“Merak etme, canım… en güzel çelengi senin için hazırlatacağım,” diye fısıldadı, komada yatan eşinin kulağına ürpertici sözler.
“O gün arabayı sen kullandın. Frenler neden tutmadı sanıyorsun?”
Anılar bir anda hücum etti. Yağmurlu yol. Ani hızlanma. Fren pedalı… boşluk. Çığlık. Metalin bükülmesi. O an, her şeyin kontrolünden çıktığını sanmıştı. Oysa şimdi, planladığı şeyin yavaş yavaş çözülmekte olduğunu hissediyordu.
Odaya geri döndü. Doktorlar içeri girmişti. Monitörler yeniden bağlanıyordu. Kadının parmakları hafifçe seğirdi. Adam, bunu gördüğünde geri çekildi. Yüzü bembeyazdı.
“Bu mümkün değil,” diye fısıldadı.
Doktor sert bir sesle konuştu: “Bazen beyin, sandığımızdan daha geç teslim olur. Bilinci kısa süreliğine geri gelmiş olabilir. Duyma en son kaybolan duyudur.”
Adam, kadına baktı. İlk kez gerçekten baktı. Dudaklarının kenarında, neredeyse fark edilmeyecek bir gülümseme vardı.
Telefon yine titredi. Bu kez uzun bir mesajdı.
“Sana güvenmemi istedin. Her şeyi sen yönettin. Sigortayı, vasiyeti… Avukatın adını bile ben bilmiyordum. Ama bir şeyi hesaba katmadın.”
Adamın nefesi kesildi. “Ne?” diye mırıldandı.
“Ben de önlem aldım.”
O anda kapı açıldı. İçeri iki polis girdi. Arkalarında hastanenin hukuk danışmanı ve bir kadın avukat vardı. Adamın tanıdığı bir yüz. Karısının eski arkadaşı.
Avukat konuştu: “Sayın beyefendi, eşiniz iki ay önce vasiyetini güncelledi. Ayrıca olası bir ‘kaza’ ihtimaline karşı, dijital bir kayıt sistemi kurdurdu. Bilinci kapalıyken bile beyin dalgalarına bağlı olarak kaydedilen sesler… ve mesajlar.”
Polislerden biri elini adamın omzuna koydu. “Fren sistemine yapılan müdahaleyi de tespit ettik.”
Adam geri geri gitti. Duvara çarptı. “Ama… o… ölüyor,” dedi. “Zaten—”
Doktor araya girdi: “Hayatta kalıp kalmayacağı hâlâ belirsiz. Ama az önce, sizinle vedalaştığınız anı kayda aldı.”
Yatakta yatan kadın, göz kapaklarını araladı. Gözleri hâlâ bulanıktı ama bakışı netti. Dudakları zorla kıpırdadı.
“Merak etme,” diye fısıldadı. “En güzel çelengi… senin için hazırlattım.”
Adam çöktü. Telefonu elinden düştü. Ekranda son mesaj yanıp sönüyordu:
“Her şeyi hafife aldın. Beni de.”
O gün kadın hayatta kalmadı. Ama adam, onun ölümünden tek bir şey bile kazanamadı. Ne miras, ne özgürlük. Sadece, her gece rüyalarında duyduğu o fısıltı kaldı.
Ve o fısıltı, ona hep aynı şeyi hatırlattı:
Bazı insanlar ölmeden önce değil, dinlenirken en çok şey duyar.
