Babaanne, kendisine doğru hamle yapan gelininin elindeki telefonu çevik bir hareketle kaptı ve “Aile, yüzme bilmeyen birini ölüme itmez,” dedi. Torunu ilk kez sırıtmıyor, korkuyla bakıyordu. Kadın, oğluna dönerek sözlerine devam etti: “Bu saygısız evladın cezasını çekecek, sen ise böyle birini yetiştirdiğin için pişman olacaksın. Aslında o sadece sana benzemiş, senin vicdansızlığını almış.”
Son darbesini ise hepsinin hayatını altüst edecek o cümleyle vurdu: “Yarından itibaren evimi boşaltın. Artık sizi beslemeyeceğim, parasız kalmanız umurumda bile değil. Yetişkin insanlarsınız, yaptıklarınızın bedelini ödemeyi öğreneceksiniz.” Uzaktan polis sirenleri duyulurken, iskelede artık ne bir kahkaha ne de bir şaka kalmıştı; sadece yaptıklarının ağırlığı altında ezilen bir ailenin sessizliği vardı.