Ormandaki haydutlar askeri üniformalı bir kadına saldırdı, ancak hiçbiri…

"Ne oluyor yahu?" diye kekeledi bir başka haydut, sonunda durumun gerçekliğini kavrayarak. Bu sıradan bir kadın değildi; hesaba katılması gereken bir güçtü.

Sayıları çok fazla olmasına rağmen, haydutlar açıkça yetersizdi. Kadının hareketleri bulanıktı, her vuruşu kesin ve hesaplıydı. Dövüş sanatları ve dövüş taktikleri konusundaki eğitimi her hareketinde açıkça belli olurken, birer birer etkisiz hale getiriyordu.

Yerde hâlâ inleyen lider, adamlarının sistematik bir şekilde dağıtılmasını şaşkınlıkla izliyordu. Korku, kibrine sinmeye başladı ve çok geç de olsa, yanlış hedefi seçtiklerini anladı.

Bir zamanlar kibirli kahkahalar ve böbürlenmelerle dolu olan orman, şimdi mağlup haydutların iniltileriyle yankılanıyordu. Kadın, onların arasında, yara almadan ve yılmadan, gücünün ve kararlılığının bir kanıtı olarak duruyordu.

İlk kurban olan yaşlı adam, gözleri hayranlık ve minnettarlıkla fal taşı gibi açılmış bir halde yavaşça doğruldu. "Teşekkür ederim," diye fısıldadı, sesi kısıktı.

Başını sallayarak ayağa kalkmasına yardım etti. "İyi misin?" diye sordu, gözlerindeki sertlik yerini endişeye bırakmıştı.

"Evet, evet, senin sayende," diye cevap verdi, üzerindeki tozları silkeleyerek.

Geriye kalan bilinçli haydutlar ayağa kalktılar, utanç ve yenilgiyle geri çekilirken yaralı yoldaşlarını da sürüklediler, dünyalarını birkaç saniye içinde altüst eden kadına korku dolu bakışlar attılar.

Ağaçların arasında kaybolurlarken kadın dikkatini tekrar yaşlı adama çevirdi. "Seni buradan çıkaralım," dedi ve destek olması için kolunu uzattı.

Birlikte ormanın içinden yavaşça ilerlediler, kaos sahnesini geride bırakıp güvenli bir ışığa çıktılar. Yaşlı adam ona hayranlıkla baktı ve "Sen kimsin?" diye sordu.

Gözlerinde hafif bir yaramazlık belirtisiyle hafifçe gülümsedi. "Zorbalardan hoşlanmayan biri işte." Ve ardından yollarına devam ettiler; varlığı, ormanın derin ve yaklaşan karanlığında bir güç işareti gibiydi.