Ofiste herkes sağır-dilsiz sandıkları temizlikçi kadınla dalga geçiyor

Bu hikâye bizim şirkette birkaç yıl önce yaşandı. O zamanlar bizde bir temizlikçi kadın çalışıyordu — sessiz, kırk yaşlarında. Hep sade bir montla gelirdi, elinde temizlik arabası, bezler, bir de kova. Sabah çok erken gelir, akşam geç saatte giderdi; kimseye yük olmamaya çalışırdı. Kimseyle konuşmazdı. Biri ona bir şey sorduğunda sadece başını sallardı ya da gülümserdi.

Çok geçmeden ofiste herkes onun sağır ve dilsiz olduğuna karar verdi.

Ekip… bildiğin normaldi. Kimi düzgündü, kimi alaycı. Önce fısıldaşmalar başladı, sonra açık açık dalga geçmeler. Kimisi yüzünün önünde ellerini sallıyordu, kimisi saçma sapan mimikler yapıyordu, kimisi yanından geçerken kahkaha atıyordu. Bundan gurur duymuyorum ama ben de başta sessiz kaldım. Araya girmek zor gelmişti.

O ise her şeye katlandı. Bir kere bile şikâyet etmedi. Hiç not yazmadı. Hiç kötü bir bakış atmadı. Sadece işini yaptı. Bazen kimsenin görmediğini sandığında dudaklarının titrediğini fark ederdik. Ama biz bunu yorgunluğa verirdik.

Aylar geçti. Derken bir gün ofise genel müdürün geleceği duyuruldu. Büyük bir isimdi. Çoğumuz onu sadece fotoğraflardan tanıyorduk. Herkes telaşa kapıldı: ortalık toplandı, kupalar saklandı, raporlar tekrar kontrol edildi.

Temizlikçi kadın o gün de oradaydı. Her zamanki gibi.

Asansör kapıları açıldı ve içeri girdi — kendinden emin, ciddi, pahalı bir takım elbiseyle. Hepimiz ayağa kalktık. Birileri kendini tanıtmaya başladı. Ve o anda kimsenin beklemediği bir şey oldu.

Genel müdür bir anda durdu. Gözleri temizlikçi kadına takıldı. Bembeyaz oldu. Gerçekten bembeyaz. Yavaşça ona doğru yürüdü ve… diz çöktü. Ofisin ortasında.

Öyle bir sessizlik oldu ki, klimanın sesi bile duyuluyordu.

— Lütfen beni affedin, — dedi yüksek sesle. — Sizi yıllardır arıyordum.

Hepimiz donup kaldık. Ve temizlikçi kadın… konuştu. Net. Sakin. Aksansız.

Meğer hiç de sağır ya da dilsiz değilmiş devamı sonrki syfda...