Sekiz aylık hamileydim. Evi toparlamaya çalışırken bir anlık dalgınlıkla kayınvalideme çarptım

O gece Murat, hastane koridorunda sabaha kadar oturdu. Geçmişi düşündü. Elif’in sessizliğini, annesinin iğneleyici sözlerini, eve geldiğinde gördüğü ama görmezden geldiği küçük detayları.

Sabaha karşı Elif ameliyattan çıktı. Bebek küvezdeydi. Yaşıyordu. Ama çok küçüktü.

Elif uyandığında ilk sorduğu şey bebeğiydi.

— Kızımız yaşıyor, dedi Murat. Sesi çatladı. — Güçlü… senin gibi.

Elif gözlerini kapattı. Bir damla yaş süzüldü.

— Murat… dedi fısıltıyla. — Annen yaptı.

Murat’ın boğazı düğümlendi. İlk kez Elif’e “abartıyorsun” demedi. İlk kez kaçmadı.

— Biliyorum, dedi. — Artık biliyorum.

O gün Nermin Hanım hastaneye geldi. Elinde meyve vardı. Yüzünde yapmacık bir endişe.

— Kızım… geçmiş olsun, dedi.

Elif başını çevirdi. Murat ayağa kalktı.

— Anne, dedi. — Doktorla konuşmak istiyorum.

Koridorda Murat’ın sesi yükseldi.

— Elif’e vurmuşsun.

— Saçmalama! dedi Nermin Hanım. — Hamilelik psikolojisi bu.

— Yeter! diye bağırdı Murat. — Yıllardır yeter! Onu evde hizmetçi gibi çalıştırdın. Gördüm. Görmezden geldim. Ama artık bitti.

Nermin Hanım donakaldı.

— O kadın seni benden koparıyor, dedi dişlerini sıkarak.

Murat gözlerinin içine baktı.

— Hayır anne. Sen beni gerçeklerden kopardın.

O gün Murat annesine eve dönmemesini söyledi. Elif ve bebeği taburcu olduğunda o evde olmayacaktı.devamı sonrki syfda..