SOKAK ÇOCUĞU, İŞADAMINA KIZININ BAYILDIĞINI BİLDİRMEK İÇİN TELEFON AÇAR… SONRA ADAM…
“Beyefendi, bu çocuk…”
Kemal başını kaldırdı, Ali’yi gördü. Ayağa kalktı, yanına gitti. İlk kez bir sokak çocuğunun gözlerinin içine bu kadar dikkatle baktı.
“Adın ne senin?”
“Ali.”
Kemal elini Ali’nin omzuna koydu. “Bugün kızımın hayatını kurtardın, Ali.”
Ali başını eğdi. Böyle şeyler duymaya alışık değildi. O an kapı açıldı, doktor çıktı.
“Durumu stabil. Aşırı stres ve yorgunluk nedeniyle bayılmış. Bir süre dinlenmesi gerekiyor.”
Kemal’in gözlerinden yaşlar aktı. Doktora teşekkür etti, sonra tekrar Ali’ye döndü.
“Sen olmasaydın…” dedi, cümleyi tamamlayamadı.
Saatler sonra Zeynep gözlerini açtığında ilk gördüğü yüz babasınınkiydi. Kemal’in saklamaya çalıştığı gözyaşlarını fark etti.
“Baba?”
Kemal kızının elini tuttu. “Buradayım. Gitmiyorum.”
Zeynep bir süre sustu, sonra yavaşça konuştu. “Ben sadece… beni hiç dinlemediğini düşündüm.”
Kemal başını öne eğdi. “Haklıydın. Ama artık dinleyeceğim. Söz veriyorum.”
O sırada Ali kapının önünden geçiyordu. Zeynep onu fark etti.
“O çocuk… beni bulan o mu?”
Kemal başını salladı. “Evet. Ali.”
Zeynep gülümsedi. “Teşekkür ederim.”
Ali’nin yüzü kızardı. Kimse ona daha önce teşekkür etmemişti.
Günler sonra Zeynep taburcu edildi. Kemal, Ali’yi sığınma evine geri göndermek istemedi. Onunla konuştu, hayatını dinledi. Ali ilk kez birinin gerçekten dinlediğini hissetti.
Bir ay sonra Kemal Yılmaz Vakfı kuruldu. Sokak çocukları için. Ali ise o vakfın ilk burslu öğrencisi oldu. Okula başladı, tertemiz kıyafetlerle, umut dolu bir kalple.
Kemal artık iş toplantılarına eskisi kadar sık gitmiyordu. Akşamları Zeynep’le yemek yiyor, Ali’ye derslerinde yardım ediyordu. Hayat ona acı bir ders vermişti ama zamanında.
Bir gün Zeynep babasına dönüp şöyle dedi:
“Baba, o gün bayıldığım yerde aslında seninle aramızdaki mesafe de yıkıldı.”
Kemal gülümsedi. “Evet kızım. Bazen bir yabancı, insana kendi ailesini geri kazandırır.”
Ali pencerenin kenarında oturmuş ders çalışırken içinden şunu düşündü:
“Bir telefon, bir hayatı değil… üç hayatı değiştirmişti.”
Ve o gün, hiçbiri eskisi gibi olmadı. Ama hepsi, ilk kez gerçekten hayattaydı.
