokak karanlıktı; sokak lambaları aylardır yanmıyordu. Miguel şikayet etmişti ama kimse umursamıyordu. Burası fakir bir mahalleydi; aydınlatma gibi temel ihtiyaçlar lüks sayılırdı.G'rsele ilerlyn devamı sonrki syfada..