Kocam, annesi ziyarete geldiğinde garajda kalmamı istedi. Sebebi basitti: Annesi benim yanımda “rahat hissetmiyordu”.

Kocam, annesi ziyarete geldiğinde garajda kalmamı istedi.
Sebebi basitti: Annesi benim yanımda “rahat hissetmiyordu”.

Kabul ettim. Ama tek bir şartla.

Kocamın annesine düşkün bir anne kuzusu olduğunu hep biliyordum. Telefonunda annesinin adı göründüğünde otomatik olarak dikleşen, sesi yumuşayan tiplerden.

Evliliğimizin bugüne kadar ayakta kalmasının tek sebebi mesafeydi. Farklı şehirlerde yaşıyoruz. Annesi Leyla, iki saat uzaklıkta oturuyor ve “ara sıra” ziyaret ediyordu. Bu da aslında gelip her şeyi incelemesi, yorumlaması, yargılaması ve sonunda kontrolün hâlâ kendisinde olduğuna inanarak gitmesi demekti.

Geçen ay, kasabamıza tam bir hafta geleceğini söyledi.
“İş toplantıları var,” dedi.

Otelde kalmayı reddetti.
“Saçmalık. Oğlumun evi var.”

Sonra asıl mesele çıktı ortaya.
Ben evdeyken de kalmayı reddediyordu.

Benim yanımda “rahat hissetmiyormuş”.

Leyla, kocama bunu özellikle yüksek sesle hatırlattı:
“Bu evi ben verdim. Evdeki tek kadın her zaman benim. Karınla aynı alanı paylaşmam.”

Kocamın onu durdurmasını bekledim.
Yapmadı.

Gözlerini kaçırarak, sesi kısık bir şekilde bana döndü:
“O buradayken… başka bir yerde kalabilir misin?”

Güldüm. Şaka sandım.

Ama devam etti:
“Sadece birkaç gün. Onu görmene bile gerek yok. Garajı hazırlarım. Bir yatak koyarız. Onun yolundan çekilirsin.”

Garaj.
Beton zemin. Isıtma yok. Banyo yok.

Sırf annesinin “gözüne girmemem” için.

Yüzünde utanç aradım.
Yoktu.

İşte o an içimde bir şey koptu.

Derin bir nefes aldım ve beklemediği tek şeyi söyledim:
“Tamam,” dedim. “Kabul ediyorum.”

Omuzları gevşedi.

Sonra gülümsedim ve ekledim: “Ama tek bir şartım var.”

“Ama tek bir şartım var.”

Kocamın yüzündeki rahatlama dondu. Ne söyleyeceğimi bilmiyordu ama içinde bir yerlerde bunun masum bir şart olmadığını hissettiğini gördüm. Anneleriyle büyüyen erkeklerin ortak bir refleksi vardır: Tehlikeyi sezerler ama kaçamazlar.

“Neymiş?” dedi, temkinli.

“Garajda kalacağım süre boyunca,” dedim sakince, “ev bana ait olmayacak. Ev tamamen annenin olacak.”

Kaşlarını çattı.
“Zaten… o kalacak.”

“Hayır,” dedim. “Yanlış anladın. Ben sadece evden çıkmıyorum. Evden çekiliyorum. Hiçbir şeye karışmayacağım. Ne mutfağa, ne salona, ne banyoya. Evle ilgili alınacak her karar… onun.”

Bir an düşündü.
“Bu mu?” dedi sonunda, hafif bir kahkaha atarak. “Tamam. Zaten istediği de bu.”

Gülümsedim.
“Evet,” dedim. “Aynen bu.”

Ertesi gün garaj hazırlandı. Eski bir yatak, ince bir battaniye, köşeye konmuş bir kamp lambası. Beni oraya yerleştirirken bir kez bile gözlerime bakmadı. Kendine söylediği yalanı yüzümde görmemek için.

Leyla geldiğinde ev adeta nefesini tuttu. Kapıdan içeri girer girmez etrafa bakmaya başladı. Duvarlara, mobilyalara, perdelerime. Ben yokmuşum gibi. Zaten yoktum.

İlk gün mutfakta bağırışlar başladı.
“Bu tabaklar yanlış dizilmiş.”
“Buzdolabı neden bu kadar dolu?”
“Perdeler toz tutuyor.”

Kocam başta sessizdi. Sonra itiraz etmeye çalıştı.
“Ama biz böyle kullanıyoruz.”

Leyla’nın sesi keskinleşti.
“Biz mi? Ben bu evi verdim. Ben ne dersem o olur.”

İkinci gün, kanepe değişti. Üçüncü gün, kocamın çocukluğundan kalma bir koltuk çöpe atıldı. Dördüncü gün, duvardaki düğün fotoğrafımız indirildi devamı icin digr syfya gecinz...