Yeni doğan bebeğim ne yaparsak yapalım bütün gün ağladı – beşiğinde bulduğum şey
“Bana kaba davranmanın bedeli vardır.
Bebeğini tekrar görmek istiyorsan, iskeledeki bagaj dolaplarına 200.000 dolar bırak.
Dolap 117.
Polise gidersen, onu bir daha asla göremezsin.”
Ceren’in nefesi kesildi.
“Bunu kim yapar?” diye fısıldadı. “Neden biri…?”
Cevabı biliyordum.
İki hafta önce… hastane… temizlik görevlisi Kerem.
“Sanırım biliyorum,” dedim. “Doğumhanedeki hademe. Hatırlıyor musun?”
Ceren başını salladı.
O gün, yanlışlıkla kurabiye kavanozunu devirmiştim. Kerem bana pişman olacağıma dair bir şeyler mırıldanmıştı.
“Polise gitmeliyiz,” dedim.
“Hayır!” diye bağırdı Ceren. “Onu öldürürler!”
Israrcıydı. Fazla ısrarcı…
Ama düşünmedim.
Bankaya gittik. Yolda Ceren aniden arabayı durdurmamı istedi. Kusmuştu. Sonra eve dönmek istedi.
“Ben yapamam,” dedi. “Lütfen tek başına git.”
Onu eve bıraktım.
Bankadan sadece 50.000 dolar alabildim.
Parayı çantaya koyup iskeleye gittim. Dolap 117’ye bıraktım.
On beş dakika sonra Kerem geldi.
Çantayı aldı.
Peşinden gittim.
Yakaladım.
“Ben kaçırmadım!” diye bağırdı. “Bana sadece çantayı taşımam söylendi!”
Ve sonra gerçeği söyledi.
Hastanede, Ceren’i başka bir adamla görmüştü.
“Onu sonradan tanıdım,” dedi. “Senin kardeşin Rıza.”
Dünya başıma yıkıldı.
Her şey yerine oturdu.
Ceren’in panik hali. Polisi istememesi. Beni yalnız göndermesi.
Hemen hastaneye gittim. Dr. Caner’i buldum.
“Eşimi buraya çağır,” dedim. “Acil bir durum varmış gibi.”
Yirmi dakika sonra geldiler.
Ceren, Arda’yı kucağında taşıyordu.
Yanında Rıza vardı.
Polisler yanlarına yaklaştı.
“Adam kaçırma suçundan tutuklusunuz.”
Ceren bağırdı, ağladı.
“Arda senin oğlun değil!” dedi. “Rıza’dan!”
Derin bir nefes aldım.
“Doğum belgesine göre benim. Ve onun tek babası ben olacağım.”
Polis Arda’yı kucağıma verdi.
Ağlaması durdu.
“İyisin,” diye fısıldadım. “Baban burada.”
Ve bir daha asla bırakmadım.
