Eski eşinin taşındığı o uzak ev ve kaza süsü verilmiş o gece, aslında çok daha karanlık bir sırrın örtüsüydü. Adam, mezar taşlarının altına saklanan bu korkunç gerçeği çözmeye yemin etti. Evlatlarını bu ruhsuz hapishaneden kurtarmak ve onlara yapılanın hesabını sormak için hayatının en zorlu mücadelesine, gerçeğin peşindeki o karanlık yolculuğa ilk adımını attı.
Yıkılmış bir baba her Cumartesi kızlarının mezarına gidiyordu; ta ki bir gün küçük bir kız ona fısıldayarak, “Bayım… Onları her gün sokağımda görüyorum,” diyene kadar
Küçük kızın rehberliğinde zamanın yıprattığı ama garip bir şekilde tanıdık gelen mavi bir evin önüne ulaştılar. Adam, kapıya yaklaştığında rüzgarın uğultusunu bile duymuyordu; sadece kendi nabzının sesini hissediyordu. Titreyen elleriyle kapıyı çaldığında, karşısında iki yıl önce kaybettiği kızlarından birini buldu. Ancak kızının gözleri bomboştu, sanki babasını görüyor ama tam olarak orada değilmiş gibi bakıyordu.
Ardından diğer ikiz kardeşi gölgelerin arasından çıktı. Kızının ağzından dökülen “Baba, neden bizi bıraktın?” sorusu, adamın boğazında düğümlendi. Karşısındakiler kanlı canlı evlatları gibi görünse de, sesleri monoton ve hayat ışığından yoksundu. O an acı bir gerçeği fark etti; kızları fiziksel olarak oradaydı ama ruhları yaşam ile ölüm arasındaki karanlık bir boşlukta hapsolmuş gibiydi.
