Sekreter toplantı sırasında aniden fenalaştı… Dışarı çıktı, bir banka oturdu. Gözlerini açtığında bileğindeki altın bileziği çıkarmaya çalışan yaşlı bir adam gördü
Ayşe’nin yüzü bembeyaz oldu.
“Bu… nasıl olur?”
“Çünkü içinde manyetik bir çekirdek var,” dedi adam. “Tıbbi cihazlara yakın bir yerde üretilmiş. Normalde yasaklı. Ama bazı kuyumcular… göz yumar.”
Ayşe’nin aklına kocası geldi.
Murat.
“Hayır,” diye fısıldadı. “Murat bana bunu isteyerek zarar vermez.”
Adam başını eğdi.
“Bilmeyerek yaptı. Ona bu bileziğin ‘şifalı’ olduğunu söylediler.”
Ayşe’nin gözleri doldu.
“Kim söyledi?”
“Ameliyatından sonra… sana yardım edeceğini söyleyen biri oldu mu?”
Ayşe’nin zihninde bir anı canlandı.
Hastane koridoru…
Uzun boylu, düzgün giyimli bir adam…
“Murat Bey, eşiniz için özel bir şey var,” demişti.
Ayşe’nin dizleri çözüldü. Bankta güçlükle doğruldu.
“Bu yüzden mi kalbim…?”
“Evet,” dedi yaşlı adam. “Ama henüz geç değil.”
Ayşe bileziğe baktı.
Bir an tereddüt etti.
Sonra derin bir nefes aldı ve bileziği çıkarmaya çalıştı.
Çıkmadı.
Sanki bileğiyle bütünleşmişti.
“Çıkmıyor!” diye bağırdı panikle.
Yaşlı adam hızla harekete geçti. Ceketinin iç cebinden küçük, metal bir alet çıkardı. Bileziğin kilit kısmına bastırdı. Hafif bir klik sesi duyuldu.
Bilezik yere düştü.
O anda Ayşe göğsünde ani bir rahatlama hissetti. Kalbi yavaşladı. Başındaki sis dağıldı. Gözleri netleşti.
Derin bir nefes aldı.
“Tanrım…”
Yaşlı adam bileziği mendiline sardı.
“Bunu bir daha asla takma.”
“Peki ya siz?” dedi Ayşe. “Siz kimsiniz?”
Adam gülümsedi. Yorgun ama sıcak bir gülümseme.
“Ben… geç kalanları uyaran biriyim.”
Ayşe ayağa kalktı.
“Size nasıl teşekkür edeceğim?”
Adam başını salladı.
“Yaşayarak.”
O sırada uzaktan bir ses duyuldu.
“Ayşe!”
Murat koşarak geliyordu. Yüzü endişeliydi.
“İyi misin?” diye sordu nefes nefese.
Ayşe bileğine baktı.
Boştu.
“Şimdi iyiyim,” dedi sakin bir sesle.
Murat yere baktı.
“Bileziğin nerede?”
Ayşe bir an durdu.
Sonra gülümsedi.
“Artık ihtiyacım yok.”
Başını kaldırdığında yaşlı adam yoktu.
Sanki hiç olmamıştı.
Sadece bankın üzerinde, eski bir cep saati duruyordu.
Ve içindeki pusula…
Artık hareketsizdi.
Ayşe o gün anladı:
Bazı hediyeler sevgiyle verilir,
ama asıl önemli olan…
neye mal olduklarını fark edebilmektir.
Ve o günden sonra,
kalbinin sesini
her şeyden çok dinledi. ❤️
