Kocama duygusal veda ettikten sonra hastaneden ağlayarak çıktım… ama

"Carter vakası için bir eşleşme bulduklarını duydum," dedi bir hemşire, duyulmadığından emin olmak için etrafa bakarak. Diğeri başını salladı, gözleri heyecan ve inançsızlıkla büyümüştü.

"İnanabiliyor musun? Uzak ihtimal ama mükemmel bir eşleşme diyorlar!"

O sözler karanlığımda bir işaret gibiydi, neredeyse vazgeçtiğim umut kıvılcımını yakıyordu. Kalbim hızla çarpıyordu, bunun Daniel için ne anlama gelebileceğini anlamaya çalışıyordum. Gerçekten doğru muydu? Tüm o kalp acısı ve umutsuz gecelerden sonra, bir bağışçının bulunma ihtimali var mıydı?

İçeri koştum, gözyaşlarım şimdi korku ve umudun karışımıydı. Daniel'in doktorunu tam başka bir hastanın odasına girecek kadar buldum. "Doktor," diye pat diye söyledim, sesim hem çaresizlik hem de aciliyetin karışımıydı. "Doğru mu? Daniel için bir eşleşme buldular mı?"

Durdu, yüzünde nazik, bilmiş bir gülümseme yayıldı — mucizelerin vaadini taşıyan bir gülümseme. "Evet, Emily. Bu sabah onay aldık. Nadir bir eşleşme ama gerçek. Nakli en kısa sürede ayarlıyoruz."G'rselden son sayfamıza ılerleyelım....