Sınıf arkadaşları, babası baba-kız dansına gelemediği için 7 yaşındaki bir kızla alay etti
Diğer çocuklar babalarıyla dans ederken, o pistin ortasında tek başına kaldı… ve sonra beklenmedik bir şey oldu
Okulun spor salonu o akşam ışıklar, müzik ve kahkahalarla doluydu. Ama küçük Elif için her şey bambaşkaydı.
45 yaşındaki annesi duvara yaslanmış, lavanta rengi prenses elbisesiyle heyecanla gelenleri izleyen kızını izliyordu. Elif günlerdir bu geceyi hayal etmişti… ve en çok da babasının gelip gelmeyeceğini.
Annesi gerçeği söyleyemedi. Umudu kırmak istemedi.
Elif önce annesinin yanında durdu, diğer çocukların babalarıyla dans edişini izledi. Sonra yavaşça annesinin elini bıraktı.
Kapıya yakın bir yerde bekleyecekti… çünkü babası gelirse onu ilk o görecekti.
Kapı her açıldığında umutla başını kaldırdı.
Ama gelen her seferinde başkasıydı.
Zaman ağır ağır geçerken, annesi artık dayanamayacak hale geldi. Tam kızını alıp götürmek üzereydi ki…
Okul aile birliğinden, kendini beğenmiş bir kadın olan Melisa, Elif’in yanına geldi.
Sahte bir gülümsemeyle eğildi ve alaycı bir sesle konuştu:
“Bu bir baba-kız dansı. Baban yoksa burada olmamalısın.”
Etraf sessizleşti. Kimse bir şey söylemedi.
Elif başını eğdi, elbisesini sıkıca tuttu… ama cevap vermedi.
Ve tam o anda…
Elif başını eğdi, elbisesini sıkıca tuttu… ama cevap vermedi.
Ve tam o anda…
Kapı bir kez daha açıldı.
Bu sefer içeri giren kişi diğerlerinden farklıydı. Üzerinde resmi bir üniforma vardı; koyu lacivert, omuzlarında rozetler parlıyordu. Salondaki birkaç kişi başını çevirip baktı. Adam hızlı ama kararlı adımlarla içeri girdi, etrafı süzdü… ve gözleri Elif’te durdu.
Elif de başını kaldırmıştı. Bir anlığına nefesi kesildi.
“Baba…?” diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.
Adam bir an tereddüt etti. Yüzünde hem yorgunluk hem de derin bir kararlılık vardı. Sonra yavaşça Elif’e doğru yürümeye başladı. Salonun içindeki fısıltılar arttı. Az önce hiçbir şey olmamış gibi davranan insanlar şimdi dikkatle izliyordu.
Melisa kaşlarını çattı. “Bu da kim?” diye mırıldandı.
Adam Elif’in önünde durdu. Dizlerinin üzerine çöktü ki göz hizasına gelsin. Yumuşak bir sesle konuştu:
“Ben biraz geç kaldım sanırım.”
Elif’in gözleri doldu. “Gerçekten geldin mi?” dedi titreyerek.
Adam hafifçe gülümsedi. “Sana söz vermiştim, değil mi?”
Annesi birkaç adım geride, şaşkınlıkla onları izliyordu. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı. Bu anı beklemişti ama bir yandan da artık olmayacağına kendini inandırmıştı.
Melisa araya girdi, sesi sertti: “Affedersiniz, bu etkinlik baba-kız dansı. Herkes kafasına göre—”
Adam ayağa kalktı ve sakin ama otoriter bir şekilde konuştu: “Tam da bu yüzden buradayım.”
Salonda bir sessizlik oldu devamı icin sonrki syfaya gecinz...
