Kocam, öz annemle beni aldattı. Ama asıl şok, düğün günlerinde yaşandı…

27 yaşında bir kadınım. Çocukluğum sevgiyle değil, suçlamalarla geçti.
Annem beni çok gençken doğurmuştu ve hayatını mahvettiğimi söylemeyi hiç bırakmadı. Babam hiç yoktu; onun da beni yüzünden gittiğini söylerdi. Aramızda gerçek bir bağ hiç kurulmadı ama yine de onu annem olarak sevmeye çalıştım.

İki yıl önce, sakin ve iyi kalpli bir adamla evlendim. Her şey mükemmel görünüyordu.
Ta ki bir gün, o duşta iken telefonuna gelen mesaja kadar.

Mesaj annemden geliyordu.
Ve açıkça bir ilişkileri olduğunu gösteriyordu.

Yüzleştiğimde, kocam onu sevdiğini söyledi. Yaş farkının önemi olmadığını da.
Annem ise bana tek bir pişmanlık bile göstermeden, “Bencil olma, kalp kimi isterse onu sever” dedi.

Boşandım.
İkisini de hayatımdan çıkardım.

Aylar sonra, birlikte evleneceklerini açıkladılar.

Bazı akrabalarım annemi desteklememi, düğüne gitmemi bile istedi.
Gitmedim. Evde kaldım. Unutmaya çalıştım.

Derken telefonum çaldı.

Beni gerçekten anlayan tek kuzenimdi. Sesi panik içindeydi:
“İNANAMAZSIN NELER OLDU! HEMEN BURAYA GELMELİSİN. BUNU KAÇIRAMAZSIN!” Ve işte tam o anda… her şey değişti.

Taksiye bindiğimde ellerim titriyordu. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi ama nedenini bilmiyordum. Kuzenimin sesi hâlâ kulaklarımdaydı; korkmuştu ama aynı zamanda garip bir heyecan da vardı. Düğüne gitmemeye yemin etmiştim. Onları bir daha asla görmek istemiyordum. Ama içimde bir şey, bu çağrının sıradan olmadığını söylüyordu.

Düğün salonuna yaklaştıkça kalabalık arttı. Arabadan indiğimde müzik sesi dışarı taşıyordu, insanlar şık kıyafetler içinde gülüyor, fotoğraf çektiriyordu. Her şey normal görünüyordu. Hatta fazla normal. “Belki de abarttım,” diye düşündüm. Tam geri dönmeyi düşünürken, kuzenimi kapının hemen dışında gördüm. Beni görünce koşarak geldi, kolumdan tuttu.

“İyi ki geldin,” dedi. Yüzü bembeyazdı. “Ama hazır ol. Gerçekten hazır ol.”

“Ne oldu?” diye sordum. “Bir kaza mı? Biri mi yaralandı?”

Başını iki yana salladı. “Keşke öyle olsaydı.”

Beni içeri çekti. Salonun içi ışıl ışıldı. Davetliler masalarda oturmuştu, nikâh henüz başlamamış gibiydi. Gözlerim istemsizce onları aradı. Ön tarafta, yan yana oturuyorlardı. Annem… beyazlar içinde, yüzünde o tanıdık kendinden emin ifade. Yanında ise eski kocam. Bir zamanlar bana “seni asla incitmem” diyen adam.

Mideme bir yumruk yemiş gibi oldum.

“Bak,” dedi kuzenim, sesi kısık ama keskin. “Biraz bekle. Her şey başlamak üzere.”

Ne demek istediğini anlamadım. Bir sandalyeye oturdum. Parmaklarım soğuktu. Nefesimi düzenlemeye çalışıyordum. Sonra nikâh memuru sahneye çıktı. Müzik durdu, salon sessizleşti.

Tam nikâh başlayacakken, arka kapılar sertçe açıldı.

Herkes dönüp baktı.

İçeri giren kişi, orta yaşlarında bir adamdı. Üzerinde sade bir takım elbise vardı ama yüzündeki ifade her şeyden daha sertti. Yanında iki kişi daha vardı. Salonda fısıldaşmalar başladı. Annemin yüzü bir anda kireç gibi oldu. Eski kocam yerinde kıpırdandı.

Adam yüksek sesle konuştu:
“Bu nikâh durdurulmalı.”

Nikâh memuru şaşkınlıkla, “Beyefendi, siz kimsiniz?” diye sordu.

Adam gözlerini anneme dikti. “Onun kocasıyım.”

Salon bir anda karıştı. İnsanlar ayağa kalktı, bazıları gülmeye başladı, bazıları şoktaydı. “Ne demek kocasıyım?” diye bağıranlar oldu.

Ben donup kalmıştım. Kocası mı?

Adam devam etti: “Evet. Onun yasal olarak hâlâ evli olduğu kocasıyım. Boşanmadık. Sadece… ortadan kayboldum sanıyordu.devamı sonrki syfda..