Oğlum ve karısının bir süreliğine yanımda kalmasına izin verdim ama altı ay sonra bitmek bilmeyen kurallarından bıktım; kedimi evden kovduklarında ise sabrım tamamen taştı
Kahvaltı masasına oturduğumuzda ikisi de sessizdi. Çaydanlığı ben koydum. Bu evde uzun zamandır ilk kez bir şeyi ben yapıyordum. Masaya oturdum ve doğrudan konuya girdim.
“Üç ay,” dedim. “Üç ay içinde kendi evinize çıkıyorsunuz.”
Oğlumun yüzü gerildi. “Anne, şimdi bunun zamanı mı? Ekonomi ortada.”
“Altı aydır zamanı,” dedim. “Bu ev benim. Düzenim benim. Sınırlarım var. Dün o sınır aşıldı.”
Gelinim ilk kez başını kaldırdı. “Abartıyorsunuz,” dedi soğuk bir sesle.
“Hayır,” dedim. “Eksik kaldım. Çok sustum.”
O andan sonra evin içindeki hava değişti. Sessiz bir savaş başladı. Suratlar asıldı, kapılar daha sert kapandı. Ama bu kez geri adım atmadım. Eşyalarım yavaş yavaş yerlerine döndü. Renkler geri geldi. Mutfakta yeniden tencere kaynadı.
İlanlara baktıklarını biliyordum. Fısıltılar duyuyordum. Oğlum birkaç kez yumuşatmaya çalıştı. “Anne, biraz daha zaman—”
“Üç ay,” dedim her seferinde.
Süre dolduğunda taşındılar. Kapıdan çıkarken oğlum gözlerimin içine baktı; kırgınlıkla karışık bir anlayış vardı bakışında. Gelinim hiçbir şey söylemedi.
Kapı kapandığında ev sessizdi.
Ama bu kez o sessizlik ağır değildi.
Pamuk yavaşça kapıya yürüdü, sonra dönüp bana baktı. Eğilip onu kucağıma aldım. Salonun ortasında durup etrafa baktım. Perdelerim yerindeydi. Renklerim geri dönmüştü. Hava bana aitti.
O an şunu anladım: Bir anne olmak fedakârlık demektir, evet. Ama kendini silmek demek değildir. Sınır koymak sevgisizlik değildir; aksine, sevginin ayakta kalabilmesi için gereklidir.
Oğlumu hâlâ seviyordum. Kapım ona her zaman açıktı.
Ama artık kilidin anahtarı bendeydi.
Ve o anahtarı nasıl kullanacağımı öğrenmiştim.
