Sokakta bulduğum yaralı köpeği eve aldığım için kocam beni günlerce aşağılayıp “Bunu hemen sokağa at” demişti; ama o gece köpeğin bizim hayatımızı kurtaracağından haberimiz yoktu.

Sabah güneş doğduğunda, hastane odasında kendime geldim. Selim yan yatağımda, yüzü bembeyaz bir şekilde tavanı izliyordu. O an içeriye giren itfaiye amirinin yüzündeki ifade, kurtulduğumuza dair bir sevinçten ziyade, derin bir şaşkınlık barındırıyordu. Elinde şeffaf bir poşet vardı ve içinde garip, telli bir aparat duruyordu.

"Hanımefendi, şansınız varmış," dedi amir, sesi titreyerek. "Ama asıl mesele başka. Ocağın arkasındaki gaz borusunda sadece bir sızıntı yoktu. Birisi oraya zaman ayarlı, küçük bir kıvılcım düzeneği yerleştirmiş. Gaz belli bir yoğunluğa ulaştığında patlamayı tetikleyecek, evdeki her şeyi bir enkaza çevirecek profesyonel bir düzenek bu."

O an odadaki hava buz kesti. Selim’in gözleri fal taşı gibi açıldı. Bu bir kaza değildi; bu planlı bir cinayetti. İtfaiye amiri devam etti: "Bu düzeneği ancak evin içine giren biri yerleştirebilirdi. Ve işin en garip yanı ne biliyor musunuz? O köpek, gaz borusunun olduğu yerdeki dolap kapaklarını parçalamış. Boruyu ısırmış, düzeneğin kablolarından birini koparmış. Patlamayı engelleyen ama gazın sızmasına sebep olan şey o köpeğin müdahalesi olmuş. Eğer o kabloyu koparmasaydı, şu an hiçbirimiz burada olmazdık."

Selim’e baktım. O kibirli, aşağılayan adam gitmiş, yerine korkudan titreyen, vicdanıyla yüzleşen bir yıkıntı gelmişti. Evimize giren bir hırsız mıydı, yoksa Selim’in karanlık işlerinden gelen bir intikam mı, henüz bilmiyorduk; ama bildiğim tek bir şey vardı: Selim’in "leş" dediği o can, bizi sadece gazdan değil, büyük bir infilaktan korumuştu.

Hastaneden çıktığımızda Selim, Duman’ın yanına gitti. Dizlerinin üzerine çöktü, elleri titreyerek köpeğin başını okşadı. Gözyaşları Duman’ın altın sarısı tüylerine dökülürken, Duman sadece kuyruğunu salladı. Affetmek, sadece insanlara mahsus bir erdem değildi; bazen bir köpeğin bakışında saklıydı en büyük bağışlanma. O gece sadece hayatımız kurtulmamıştı; kibrin ve nefretin yerini, bir canın sessiz sadakatine duyulan sonsuz minnet almıştı. Duman artık bizim evimizde bir "misafir" değil, ruhumuzun en sadık bekçisiydi.