Yaşlı kadın hafifçe gülümsedi ve elini bisikletin paslı gidonuna koydu. “Siz her şeyi kontrol ettiniz evlat, en önemli şey dışında,” dedi sakince. Adam şaşkınlıkla “Neyin dışında?” diye sordu. Kadın, “Bisikletlerin,” diye cevap verdi, “Ben her gün yeni bir bisiklet kaçırıyordum.” Eski muhafız donakaldı ve sonra kahkahalarla gülmeye başladı; bazen sır, tam da gözümüzün önünde durduğu için görünmez oluyordu.
Sınırda her gün eski bisikletiyle yaşlı bir kadın beliriyor ve sepetinde bir çuval kum taşıyordu. Sınır muhafızları, günün birinde beklenmedik bir sırrı öğrenene kadar kadının neden bu kadar çok kuma ihtiyaç duyduğunu bir türlü anlayamadılar
Yıllar geçti, genç memurlar emekli oldu ama yaşlı kadın kum çuvalıyla sınırı geçmeye devam etti. Artık sınırın bir parçası gibiydi; herkes ona alışmış, aramalar bir rutin haline gelmişti. Ancak bir gün kadın gelmeyi bıraktı. Ne bir hafta ne de bir ay boyunca ondan haber alınamadı. Sınır hayatı kendi akışında devam ederken, bu gizemli yaşlı kadın yavaş yavaş hafızalardan silindi.
Uzun zaman sonra, emekli olan muhafızlardan biri küçük bir kasabada yürürken o tanıdık silüeti gördü. Çok yaşlanmış ve bükülmüş olan kadın, hâlâ o eski bisikletini yanında sürüklüyordu. Adam yanına yaklaşıp kendini tanıttı ve yıllardır içini kemiren o soruyu sordu: “Hanımteyze, artık emekliyim ve kimseye söylemem. O çuvallarda ne kaçırıyordun? Onca yıl her şeyi inceledik ama hiçbir şey bulamadık.”
