Yeni doğan bebeğim ne yaparsak yapalım bütün gün ağladı – beşiğinde bulduğum şey
Benim adım Levent. 28 yaşındayım ve dün bütün dünyam altüst oldu.
Her zaman bir şeylerin ters gittiğini anlayacağınızı düşünürsünüz. İçgüdülerinizin çığlık atacağını, sezgilerinizin sizi uyaracağını sanırsınız.
Ama ben hiçbir şey fark etmedim.
Şimdi ise yeni doğmuş oğlum Arda’nın çığlıklarının sesi, zihnimin bir köşesine kazınmış halde yaşıyorum.
Akşam saat altıyı biraz geçe eve geldim. Garaj kapısı her zamanki gibi arkamdan gıcırtıyla kapandı. Daha ayakkabılarımı bile çıkarmadan duydum. Evden bir yerlerden gelen ağlama sesi…
Bu, sıradan bir yenidoğan huysuzluğu değildi.
Bu, insanın göğsünü sıkıştıran, içini titreten türden bir çığlıktı.
“Ceren?” diye seslendim, dizüstü bilgisayar çantamı koridordaki masaya bırakırken.
Cevap gelmedi.
Mutfağa girdiğimde eşimi, tezgâhın kenarına çökmüş, titrer halde buldum. Yüzünü ellerinin arasına almıştı. Başını kaldırdığında gözleri kan çanağı gibiydi, şişmişti.
“Levent…” diye fısıldadı. “Bütün gün böyleydi…”
“Bütün gün mü ağladı?” diye sordum, kalbim sıkışarak.
“Evet,” dedi sesi titreyerek. “Her şeyi yaptım. Besledim, altını değiştirdim, yıkadım, gazını çıkardım. Dışarı çıkardım, müzik açtım, salıncağı denedim, ten tene temas bile… Hiçbiri işe yaramadı.”
Elini tuttum. Soğuktu, nemliydi. Yorgun görünüyordu ama bu sadece bedensel bir yorgunluk değildi. Daha derin, daha karanlık bir şey vardı.
“Tamam,” dedim sakin olmaya çalışarak. “Hadi bakalım. Birlikte bakacağız. Halledeceğiz.”
Koridorda ilerlerken sesi daha da kısıldı.
“Odayı terk etmek zorunda kaldım,” dedi. “Ağlaması… kafamın içine giriyordu. Nefes almam gerekiyordu.”
Yüzüne baktım. Korkmuştu. Sadece Arda’dan değil, başka bir şeyden de.
Bunu yorgunluğa yordum.
Bebek odasına girdiğimizde ses dayanılmaz hâle geldi. Perdeler açıktı; güneş ışığı beşiğin üzerine doğrudan vuruyordu. Perdeleri kapattım.
“Hey küçük adam,” diye mırıldandım. “Baban burada.”
Beşiğe eğildim. Battaniyeyi kaldırdım…
Ve donup kaldım.
Beşik boştu.
Arda’nın yerinde küçük, siyah bir ses kayıt cihazı vardı. Yanında katlanmış bir not duruyordu.
“Ne? Bebeğim nerede?!” diye çığlık attı Ceren.
Kayıt cihazını kapattım. Oda ölüm sessizliğine büründü.
Notu açtım.Devamı sonrki syfada..
