Yalnız Bir CEO Baba ve Küçük Kızının, Sokakta Kalan Bir Anneyi Kurtardı

Murat, genç kadının o sert ve gururlu tepkisi karşısında bir an duraksadı. İş dünyasında binlerce insanı yönetmiş, en sert pazarlıklardan alnının akıyla çıkmıştı ama karşısında titreyerek bebeğine sarılan bu genç kadının savunma mekanizması, onun tüm profesyonel zırhını delip geçmişti.

“Acımanıza ihtiyacım yok,” demişti kadın. Sesi çatlaktı ama bakışları bir kılıç kadar keskindi.

Murat derin bir nefes aldı. Karın soğuğu artık paltosundan içeri sızmaya başlamıştı. Elif’in küçük elinin avucunda terlediğini hissetti. Kızı, sessizce bu dramı izliyordu. Murat, dizlerinin üzerindeki karı umursamadan kadına bir adım daha yaklaştı.

“Bu acımak değil,” dedi sesi bu sefer daha otoriter ama güven veren bir tonda. “Bu bir teklif. Bak, benim de bir kızım var. Ve şu an dondurucu bir soğuk var. Eğer bu gece burada kalırsanız, bebeğin ciğerleri bu havayı kaldıramaz. Ben bir iş adamıyım, riskleri görebiliyorum. Şu an en büyük risk o bebeğin sağlığı.”

Genç kadın, kucağındaki battaniye yığınına—oğluna—baktı. Bebeğin moraran dudakları, annenin gururundan daha ağır bastı. Omuzları çöktü, gözlerindeki o hırçın ateş yerini çaresiz bir kabullenişe bıraktı.

“Nereye?” diye fısıldadı.

“Önce sıcak bir yere,” dedi Murat. “Hadi, arabaya binelim.”

Nişantaşı’nın ışıltılı sokaklarından geçerek siyah cipe bindiler. Arabanın içindeki deri koltukların kokusu ve klimadan yayılan o yoğun sıcaklık, sokağın keskin soğuğuyla tam bir tezat oluşturuyordu. Genç kadın arka koltuğa, Elif’in yanına oturdu. Elif, meraklı ama ürkek gözlerle bebeği izliyordu.

Murat dikiz aynasından kadını süzdü. Isındıkça kadının titremesi artmıştı; bu, vücudun şoka tepkisiydi. Kadın, bebeği sanki biri elinden alacakmış gibi sımsıkı tutuyordu.

“Adım Murat,” dedi motoru çalıştırırken. “Bu da kızım Elif. Sizin adınız ne?”

Kadın bir süre sustu, camdan dışarıdaki lüks mağazaların önünden geçen mutlu insanlara baktı. “Zeynep,” dedi sonunda. “Bebeğim de… Kerem.”

Murat, onları doğrudan kendi evine götürmenin ya da bir otele yerleştirmenin risklerini düşündü. Ama Zeynep’in ve bebeğin durumu bir otel odasında yalnız bırakılacak kadar iyi görünmüyordu. Özel bir hastaneye gitmek en mantıklısıydı ancak Zeynep’in polisten ya da resmi kayıtlardan korktuğu her halinden belliydi.Devamı sonrki syfada..