
Otel lobisinde, büyük bir dikkatle izleyen insanların gözleri arasında yalnız oturmak, içsel bir huzursuzluk yaratıyordu. Annem ve kocamın gülüştüğü sahne, tam da o an içinde bulunduğum durumu gözler önüne seriyordu; onların şakaları, benim için birer kabusa dönüşmüştü. Yılgınlığım, içimde biriken gerginliği daha da artırıyordu ve çaresizlikle birlikte bir isyan duygusu kabarmaya başladı. Eğer bir çıkış yolu bulamazsam, bu tatsız anıyı hayatımın bir parçası olarak kabullenmek zorunda kalacaktım. Fakat o an içimdeki isyan ateşi, bana cesaret verdi; başımı dik tutup, bulunduğum yerden sıyrılmanın zamanı gelmişti. Gözlerimin derinliklerinde bir kararlılık belirdi ve harekete geçmem gerektiğini biliyordum. g'rselden ilerlynz de'vamı sonraki sayfada..