Kocam, annesi ziyarete geldiğinde garajda kalmamı istedi. Sebebi basitti: Annesi benim yanımda “rahat hissetmiyordu”.

“Gereksiz,” dedi Leyla. “Evdeki tek kadın benken buna ne gerek var?”

Ben garajdaydım. Sessizce dinliyordum. Her kelime, her çatışma bir yere yazılıyordu. Kocamın yüzündeki şaşkınlık, yorgunluk, bastırılmış öfke… Hepsi.

Beşinci gün, kocam garaja geldi.
“Biraz konuşabilir miyiz?” dedi.

“Garajdayım,” dedim. “Ama konuşabiliriz.”

Yere oturdu. Ellerini saçlarına geçirdi.
“Bu kadar olacağını düşünmemiştim.”

“Hangisi?” dedim. “Evin senin olmaması mı, yoksa annenin senin hayatını da yeniden düzenlemesi mi?”

Sessiz kaldı.

“Bak,” dedi sonunda, “o böyle işte. Alışmamız lazım.”

Gülümsedim. Bu kez acıyarak.
“Ben alıştım,” dedim. “Zaten bu yüzden buradayım.”

Altıncı gün Leyla valizini topladı. Gitmeden önce evin ortasında durdu.
“Burası hâlâ benim evim,” dedi. “Unutmayın.”

Kapı kapandığında ev sessizleşti. Garaj kapısı açıldı. Kocam bana baktı.
“Artık eve dönebilirsin.”

Başımı salladım.
“Hayır,” dedim.

Şaşırdı.
“Nasıl yani?”

“Şartımı hatırla,” dedim. “Garajda kaldığım süre boyunca ev tamamen annenindi. O gitti. Ama ben o evden çıktığım anda… artık benim de evim değil.”

Yutkundu.
“Ne demek istiyorsun?”

Ayağa kalktım. Üzerimdeki battaniyeyi katladım.
“Ben bu evde bir misafirdim,” dedim. “Senin annenin misafiri. Ve misafirlik bitti.”

Anahtarları cebimden çıkardım. Masanın üzerine koydum.
“Artık kendime ait bir yerim olacak,” dedim. “İçinde beni garaja göndermeyen bir yer.”

Gözleri doldu.
“Bunu gerçekten yapacak mısın?”

“Ben zaten yaptım,” dedim.

Kapıdan çıktım. Arkamdan seslenmedi. Çünkü ilk kez anladı:
Bir evi veren anne olabilir.
Ama bir evi yuva yapan, orada kalmayı seçen kadındır.

Ve ben, seçmediğim bir yerde artık kalmıyordum.