Serseriler, bir alt geçitte savunmasız yaşlı bir kadına saldırdı, cüzdanını ve mücevherlerini çalmaya çalıştılar, ancak yaşlı kadının bir sonraki anda yaptığı şey onları dehşete düşürdü
Serseriler, bir alt geçitte savunmasız yaşlı bir kadına saldırdı, cüzdanını ve mücevherlerini çalmaya çalıştılar, ancak yaşlı kadının bir sonraki anda yaptığı şey onları dehşete düşürdü
Şehrin dışında kalan eski alt geçit, son aylarda herkesin korkuyla söz ettiği bir yer haline gelmişti. Sürekli gasp olayları yaşanıyor; kimi telefonunu, kimi cüzdanını, kimi de değerli eşyalarını kaybediyordu. İnsanlar şikâyet etse de suçlular polis gelmeden kayboluyor, bu yüzden akşamları kimse o yolu kullanmaya cesaret edemiyordu.
Ama o akşam, yaşlı bir kadın sanki hiçbir şeyden habersizdi. Üzerinde mavi bir palto, elinde küçük çantasıyla sakin adımlarla ilerliyordu. Alt geçidin ortasına geldiğinde, üç iri yarı adam yolunu kesti.
Biri alaycı bir gülümsemeyle yaklaşıp:
— Hadi nine, uzatma. Cüzdanı, telefonu, takıları ver, dedi.
Diğeri ekledi:
— Yüzükleri de çıkar. Hâlâ nazik davranıyoruz.
Kadın korkmak yerine gözlerinin içine bakarak sakin bir sesle:
— Çok bir şeyim yok. Ama olanı da sizin gibi alçaklara vermem, dedi.
Bu sözler adamları öfkelendirdi. İçlerinden biri kadını yakasından tutup duvara sertçe çarptı. Kadın acıdan gözlerini kapatsa da sesini çıkarmadı.
— Şimdi vermek için geç kaldın, diye hırladı adam.
Kadın yavaşça gözlerini açtı:
— Haklısın… Özür dilerim. Vereceğim… cebimde, dedi.
Adam biraz gevşedi:
— Hadi çıkar, ama sakın oyun yapma.
Kadın ağır ağır elini cebine götürdü, cüzdanını çıkardı…
Ama bir sonraki anda yaptığı şey, o üç adamın yüzündeki ifadeyi tamamen değiştirdi…
Kadın cüzdanını çıkardığı anda, elinin titremediğini fark ettiler. Tam tersine, hareketleri fazlasıyla kontrollüydü. Adamlardan biri bunu fark etti ama artık çok geçti.
Kadın bir anda cüzdanı adamın yüzüne doğru fırlattı. Refleksle geri çekilen adam ne olduğunu anlamaya çalışırken, kadın cebinden küçük, metal bir düdük çıkardı ve tüm gücüyle üfledi. Alt geçitte yankılanan keskin ses, karanlığı yırtar gibi yayıldı.
— Ne yapıyorsun sen! diye bağırdı lider olan, ama sesi bu kez eskisi kadar kendinden emin değildi.
Kadın geri adım atmadı. Aksine, sırtını duvara verip dimdik durdu. Gözlerindeki ifade artık korkudan tamamen arınmıştı. Sert, kararlı ve alışılmadık derecede soğuktu.
— Geç kaldınız, dedi alçak ama net bir sesle.
Tam o anda, alt geçidin iki ucundan ayak sesleri duyulmaya başladı. Önce hafif, sonra giderek hızlanan… Koşan insanların sesi. Adamlar bir an birbirlerine baktı. Bu, alışık oldukları bir durum değildi.
— Tuzak bu! diye tısladı içlerinden biri.
Ama kaçmak için hareket ettiklerinde, artık çok geçti. Alt geçidin girişlerinden içeri giren birkaç kişi karanlığın içinden beliriverdi. Ellerinde fenerler, bazıları telsiz taşıyordu. Sivil görünümlüydüler ama duruşları her şeyi ele veriyordu.
— Yerinizde kalın! diye yankılandı sert bir ses.
Üç adam bir anda paniğe kapıldı. Kaçmaya çalıştılar ama her iki taraftan da yolları kesilmişti. Kadın hâlâ duvarın önünde duruyor, onları izliyordu. Nefes alışverişi bile değişmemişti.
Lider olan adam kadına döndü, gözleri büyümüş, yüzündeki o küstah ifade tamamen silinmişti.
— Sen… sen kimsin? Devamı icin sonrki syfaya gecinz...
