Lüks Kafeden Kovuluyorduk, Ama Torunum Garsona Bakıp “Gidemeyiz” Dediğinde Nefesim Kesildi!

72 yaşındayım ve kızım geçen yıl vefat ettiğinden beri torunum Can'ı tek başıma büyütüyorum. Maddi sıkıntılar ve bel ağrılarım yüzünden onu pek dışarı çıkaramam. Ama o sabah dişçide o kadar cesur durmuştu ki, ödül olarak ona sıcak çikolata sözü vermiştim.

Girdiğimiz kafe küçük, şık ve bilgisayarlarında çalışan insanlarla doluydu; tek bir damla dökmenin bile suç sayılacağı o lüks yerlerden biri. Cam kenarına oturduk. Can'ın burnuna krem şanti bulaşıp da neşeyle kıkırdadığında ben de güldüm.

Ta ki yan masadaki adam yüksek sesle oflayana kadar. "ŞUNU KONTROL EDEMİYOR MUSUNUZ?!" diye söylendi. Karşısındaki kadın da iğrenerek ekledi: "BAZI İNSANLAR BÖYLE YERLERE AİT DEĞİL."

Gülümsemem dondu. Can'ın dudakları titredi. Tam o sırada garson yanımıza geldi. Bizi savunacağını umarken, yumuşak ama iğneleyici bir sesle, "HANIMEFENDİ... BELKİ DIŞARIDA DAHA RAHAT EDERSİNİZ. Yolun karşısında bir bank var," dedi.

Bu sözler yüzüme tokat gibi çarptı. Yutkunarak eşyalarımızı topladım ve sessizce, "Hadi Can tatlım, sanırım gitmeliyiz," dedim.

Ama torunum beni şoke eden o tepkiyi verdi. Gözleri arkamdaki bir şeye kilitlenmiş halde korkuyla fısıldadı:

"Hayır, Büyükanne... Gidemeyiz."

"Ne? Neden?" diye sordum şaşkınlıkla. Sonra onun baktığı yöne döndüm ve gördüğüm şey karşısında kanım dondu.

Garsonun yüzü kâğıt gibi bembeyazdı. Alnından boncuk boncuk terler süzülüyor, çenesi seğiriyordu. Gözbebekleri korkuyla titriyor ve bakışları benimle değil, hemen arkasındaki bar tezgahıyla benim aramda çılgınca gidip geliyordu. O an anladım; bana "Dışarıda daha rahat edersiniz" derken sesi kibrinden değil, dehşetinden titriyordu. O, bizi kovmaya değil, çaresizce kurtarmaya çalışıyordu!

Gözlerimi yavaşça onun arkasındaki tezgaha kaydırdım. Kasanın hemen yanında, siyah kalın montlu bir adam duruyordu. Sağ elini montunun cebine derinlemesine sokmuştu ve cebindeki o sert, ağır metalik çıkıntıyı doğrudan kasanın başındaki gencecik kasiyer kızın kaburgalarına bastırıyordu. Sessiz, planlı ve ölümcül bir silahlı soygunun tam ortasındaydık. İçerideki elit kalabalık, kulaklıklarını takmış kendi dünyalarında bilgisayar ekranlarına gömülmüşken, bu sessiz dehşetin kimse farkında değildi devamı icin sonrki syfaya gecinz...