Kocam bana güvenmediği için beni evden kovdu – annesine iyi davranmadığımı bahane ederek beni kapı dışarı etti

Bavulumun fermuarını çekerken çıkan o keskin ses, sanki kalbimin orta yerine atılmış bir dikişti. Oysa ev dediğin yer insanın sığınağı olmalıydı, celladı değil. Kapının önünde bekleyen Selim’in yüzündeki o katı ifadeye baktığımda, yedi yılımızın bir toz bulutu gibi dağılıp gittiğini hissettim.

"Anneme yaptıklarından sonra burada kalmana izin veremem Elif," dedi sesi buz gibi. "Sana güvenmiştim ama sen en değerli varlığımı, annemi huzursuz ettin."

Yalanlar... Müzeyyen Hanım’ın o ince ince işlediği, her fırsatta bir iğne gibi ruhuma batırdığı o sessiz savaşın galibi yine o olmuştu. Oysa ben ona bir gün bile saygısızlık etmemiştim. Sadece onun hükümranlığına, evimin içindeki her eşyanın yerini değiştirme arzusuna, mutfağımdaki kokudan giydiğim elbiseye kadar karışmasına sessizce direnmeye çalışmıştım. Ama Selim için bu "iyi davranmamak" demekti. Güven, bir cam kavanoz gibi yere düşüp bin parçaya ayrılmıştı ve Selim o parçaları toplamak yerine beni dışarı süpürmeyi seçmişti.

Eşik ve Soğuk

Kapı arkamdan kapandığında çıkan o tok ses, hayatımın bir evresinin bittiğinin ilanıydı. Apartman boşluğunun o tanıdık rutubet kokusu genzimi yaktı. Elimde tek bir valiz, cebimde birkaç kuruş ve ruhumda devasa bir boşlukla merdivenleri indim. Sokak lambaları akşamın ilk karanlığını delerken, nereye gideceğimi bilmeden yürümeye başladım.

İnsan kovulduğunda sadece bir binadan dışarı atılmıyor; bir kimlikten, bir aidiyetten, bir gelecek hayalinden de atılıyor. Selim’in "Sana güvenmiyorum" deyişi kulaklarımda çınlıyordu. Bir kadına yapılabilecek en büyük şiddet fiziksel olanı değildi; onun doğruluğunu, dürüstlüğünü ve merhametini hiçe saymaktı.

Birkaç saat parkta, bankta oturdum. Valizim yanımda bir suç ortağı gibi duruyordu. Sonra çocukluğumun geçtiği, ama yıllardır sadece bayramlarda uğradığım o eski mahalleye, babamdan kalan o küçük eve gitmeye karar verdim. Anahtarın paslı kilidin içinde zorlanarak dönüşü, tıpkı benim şu anki halim gibiydi; zoraki, gıcırtılı ama yine de bir yol açan...

Sessizliğin Detayları

Evin içine girdiğimde tozlu bir hava karşıladı beni. Eşyaların üzerine örtülmüş beyaz çarşaflar, sanki geçmişin hayaletleri gibi duruyordu. Işığı açtım. Mutfaktaki o eski masaya oturdum. Ellerime baktım; titriyordu. Selim’in annesinin, "Gelin bana bakmıyor, ilaçlarımı vermeyi unuttu" diye attığı o iftira aklıma geldi. Oysa ilaç kutusunu kendi saklamış, Selim işten gelince de sahte bir fenalık geçirmişti. Selim’in gözlerindeki o nefret dolu bakışı unutamıyordum. Bana bir kez olsun "Sen böyle bir şey yapmazsın, anlat ne oldu?" dememişti.

Gece ilerledikçe evin içindeki detaylar canlanmaya başladı. Köşedeki eski saat tık tık ederek zamanın geçmeye devam ettiğini hatırlatıyordu. Bavulumu açtım. İçine neleri sığdırabilmiştim ki? Birkaç kazak, bir fotoğraf albümü, bir de annemden kalan o gümüş kolye. Hepsini yatağın üzerine serdim. O an fark ettim; ben o eve sığmamıştım aslında. Ben o eve sığışmaya çalışmıştım. Kendimi küçültmüş, sesimi kısmış, varlığımı görünmez kılmıştım ki Müzeyyen Hanım ve Selim rahat etsin.

En çok ne canımı yaktı biliyor musunuz? Kovulmak değil, Selim’in beni hiç tanımamış olması. Yedi yıl aynı yastığa baş koyduğum adam, annesinin bir oyununa benim onurumu feda etmişti. Ama ona yapacaklarım onuın aklından bile geçmeyecekti...