Yedi yaşındaki Lina, okuldan eve doğru her zamanki gibi yürüyordu. Bu sokak ona çok tanıdıktı; sırt çantası omzunda sallanıyor, aklında çocukça düşünceler dolaşıyordu.

Az önce kapıdan çıkan adam yanına yaklaştı. Sesi sakin ama ilgiliydi:
“İyi misin küçük kız?”

Lina başını salladı. Konuşmak istedi ama sesi ilk anda çıkmadı. Birkaç saniye sonra fısıldayabildi:
“Evet… sanırım.”

Balkondaki kadın da aşağı inmeye başlamıştı. Artık Lina gerçekten yalnız değildi.

Adam hafifçe eğilip göz hizasına geldi:
“Onu tanıyor muydun?”

Lina hemen başını salladı.
“Hayır. Beni takip ediyordu.”

Adamın yüzü ciddileşti. Etrafına bakıp derin bir nefes aldı.
“Doğru olanı yaptın. Çok cesurdun.”

Bu sözler Lina’nın içindeki gerginliği biraz daha azalttı. Ama en çok rahatlatan şey, az önce hissettiği korkunun artık geçmişte kalmış olmasıydı.

Kısa bir süre sonra Lina’nın annesi de koşarak sokağa geldi. Kızını görünce hemen sarıldı. Lina bu kez kendini tutamadı ve annesine sıkıca sarıldı.

Ama ilginç olan şuydu: Lina artık sadece korkmuş bir çocuk değildi.

Az önce yaptığı şey, onun içindeki başka bir yönü ortaya çıkarmıştı. Kaçmak yerine düşünmüş, korkusunu kullanmış ve kendini korumayı başarmıştı.

O gün Lina şunu öğrendi:
Cesaret, korkmamak değildi.
Korkuya rağmen doğru şeyi yapabilmekti.

Ve bazen, en güçlü adım… kaçmak değil, durup yüzleşmekti.