Torunum beni huzurevine bıraktı — banknotların arasına sakladığım notu görünce şoka girdi.
— Onu başımızdan atacağımız günü iple çekiyorum, — diye tısladı Nazlı. — Tam bir yük.
Tunç kısa bir kahkaha attı.
— Sakin ol. Bir kaybolsun, oh be, rahat ederiz. Hawaii — ilk tatilimiz. Kimse engel olmaz.
Donakaldım. Meğer ortada ameliyat falan yokmuş. Parayı lükse harcamışlar ve şimdi beni huzurevine göndermeyi planlıyorlarmış.
Beni oraya bıraktıkları gün, kalbim sanki yerinden sökülmüştü. Tunç her hafta geleceğine söz verdi. Haftalar ay oldu, aylar yıl oldu. Yılda bir kere zor görüyordum. Hediyesiz, ilgisiz, sevgisiz.
Sonra bir haber geldi: kuzenim Dursun’dan miras kalmıştı.
Ve sanki bunu bekliyormuş gibi, Tunç hemen huzurevinin kapısında belirdi.
— Büyükanne… yardıma ihtiyacım var. Nazlı… yine ameliyat olması gerekiyor. Mirasımdaki payımı biraz erken alabilir miyim?
Gözlerinin içine baktım.
— Tunç, sana yardım ederim ama bugün değil. Bir hafta sonra gel. Avukatla konuşayım. Her şeyi nakit hallederiz.
Kolay para bulduğunu düşünerek gülümsedi ve çıktı.
Bir hafta sonra heyecanla döndü.
— Büyükanne! Geldim! Param hazır mı?
Ona küçük bir zarf uzattım.
— Buyur.
Zarfı hışımla yırttı. İçinde… sadece 50 lira vardı.
Yüzü bir anda karardı.
— Elli lira mı?! Geri kalanı nerede?!
Cevap vermedim. Banknotların arasında benim el yazımla küçük bir not vardı.
Tunç titreyen sesiyle okumaya başladı:
“Tunç, zamanında sana her şeyimi verdim — evimi, paramı, kalbimi.
Sen ise beni insanların unutulduğu bir yere gönderdin.
Gerçek mirasımı hak edenlere bıraktım: kimsesiz çocuklara yardım eden bir vakfa.
Tıpkı senin beni hiç ‘yokmuş’ gibi saydığın gibi.
İşte sana düşen pay — benim sevgimin senin gözünde ettiği değer kadar.”
Tunç’un yüzü bembeyaz oldu. Bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı.
Arkasını dönüp gitti — tıpkı yıllarca benim doğum günlerimden, bayramlarımdan, hayatımdan gittiği gibi.
Ben ise uzun zaman sonra ilk kez huzur hissettim.
Yalnızlık değil — huzur.
Çünkü sonunda, beni hiç sevmemiş birinin yükünü omzumdan attım.
