TERK EDİLMİŞ, YORGUN BİR ANNE BEBEĞİYLE TRENDEYDİ

Bir süre sonra büyük, eski bir binanın önünde durdular. Dışarıdan terk edilmiş gibiydi. Ama kapı açıldığında içeriden sıcak ışıklar taştı. Sessiz ama canlı bir yerdi burası.

İçeri girdiklerinde bir kadın onları karşıladı. Kırklı yaşlarında, ciddi bakışlıydı. Atlas’a baktı. Sonra Narin’e.

“Bu mu?” diye sordu.

Kerem başını salladı.
“Evet.”

Narin’in boğazı kurudu. “Bu ne demek?”

Kadın cevap vermedi. Kerem konuştu:
“Bu gece burada kalacaksın. Yarın konuşuruz.”

“Ne hakkında?”

Kerem ilk kez doğrudan gözlerinin içine baktı.
“Geçmişin hakkında.”

“Benim saklayacak bir şeyim yok,” dedi Narin.

Kerem hafifçe gülümsedi. Ama bu gülümseme sıcak değildi.
“Biz de öyle umuyoruz.”

Odaya geçtiğinde Narin yatağa oturdu. Atlas’ı yatırdı. Bebek derin bir uykuya daldı. Sanki burayı tanıyormuş gibi.

Kapı kapandı. Kilit sesi gelmedi ama kapı da açılmadı.

Narin pencereden dışarı baktı. O an fark etti… Binanın etrafında güvenlik kameraları vardı. Çok fazlaydı. Bu bir misafirlik değildi.

Masada küçük bir not duruyordu. El yazısıyla yazılmıştı:

“Soruların cevabı burada.
Ama bazı cevaplar, geri dönüşü olmayan yollar açar.”

Narin notu eline aldı. Kalbi hızlandı.

Ve ilk kez kendine şu soruyu sordu:
Kerem Yalın onu gerçekten kurtarmış mıydı…
yoksa bambaşka bir şeyin içine mi çekmişti?

Kerem Yalın onu gerçekten kurtarmış mıydı…
yoksa bambaşka bir şeyin içine mi çekmişti?

Bu sorunun cevabı, Narin’in sabaha karşı uyanmasıyla netleşti.

Oda sessizdi. Atlas hâlâ uyuyordu. Ama kapı aralıktı.

Koridora çıktığında binanın geceden kalma sessizliği yerini fısıltılara bırakmıştı. Uzak bir odadan gelen sesler vardı. Narin adımlarını yavaşlattı. Kalbi göğsünü parçalayacak gibiydi. Seslerin geldiği kapının önünde durdu.

Kapı yarı açıktı.

İçeride Kerem vardı. Yanında o ciddi bakışlı kadın. Masanın üzerinde açık duran dosyada Atlas’ın doğum belgeleri vardı. Narin bunu uzaktan bile tanıdı.

“Emin miyiz?” dedi kadın.
“Bu çocuk o mu?”

Kerem dosyadaki bir sayfayı çevirdi.
“Kan sonuçları geldi. Şüphe yok.”

Narin’in dizleri titredi. Elini ağzına kapatmak zorunda kaldı.

Kadın devam etti:
“Babası hâlâ ortalıkta. Öğrenirse—”

“Öğrenmeyecek,” dedi Kerem sertçe.
“Ben buna izin vermem.”

O an Kerem başını kaldırdı. Kapının önünde duran Narin’i gördü.

Bir anlık sessizlik oldu.

“Narin,” dedi yavaşça.
“Artık saklamanın anlamı yok.”

Narin odaya girdi. “Ne oluyor?” diye fısıldadı.
“Oğlumla ilgili ne biliyorsun?”

Kerem derin bir nefes aldı. Yıllardır taşıdığı bir yükü bırakır gibi konuştu:

“Atlas… sıradan bir çocuk değil. Babası da sıradan biri değil. O adam seni terk etmedi. Seni korumak için kayboldu.”

“Yalan,” dedi Narin. Ama sesi zayıftı.

“Değil,” dedi Kerem.
“Ve eğer Atlas onun varlığını öğrenirse… geri almaya çalışacak.”

Narin’in gözlerinden yaşlar aktı. “Peki sen kimsin?”

Kerem birkaç saniye sustu. Sonra ilk kez gerçekten yumuşadı.

“Ben,” dedi,
“onun geri dönemediği gün verdiği sözü tutuyorum.”

Masadan bir anahtar aldı. Narin’in avucuna bıraktı.

“Buradan gidebilirsin. Şimdi. Kimse seni tutmayacak,” dedi.
“Ama gidersen… bir daha asla güvende olmayacaksın.”

Narin Atlas’a baktı. Oğlunun sakin yüzüne. Onun için kaçmayı da, kalmayı da göze alabilecek tek şey anne olmaktı.

Anahtarı masaya bıraktı.

“Ben gitmiyorum,” dedi.
“Oğlum için ne gerekiyorsa… yaparım.”

Kerem başını eğdi.
“İşte bu yüzden seni kurtardım.”

Gün ağarırken bina sessizliğe gömüldü. Trenlerin sesi çok uzaktan geliyordu artık.

Narin artık biliyordu:
O gece trende başlayan yolculuk bir kaçış değil,
bir uyanıştı.

Ve Atlas…
henüz bilmeden, iki dünyanın tam ortasında uyuyordu.

SON